Wróciłem do domu w Święto Dziękczynienia. Dom był pusty – tylko ojczym mojej synowej siedział bujając się na krześle. Na stole leżała karteczka: „Nasza rodzina wybrała się w rejs. Proszę, zaopiekuj się nim”. Staruszek otworzył jedno oko i powiedział: „Możemy zaczynać?”. Tylko skinąłem głową. Cztery dni później moja synowa błagała…

Chyba powinnam się domyślić, że coś jest nie tak, już w chwili, gdy skręciłam w Maple Street.

Pręgowany kot pani Henderson – ten, który zazwyczaj rozwalał się na moim ganku, jakby był jego właścicielem – był nieobecny. Nigdzie nie było widać rzędu samochodów, które powinny stać wzdłuż mojego podjazdu na nasze doroczne spotkanie z okazji Święta Dziękczynienia. Nawet lampa na ganku, którą zawsze zostawiałam zapaloną, oczekując gości, była zgaszona w listopadowym zmierzchu.

Mimo to, wyczerpanie po trzydniowym odosobnieniu medytacyjnym przytępiło moje zwyczajowo wyostrzone instynkty. Kiedy niechętnie przyjąłem zaproszenie Siostry Catherine na rekolekcje w ciszy w Ośrodku Rekolekcyjnym św. Marii, jasno dałem do zrozumienia mojemu synowi Robertowi, że wrócę do domu o 16:00 w Święto Dziękczynienia. Mnóstwo czasu, żeby dokończyć przygotowania do rodzinnego obiadu o 18:00.

Zapewnił mnie, że do tego czasu dom będzie pusty, bo wszyscy przylatują razem z lotniska. Idealny moment, a przynajmniej tak mi się wydawało.

Wjechałem na podjazd punktualnie o 15:55, z satysfakcją zauważając, że punktualność jest jedną z moich mocniejszych zalet w wieku siedemdziesięciu dwóch lat.

Cicha okolica, z trawnikami usłanymi liśćmi i dymem unoszącym się z kominów, uosabiała wszystko, co kochałam w Nowej Anglii późną jesienią. Mieszkałam w tym domu w stylu kolonialnym przez czterdzieści trzy lata, wychowałam w nim syna i nigdy nie rozważałam przeprowadzki gdzie indziej, pomimo uporczywych sugestii Roberta i Bethy, żebym przeprowadziła się do czegoś bardziej funkcjonalnego.

Jakby dom z czterema sypialniami, w którym przez cztery dekady udzielałam lekcji gry na pianinie, nagle przestał być moim domem, i to tylko dlatego, że obchodziłam kolejne urodziny.

Wziąłem małą torbę podróżną z siedzenia pasażera i ruszyłem znajomą, kamienną ścieżką, w myślach analizując, ile jeszcze trzeba przygotować na kolację. Indyk był już przygotowany i gotowy do pieczenia. Sos żurawinowy został przygotowany dwa dni wcześniej. Ciasta – zarówno dyniowe, jak i pekanowe – czekały w zamrażarce.

Pozostało jedynie wykonanie ostateczne, które po dziesięcioleciach ćwiczeń doprowadziłem do precyzyjnej choreografii.

Klucz płynnie przekręcił się w zamku, a znajomy opór tuż przed kliknięciem zapadki wywołał na mojej twarzy automatyczny uśmiech.

Dom.

Pomimo panującego w odosobnieniu spokoju, nie ma nic lepszego niż powrót do własnej przestrzeni.

„Dzień dobry” – krzyknęłam automatycznie, wchodząc do środka, choć nie spodziewałam się żadnej odpowiedzi.

W holu było ciemno, ale z salonu sączyło się słabe światło. Zmarszczyłam brwi, pewna, że ​​nie zostawiłam żadnej włączonej lampy przed wyjściem. Odłożyłam torbę i sięgnęłam do włącznika ściennego.

„Na twoim miejscu bym tego nie robił” – dobiegł chropawy głos z cienia mojego salonu. „Te stare oczy nie przyzwyczajają się już do jasności tak jak kiedyś”.

Zamarłem, a moje serce zaczęło bić w rytmie staccato, który zaimponowałby moim najbardziej zaawansowanym uczniom gry na fortepianie.

Tam, ledwo widoczny w słabym blasku pojedynczej lampy stołowej, siedział mężczyzna w moim ulubionym bujanym fotelu — chuda postać z czupryną siwych włosów i sękatymi dłońmi starannie złożonymi na tartanowym kocu.

„Kim jesteś?” – zapytałam, a mój głos był pewniejszy, niż się czułam. „I co robisz w moim domu?”

Starzec otworzył jedno zaropiałe, niebieskie oko i spojrzał na mnie ze zdumiewającą ostrością.

„Arthur Caldwell. Ojczym Bethy. A właściwie mąż jej matki. Ojczym sugeruje, że brałem udział w jej wychowaniu, czego z całą pewnością nie zrobiłem”. Ponownie zamknął oko. „Jeśli chodzi o to, co tu robię, miałem nadzieję, że rozjaśnisz tę konkretną tajemnicę”.

Stałem bez słowa, próbując przypomnieć sobie imię.

Artur Caldwell.

Tak. Bethany o nim wspominała – o drugim mężu jej matki, emerytowanym profesorze albo artyście. Spotkali go na pogrzebie matki zeszłej wiosny, kiedy Bethany po raz pierwszy widziała go osobiście. Mówiła, że ​​to trudny człowiek, o utartych nawykach.

To trochę jak patrzenie w lustro, pomyślałem przelotnie.

„Gdzie jest moja rodzina?” – zapytałem, w końcu wchodząc do salonu. „Gdzie Robert i Bethany? Dzieci?”

Arthur Caldwell westchnął, a jego nieskończona cierpliwość została wystawiona na próbę.

„Notatka na stole obok ciebie wyjaśnia wszystko. Albo nic, w zależności od punktu widzenia”.

Odwróciłam się i zobaczyłam złożoną kartkę papieru opartą o wazon ze świeżymi chryzantemami – kwiatami, których z pewnością tam nie zostawiłam.

Z narastającym niepokojem otworzyłam list i od razu rozpoznałam pospieszne pismo mojego syna.

Mamo, przepraszam za zmianę planów w ostatniej chwili. Bethany wygrała pakiet rejsowy w swoim biurze. Cztery dni, wszystkie wydatki opłacone. Wylot dzisiaj. Zbyt dobra okazja, żeby ją przegapić, ale mieli tylko cztery miejsca.

Arthur potrzebował miejsca, żeby się zatrzymać, ponieważ w tym tygodniu przeprowadzana jest fumigacja jego domu spokojnej starości. Pluskwy. Nie pytajcie.

Dwa problemy, jedno rozwiązanie.

Świetnie się dogadacie, oboje jesteście uparci jak osły i macie mnóstwo opowieści.

Wrócimy w poniedziałek wieczorem na opóźnioną kolację z okazji Święta Dziękczynienia.

Kocham cię,
Robert

PS Artur bierze leki na serce do kolacji. Przypomnienie na lodówce. Dziękuję, mamo. Jesteś najlepsza.

Przeczytałem notatkę dwa razy, pewien, że źle ją zrozumiałem, a potem przeczytałem ją po raz trzeci, gdy dotarło do mnie pełne znaczenie.

Wyjechali – wszyscy – w Święto Dziękczynienia, bez ostrzeżenia, zostawiając mnie z zupełnie obcą osobą. Obcą, która najwyraźniej potrzebowała leków i opieki.

„To nie może być prawda” – powiedziałem na głos, choć nie byłem pewien, czy do siebie, czy do Arthura. „Musi być jakaś pomyłka”.

„Jedyny błąd” – odparł Artur, otwierając w końcu oczy – „polegał na tym, że założyli, iż potulnie zaakceptujemy ten układ bez narzekania”.

Coś w jego głosie – mieszanka irytacji i spisku – sprawiło, że przyjrzałem mu się uważniej.

Arthur Caldwell był starszy, niż początkowo sądziłem, miał może około osiemdziesięciu lat, a jego twarz przywodziła na myśl zniszczoną mapę, pełną linii, historii i niezbadanych terenów. Pomimo pozornej kruchości, jego niebieskie oczy błyszczały inteligencją, która przeczyła jego wiekowi.

„Wiedziałeś o tym planie?” zapytałem.

Na jego twarzy pojawił się lekki uśmiech.

„Dopiero dziś rano przywieźli mnie tu z walizką i przeprosinami tak nieszczerymi, że nie przekonałyby nawet przedszkolaka”. Poprawił się w bujanym fotelu, mrucząc cicho z niezadowolenia. „Najwyraźniej moja obecność zepsułaby Bethany rejs. Coś w tym jest, że mam tendencję do mówienia nieupiększonej prawdy w nieodpowiednich momentach”.

Wbrew sobie poczułem, jak na moich ustach pojawia się niechętny uśmiech.

„A jaka to może być niezakłamana prawda?”

„Może nowa fryzura Bethy sprawia, że ​​wygląda, jakby brała udział w przesłuchaniu do przedstawienia Annie Get Your Gun w teatrze społecznościowym?” – zasugerował. „Albo że jej dzieci spędzają tyle czasu wpatrując się w urządzenia elektroniczne, że prawdopodobnie rozwiną się bez potrzeby poruszania szyją”.

Zanim zdołałem stłumić wybuchnąłem przerażonym śmiechem.

Czegokolwiek spodziewałem się po tym intruzie, na pewno nie była to aż tak cierpka szczerość.

„No więc” – powiedział Arthur, lekko pochylając się do przodu. „Porzucili nas oboje dla słońca i bufetów na statkach wycieczkowych. Pytanie brzmi, Margaret Walsh – co zamierzasz z tym zrobić?”

Spojrzałam na niego zaskoczona, że ​​zna moje imię, chociaż nie powinnam była go znać.

„Skąd wiesz, kim jestem?”

„Poza oczywistymi wskazówkami kontekstowymi?” Uniósł jedną krzaczastą brew. „Twoje zdjęcia są wszędzie, a Bethany spędziła całą podróż samochodem, tłumacząc, że jesteś specyficzny i masz swoje przyzwyczajenia, ale że nie powinienem brać tego do siebie. Najwyraźniej oboje jesteśmy trudnymi starszymi krewnymi, którymi trudno zarządzać, a nie ludźmi, których należy szanować”.

Trafność jego oceny była bolesna.

Czy tak postrzegała mnie moja rodzina? Problem, z którym trzeba sobie poradzić?

Spojrzenie Artura odrobinę złagodniało.

„Zdenerwowałem cię. Nie miałem takiego zamiaru. Chociaż szczerość to nawyk, który okazał się zbyt cenny, by go porzucić na tym późnym etapie”.

Wzięłam się w garść, odzyskując zawodową godność po dziesięcioleciach nauczania niesfornych uczniów gry na fortepianie.

„Nie zdenerwował mnie pan, panie Caldwell. Potwierdził pan jedynie podejrzenia, które żywiłem od dawna.”

Skinął głową, co było gestem niespodziewanej solidarności.

„Być może rozumiemy się lepiej, niż nasze dzieci się spodziewały”.

Pochylił się do przodu, a jego zadziwiające niebieskie oczy nagle zaświeciły się psotnie.

“Podemos começar.”

“Bardzo przepraszam?”

„To po portugalsku. ‘Zaczynamy?’” Machnął lekceważąco ręką. „Spędziłem rok sabatyczny w Lizbonie w młodości. Pytanie pozostaje aktualne, niezależnie od języka. Zrobili z nas idiotów, Margaret. Zaczynamy naszą odpowiedź?”

Powinienem był się oburzyć. Powinienem był natychmiast zadzwonić do Roberta, zażądać wyjaśnień i przeprosin. Powinienem był się zająć usunięciem tego nieznajomego z mojego domu.

Zamiast tego, powoli kiwałam głową, a całe życie powściągliwości i przystosowania ustąpiło miejsca czemuś bardziej pierwotnemu — i bardziej satysfakcjonującemu.

„Tak” – powiedziałem po prostu. „Myślę, że tak”.

Absurd mojej sytuacji w pełni mnie uderzył, gdy stałam w kuchni, machinalnie przygotowując herbatę, podczas gdy obcy osiemdziesięciolatek drzemał w moim salonie. Moje starannie zaaranżowane Święto Dziękczynienia – indyk, który powinien się teraz piec, porcelana, która powinna być na moim stole w jadalni, rodzina, która powinna przyjechać lada chwila – wszystko to sprowadziło się do pospiesznie napisanej notatki i niespodziewanego gościa.

„Mleko, bez cukru” – usłyszałam głos Arthura, wyrywając się z zamyślenia.

Stał w drzwiach, jedną ręką ściskając polerowaną drewnianą laskę, której wcześniej nie zauważyłem.

„Oczywiście, jeśli robisz Earl Grey. W przeciwnym razie zwykła będzie dobra.”

„Skąd wiedziałeś, że robisz herbatę?”

Uśmiechnął się lekko.

„Gwizd czajnika był dla mnie pierwszym sygnałem. Fakt, że jesteś Brytyjczykiem i jest dokładnie 4:00, dostarczył dodatkowych dowodów”.

Zjeżyłem się.

„Nie jestem Brytyjczykiem. Urodziłem się w Bostonie.”

„Ale wychowali mnie brytyjscy rodzice, jeśli się nie mylę.”

Otworzyłem usta, żeby zaprzeczyć, po czym je zamknąłem.

„Ta postawa nie wywodzi się z amerykańskich szkół publicznych” – kontynuował – „a kiedy jesteś zdenerwowany, w twoich samogłoskach słychać nutę Sussex”.

Ostrożnie podszedł do kuchennego stołu i z wprawą i precyzją usiadł na krześle.

„Którym obecnie jesteś, choć nie potrafię określić, czy to ze mną, czy z sytuacją”.

„Oba” – przyznałam, nalewając gorącą wodę do czajnika mojej babci.

Znajomy rytuał uspokoił moje nerwy.

„Skąd wiesz, że jestem zirytowany?”

„Twoja lewa brew unosi się o około trzy milimetry, a usta zaciskasz na tyle, żeby utworzyć cienką linię nad brodą”. Stuknął się w brodę na znak demonstracji. „Cztery dekady reżyserowania spektakli teatralnych w społecznościach pozwalają obserwować mikroekspresje”.

„Teatr” – poprawiłam automatycznie.

„Powiedziałeś o teatrze z zakończeniem na „re”.”

„Ale jeśli spędziłeś czas w Anglii… ach. Więc miałem rację co do brytyjskiego związku”. W jego oczach błysnęła satysfakcja. „Po pięćdziesięciu latach w amerykańskiej akademii człowiek przyzwyczaja się do lokalnej wymowy, ale masz rację. To powinien być teatr. Stare nawyki łatwo się chowają, ale nigdy tak naprawdę nie umierają”.

Zaniosłam tacę z herbatą do stołu, irracjonalnie wdzięczna, że ​​uzupełniłam zapasy w spiżarni przed wyjazdem. Przynajmniej nie umrzemy z głodu, sprzątając ten bałagan.

Chociaż zaplanowałam ucztę — ulubione nadzienie kukurydziane Roberta, słodkie ziemniaki Bethy z piankami marshmallow i spodziewane prośby bliźniaków o dodatkowy sos żurawinowy — to staranne dobranie rodzinnych preferencji wykształciło się w ciągu lat świątecznych posiłków.

„Katastrofizujesz” – zauważył łagodnie Arthur, przyjmując filiżankę, którą mu podałem.

Rozpoznałam ten wyraz twarzy. Mój zmarły mąż nosił go zawsze, gdy nasze plany były pokrzyżowane.

„Nie katastrofizuję” – odpowiedziałem sztywno. „Jestem słusznie zdenerwowany, że moja rodzina zostawiła mnie na wielkich wakacjach z zupełnie obcą osobą, podczas gdy oni sami szaleją na statku wycieczkowym”.

„Nieznajomy, który potrzebuje leków, nic mniej” – dodał pomocnie. „Nie zapominaj o tym konkretnym narzuceniu”.

Wbrew sobie poczułem, jak na moich ustach pojawia się niechętny uśmiech.

„Tak. Dziękuję za przypomnienie.”

“Nie ma za co.”

Popijał herbatę z zaskakującą delikatnością jak na dłonie tak powykręcane przez artretyzm.

„Doskonały napar. Souchong z nutą bergamotki.”

Skinąłem głową, na chwilę rozbrojony jego celnością.

„Ulubiona mieszanka mojego ojca. Zamawiam ją w sklepie specjalistycznym w Londynie. Stanley’s na Portobello Road.”

„Dostarczali wyposażenie pokoju nauczycielskiego na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdy byłem profesorem wizytującym w 1982 roku” – powiedział Arthur.

Przez chwilę spojrzałem na niego inaczej — nie jako narzucającego się kogoś czy problem do rozwiązania, ale jako na osobę z historią równie bogatą i złożoną jak moja.

Nieprzyjemnie zdałem sobie sprawę, że początkowo patrzyłem na niego z takim samym lekceważeniem, jakiego nie znosiłem w swojej rodzinie.

„Skoro już ustaliliśmy moje preferencje co do herbaty i twoje brytyjskie pochodzenie”, kontynuował Arthur, „może powinniśmy zająć się przysłowiowym problemem, który nikt nie porusza”.

Zdecydowanym ruchem odstawiłam filiżankę.

„Po pierwsze, dzwonię do Roberta. To jest absolutnie niedopuszczalne.”

Wyraz twarzy Artura stał się przenikliwy.

„Zanim to zrobisz, zastanów się nad tym. Prawdopodobnie są już na morzu, poza zasięgiem sieci telefonicznej”.

Szybkie sprawdzenie telefonu komórkowego potwierdziło jego podejrzenia. Podczas rozpakowywania otrzymałem SMS-a.

Wchodzimy na pokład. Sygnał na statku nie działa. Odprawimy się, jak tylko będzie to możliwe. Arthur lubi PBS i muzykę klasyczną. Świetnie się dogadacie.

„Niewiarygodne” – mruknąłem.

„Zaplanowali tę ucieczkę bardzo szczegółowo”.

„Rzeczywiście”. Arthur odchylił się do tyłu, wpatrując się we mnie przenikliwymi, błękitnymi oczami. „Powiedz mi, Margaret, czy ostatnio namawiali cię do mniejszego mieszkania? Może proponowali osiedla dla emerytów albo apartamenty z udogodnieniami dla aktywnych seniorów?”

Pytanie to niepokojąco bezpośrednio zapadło mi w pamięć.

„Skąd wiedziałeś?”

„Bo Bethany od sześciu miesięcy przysyła mi broszury o ośrodku dla emerytów Sunset Palms” – odpowiedział sucho. „Spędziła ze mną dokładnie trzy godziny na pogrzebie swojej matki. Podobno zrobiłem na niej spore wrażenie”.

„A teraz wrzucili nas razem” – powiedziałem, a moje słowa ucichły, gdy pojawiła się we mnie nowa, niepokojąca myśl.

Czekać.

„Nie myślisz, że…”

Artur ponuro skinął głową.

„Och, zdecydowanie uważam, że ta mała przygoda na statku wycieczkowym to wygodna przykrywka dla bardziej przemyślanego planu.”

Przechylił głowę, wyobrażając sobie, że mogłaby powiedzieć to, co powiedziałaby Bethany.

„Czyż nie byłoby wspaniale, gdyby mama i Artur się dogadywali? Mogliby dzielić ten duży dom – a jeszcze lepiej, ładne dwupokojowe mieszkanie w Sunset Palms. Dwoje starszych krewnych radziłoby sobie dzięki jednemu wygodnemu rozwiązaniu”.

Pomysł był tak bezczelny i manipulacyjny, że omal nie przewróciłam filiżanki ze złości.

„To… to jest podstępne” – wyrzuciłem z siebie.

„Protekcjonalne” – dodał Artur.

„Fabuła godna przeciętnej opery mydlanej” – dokończyłem.

„Wszystko powyższe” – odpowiedział pomocnie Artur.

Wstałam gwałtownie i zaczęłam chodzić po kuchni pełna energii.

„Mieszkam w tym domu od ponad czterdziestu lat. Nie mam zamiaru dzielić go z nikim, a tym bardziej z kłótliwym staruszkiem…”

Uniósł brew, rzucając mi wyzwanie, abym zaprzeczył temu opisowi.

„Miałam powiedzieć obcy” – dokończyłam sztywno.

„Oczywiście, że tak.”

Jego ton głosu jasno wskazywał, że ani przez chwilę mi nie uwierzył.

„Niemniej jednak” – kontynuował – „wydaje się, że mamy wspólny problem i potencjalnie wspólny cel”.

Przestałem chodzić w tę i z powrotem.

„Który to jest?”

„Aby mieć pewność, że ten mały trik matrymonialny zakończy się tak spektakularną porażką, że nigdy więcej nie podejmą próby podobnej manipulacji”.

Z precyzją i rozwagą odstawił filiżankę.

„Pytanie brzmi, czy masz wyobraźnię i siłę, żeby poradzić sobie z tym, co to może oznaczać”.

W jego głosie było coś – nuta psoty połączona z wyzwaniem – co pobudziło uśpioną część mojego umysłu.

Zanim stałam się Margaret Walsh, szanowaną nauczycielką gry na fortepianie i podporą społeczności, byłam Maggie, która kiedyś pojechała z Bostonu do Nowego Jorku, żeby zobaczyć występ Horowitza w Carnegie Hall, i która pewnego lata nauczyła się portugalskiego, po prostu dlatego, że spodobał jej się ten język.

„Co dokładnie miałeś na myśli?” zapytałem, wracając na swoje miejsce.

Uśmiech Artura był powolny i zaskakująco złośliwy jak na mężczyznę w jego wieku.

„Najpierw musimy ustalić obecną sytuację. Uważają, że zostawili dwoje bezradnych seniorów, by wspólnie przetrwali kilka dni. Spodziewają się telefonów z żądaniem wyjaśnień, być może oburzenia, po którym nastąpi niechętna akceptacja”.

Skinąłem głową, podążając za jego tokiem rozumowania.

„Więc zamiast tego” – kontynuował – „nie dajemy im absolutnie nic”.

„Żadnych telefonów” – powiedziałem.

„Żadnych SMS-ów” – zgodził się.

„Przez pierwsze dwadzieścia cztery godziny całkowita cisza” – zakończył.

„To na pewno ich zdenerwuje” – przyznałem. „Ale czy to wystarczy?”

„Och, to dopiero pierwszy występ, moja droga.”

Arthur pochylił się do przodu, nagle ożywiony w sposób, który wymazał z jego wyglądu dziesiątki lat.

„Po ciszy pojawia się zamęt. Tajemnicze, coraz bardziej niepokojące wiadomości. Odniesienia do nieoczekiwanych wydarzeń, które nigdy nie zostają do końca wyjaśnione – psychologiczna tortura niepewności”.

Powinnam być przerażona radosną mściwością w jego tonie. Zamiast tego, pochyliłam się do przodu, równie zaangażowana.

„Jakiego rodzaju wiadomości?”

„Wszystko w porządku. Nie ma się czym martwić” – zasugerował – „a po kilku godzinach dodał: „Sytuacja jest już pod kontrolą. Nie martwcie się”.

„Proszę, nie denerwuj się, kiedy zobaczysz salon” – dodałem, rozgrzewając się do gry.

„Straż pożarna była bardzo wyrozumiała” – odparł Arthur, a w jego oczach pojawiły się iskierki.

Wyrwał mi się śmiech. Prawdziwy, niepohamowany dźwięk, którego ledwie rozpoznałem jako własny.

„Jesteś okropny.”

„Wolę kreatywnie mściwy” – poprawił. „A ty, Margaret Walsh, wcale nie jesteś tak porządna, jak udajesz”.

Ta obserwacja powinna mnie urazić. Zamiast tego poczułem się, jakbym rozpoznał siebie, o istnieniu którego niemal zapomniałem.

„Więc” – powiedział Artur, wyciągając rękę przez stół – „jesteśmy zgodni? Czy damy naszym zarozumiałym dzieciom lekcję szacunku dla starszych?”

Zawahałam się tylko przez chwilę, zanim chwyciłam jego wyciągniętą dłoń. Jego skóra była cienka jak papier, ale zaskakująco ciepła, a uścisk mocniejszy, niż się spodziewałam.

„Zgadzam się” – powiedziałem, czując przypływ ekscytacji, którego nie doświadczyłem od lat.

„Chociaż powinienem pana ostrzec, panie Caldwell…”

„Ach. Proszę cię, Arturze” – powiedział.

„Arthur” – poprawiłam się. „Powinienem cię ostrzec, że jeśli mamy dzielić ten dom przez cztery dni, są pewne zasady, których należy przestrzegać. Prowadzę bardzo uporządkowany dom”.

Przyglądał mi się przez chwilę, po czym skinął głową uroczyście.

„Nie spodziewałbym się niczego innego. Ja z kolei muszę cię ostrzec, że fizycznie nie jestem w stanie zostawić naczyń po śniadaniu nigdzie indziej niż w zlewie – nigdy w zmywarce – i czytam na głos, gdy natrafię na szczególnie interesujące fragmenty w książkach”.

„Podczas gotowania śpiewam Pucciniego” – odparłem.

Wyglądał na zaintrygowanego.

„Wymagam całkowitej ciszy podczas Jeopardy” – dodałem.

„Układam przyprawy alfabetycznie i wiem, czy są w złej kolejności.”

Spojrzeliśmy na siebie przez stół – dwa nieruchome obiekty oceniające możliwość współistnienia.

Wtedy Artur się uśmiechnął, a jego szczery uśmiech odmienił jego zniszczoną twarz.

„Wierzę, Margaret, że to może być początek bardzo interesującego Święta Dziękczynienia.”

Nasza wojna psychologiczna rozpoczęła się tego wieczoru, po tym, jak odprowadziłem Arthura do pokoju gościnnego i ustaliliśmy logistykę wspólnej łazienki. On rano, ja wieczorem – harmonogram, który uwzględniał zarówno jego wczesne wstawanie, jak i moje zamiłowanie do nocnych pryszniców.

Lek, o którym wspomniał Robert w swojej notatce, okazał się zwykłą tabletką na nadciśnienie, którą Arthur bez problemu potrafił sam zażywać.

„Bardzo dziękuję” – powiedział sucho, kiedy wspomniałem o przypomnieniu. „Biorę to od piętnastu lat. Jakimś cudem przetrwałem bez opieki twojego syna aż do teraz”.

Siedząc teraz w salonie i jedząc naprędce przygotowane kanapki z zimnym indykiem, żadne z nas nie umknęła ironia faktu, że przeznaczony na Święto Dziękczynienia ptak został zjedzony w tak bezceremonialny sposób.

Opracowaliśmy naszą pierwszą komunikację strategiczną.

„Kluczem” – wyjaśnił Arthur, trzymając mój telefon w swoich powykręcanych palcach – „jest nic nie mówić, a jednocześnie sugerować wszystko. Chcemy, żeby wyobrażali sobie najgorsze, nie dając im żadnych konkretnych argumentów”.

Skinąłem głową, dziwnie podekscytowany psotą, którą zorganizowaliśmy.

„Dlatego nie wspominamy o tym, że jesteśmy zdenerwowani ich odejściem”.

„Dokładnie. Tego właśnie oczekują. Słusznego oburzenia, żądań wyjaśnień.”

„Dajemy im coś o wiele bardziej niepokojącego” – powiedziałem.

„Miłe przyjęcie, po którym nastąpiło tajemnicze zaniepokojenie” – zgodził się.

Pisał powoli, ale z zaskakującą dokładnością.

Mam nadzieję, że podoba Ci się rejs. Arthur i ja dogadujemy się świetnie. Nie musisz się martwić o wcześniejszy termin. Wszystko jest już pod kontrolą. Całuski, mama.

„Wcześniej?” zapytałam, czytając mu przez ramię.

„To jest pięknie niejasne” – powiedział. „Będą się zastanawiać, co się stało”.

“Dokładnie.”

Wysłał wiadomość z rozmachem.

„Teraz czekamy.”

Nie musieliśmy długo czekać.

Po kilku minutach mój telefon zadzwonił z odpowiedzią Roberta.

Co się wcześniej wydarzyło? Czy wszystko w porządku?

Uśmiech Artura przypomniał mi mistrza szachowego, który właśnie złapał w pułapkę hetmana przeciwnika.

„Teraz zamilkniemy na co najmniej dwie godziny. Niech to pytanie się zagości.”

Byłem pod wrażeniem jego psychologicznej przenikliwości, choć jednocześnie miałem wątpliwości, czy ten plan nie jest niepotrzebnie okrutny.

„Będą się martwić”.

„Będą się zastanawiać” – poprawił. „To różnica. A biorąc pod uwagę, że porzucili nas bez konsultacji w ważne święto, powiedziałbym, że odrobina zastanawiania się to minimum, na jakie zasługują”.

Trudno było z tym dyskutować.

Odłożyłam telefon i przyjrzałam się mojemu niespodziewanemu wspólnikowi. W ciepłym świetle lampy Arthur Caldwell prezentował obraz godnego starzenia się – jego białe włosy były starannie uczesane, kardigan wolny od plam po jedzeniu, które często zdradzały drżenie rąk u osób starszych, a jego postawa była zadziwiająco prosta, pomimo wieku.

„Gapisz się” – zauważył, nie odrywając wzroku od gazety, którą wyjął z mojego stolika kawowego. „Mam indyka na twarzy, czy rozważasz zmianę naszego sojuszu?”

„Ani jedno, ani drugie” – przyznałem. „Po prostu próbuję pogodzić Arthura Caldwella, który mam przed sobą, z opisami Bethy”.

Ostrożnie złożył papier.

„A co dokładnie powiedziała o mnie moja pasierbica?”

„Że nie da się cię zadowolić. Uparcie tkwisz w swoim postanowieniu. I mówisz, co ci przyjdzie do głowy, nie zważając na uczucia innych”.

Ku mojemu zdziwieniu, zaśmiał się cicho.

„Wszystkie oceny są uczciwe, choć niekompletne.”

Sięgnął po książkę leżącą na moim stoliku nocnym – biografię Glenna Goulda, którą czytałem przed rekolekcjami.

„Ach. Pianista o tak silnych poglądach, jak jego technika. Czy znasz jego nagranie Wariacji Goldbergowskich z 1955 roku?”

To pytanie mnie zaskoczyło.

„Uczę tego moich zaawansowanych uczniów” – powiedziałem. „Tempo jest kontrowersyjne, ale klarowność kontrapunktu jest niezrównana”.

Oczy Artura rozbłysły szczerym zainteresowaniem.

„Jesteś muzykiem? Bethany też o tym zapomniała.”

„Nauczycielka fortepianu od czterdziestu dwóch lat” – potwierdziłam. „Teraz częściowo na emeryturze, ale wciąż mam kilku oddanych uczniów”.

„Kolejny błąd w ich kalkulacji” – zamyślił się. „Dobierali nas na podstawie wieku i postrzeganych trudności, nie biorąc pod uwagę tego, co tak naprawdę możemy mieć wspólnego”.

Zamyślony stuknął palcem w książkę.

„Czy sam grasz Bacha?”

„Każdego ranka” – przyznałem. „Dobrotliwy klawesyn to moja medytacja”.

„Czy mógłbyś—”

Zawahał się, pokazując pierwszą niepewność, jaką u niego dostrzegłem.

„Czy zagrałbyś coś? Minęły miesiące, odkąd ostatni raz słyszałem muzykę na żywo. W domu spokojnej starości rozrywką jest dżentelmen z keyboardem, który przy każdej okazji uparcie gra „Dziewczynę z Ipanemy”.

Prośba była nieoczekiwana, ale mile widziana. Muzyka zawsze była moim azylem – moją najczystszą formą komunikacji.

Nie odpowiadając, przeszedłem do fortepianu stojącego w kącie salonu, mojego najcenniejszego skarbu, który kupiłem za swoje pierwsze zarobki z nauczania i który pieczołowicie utrzymywałem przez dziesięciolecia.

Usiadłem na ławce, poświęciłem chwilę na uspokojenie się, po czym zacząłem grać Preludium w C-dur z Księgi Pierwszej Dobrze Temperowanego Klawesynu.

Znajome arpeggia płynęły z moich palców, wypełniając mój salon matematyczną perfekcją Bacha. Zamknąłem oczy, pozwalając pamięci mięśniowej poprowadzić mnie przez utwór, który grałem tysiące razy.

Kiedy skończyłam i otworzyłam oczy, zobaczyłam, że Arthur patrzy na mnie z wyrazem głębokiego uznania.

„Grasz pięknie” – powiedział po prostu. „Z precyzją, ale nie kosztem muzykalności. Rzadkość, z mojego doświadczenia”.

Komplement, złożony bez przesady i zbędnych wyjaśnień, zrobił na mnie większe wrażenie, niż zrobiłyby to kwieciste pochwały.

“Dziękuję.”

„Zagrałbyś coś innego?” – zapytał. „Może coś mniej ustrukturyzowanego. Chopina.”

Zastanowiłem się przez chwilę, po czym skinąłem głową.

„Myślę, że sytuacja wymaga Debussy’ego.”

Sala wypełniła się impresjonistycznymi harmoniami. Grałem dla Arthura z tym samym skupieniem, które zazwyczaj rezerwowałem na recital.

Było coś w jego słuchaniu — uważność, szczere zaangażowanie — co domagało się wzajemnego szacunku.

Gdy ostatnie nuty ucichły, zapadła między nami przyjemna cisza.

Chwilę tę przerwał dźwięk mojego telefonu.

Robert ponownie.

Mamo, co masz na myśli? Wszystko jest już pod kontrolą. Co się stało? Proszę, zadzwoń, jak to odsłuchasz.

Artur spojrzał na zegar.

„Tylko dziewięćdziesiąt minut. Złamał się szybciej, niż się spodziewałem.”

„Z natury zawsze był lękliwy” – wyjaśniłam, czując ukłucie matczynego poczucia winy.

„Może powinniśmy trzymać się obranego kursu” – dokończył stanowczo Arthur. „Pamiętajcie, dlaczego to robimy. Traktowali nas jak wymienne niedogodności dla starszych ludzi, którymi można zarządzać i manipulować. Kilka godzin niepewności to dla nich niewielka cena”.

Postawione w ten sposób moje postanowienie wzrosło.

Napisałem nową wiadomość.

Nie martw się, kochanie. Arthur był niezwykle pomocny. Jego doświadczenie w teatrze bardzo się przydało. Teraz cieszę się pięknym wieczorem. Sygnał u nas też szwankuje. Pewnie to przez pogodę.

Artur przeczytał i skinął głową z aprobatą.

„Doskonałe. Odniesienie do moich doświadczeń teatralnych sugeruje, że potrzebny był jakiś występ lub inscenizacja. „Niezwykle pomocny” sugeruje, że sytuacja wymagała pomocy. Mistrzowsko niejasne. Wymówka dotycząca niestabilnego sygnału daje nam powód, żeby nie odbierać telefonów.”

„Chociaż zapożyczyłem to z ich własnego podręcznika” – dodałem – „co wydaje się trochę mało oryginalne”.

„W wojnie psychologicznej” – powiedział Arthur, tłumiąc ziewnięcie – „skuteczność bierze górę nad oryginalnością”.

Podniósł się.

„Chyba pójdę spać wieczorem. Jutro eskalujemy.”

Gdy tego wieczoru szykowałam się do snu, rozmyślałam nad dziwnym obrotem spraw, jaki przybrało moje Święto Dziękczynienia.

Zamiast przewidywalnego rodzinnego obiadu z jego typowymi napięciami i udawaną wdzięcznością, brałem udział w skomplikowanym oszustwie z mężczyzną, którego znałem od niecałych ośmiu godzin.

Jeszcze dziwniejsze było to, jak bardzo mnie to przedsięwzięcie napełniło energią.

Kiedy ostatni raz czułem się tak zaangażowany, tak pobudzony umysłowo?

Moje życie ułożyło się w tak wygodne rutyny, że przestałam zauważać ich ograniczenia — uczyłam tych samych utworów różnych uczniów, uczestniczyłam w tych samych wydarzeniach społecznych z tymi samymi znajomymi, przygotowywałam świąteczne posiłki, które rok po roku podążały tymi samymi schematami.

Arthur Caldwell, ze swoim pewnym siebie, ciętym dowcipem i teatralną intrygą, wprowadził nieoczekiwaną zmienność do mojego starannie uporządkowanego życia.

Kiedy już zasypiałam, uświadomiłam sobie, że tak naprawdę nie mogę się doczekać jutrzejszego rozwoju naszego małego dramatu.

Uczucie tak nieznane, że minęło trochę czasu, zanim rozpoznałem w nim oczekiwanie.

Niezależnie od tego, co miały na myśli nasze dzieci, kiedy nas ze sobą połączyły, bardzo wątpiłam, żeby chodziło o ten konkretny sojusz.

Ta myśl wywołała uśmiech na mojej twarzy i w końcu zapadłem w sen.

„Straż pożarna wykazała się dużym zrozumieniem w całej sytuacji”.