W moje 18. urodziny rodzice pozwolili siostrze „przejąć kontrolę” i zamienić to, co miało być moim wyjątkowym dniem, w imprezę skupioną wyłącznie wokół niej. Wyszedłem w środku i zacząłem budować życie, w którym nie było już żadnego z nich. Trzy lata później mieszkam w penthousie wartym 10 milionów dolarów w USA – a moja siostra wciąż nie może zaakceptować, że dziecko, które kiedyś ignorowali, jest tym, które wzniosło się najwyżej w całej rodzinie.

Następująca potem cisza była cięższa niż jej słowa.

Odłożyłam telefon ekranem do przodu, a blask zniknął w marmurze.

Duma.

Słowo, którego nigdy nie przekazali mi bez porównania i warunku.

A jednak zostało to powiedziane zbyt późno, by być łagodnym, zbyt wcześnie, by można było mu wybaczyć.

Wróciłem do okien, poczta głosowa wciąż dźwięczała. Deszcz spływał po szybie rozmytymi, ukośnymi liniami. Światła miasta rozmazały się jak akwarela.

Szepnąłem w mrok: „Mam się dobrze”.

Nie im. Sobie.

Bo byłem.

Ponownie dotknąłem szkła, śledząc ścieżkę kropli deszczu spływającej w dół.

Nie potrzebowałem już ich dumy.