Wszyscy dostali prezenty oprócz mnie. Ivy zaśmiała się: „Och, chyba zgubiliśmy twój!”. Spodziewali się ciszy. Uśmiechnęłam się: „W porządku – to jest to, co sama kupiłam”. Sala zamarła, gdy to zobaczyli…

Znów wziąłem herbatę i wziąłem łyk.

„Zaczęło się, kiedy przestaliście dzwonić” – powiedziałem. „Ta cisza dała mi czas. I ten czas przerodził się w to”.

Tym razem nikt się nie śmiał. Nikt nie zmienił tematu. Po prostu siedzieli z tym.

Lacy w końcu pochyliła się do przodu. „Myślisz, że mogłabym odbyć u ciebie staż w przyszłym lecie? Interesuję się projektowaniem cyfrowym i pisaniem treści”.

Poczułem ciepło na sercu. „Bardzo bym chciał”.

Ivy otworzyła usta, jakby chciała zaprotestować, ale po chwili je zamknęła.

Alvin potarł kark i jeszcze raz zerknął na paczkę. „Naprawdę coś zbudowałaś, mamo” – powiedział łagodniej.

Skinąłem głową. „Tak, mam.”

Rozdział 5: Wyjazd
Zacząłem się pakować około 17:00 tego wieczoru. W domu znów panowała cisza. Dzieciaki wróciły do ​​swoich pokoi. Ivy zniknęła w kuchni. Alvin był na podwórku, prawdopodobnie udając, że odśnieża patio.

Starannie poskładałem ubrania, zapiąłem walizkę i po raz ostatni rozejrzałem się po pokoju gościnnym. Światło wciąż migotało. Komoda wciąż była zakurzona. Taka sama jak wtedy, gdy przyjechałem.

Lacy zapukała delikatnie, zanim weszła. „Potrzebujesz pomocy?” zapytała.

Uśmiechnąłem się. „Mam, ale dziękuję”.