W chwili, gdy podpisałam papiery rozwodowe, natychmiast anulowałam jego 15 kart kredytowych. Podczas gdy świętował ślub z kochanką za 75 000 dolarów, zamarł po usłyszeniu jednego mojego zdania.

Otworzyłam drzwi. Bisa stała tam, niczym wizja tandetnego przepychu w sukience w kwiaty i z włosami natapirowanymi do nieba. Ściskała błyszczącą torebkę – kupioną na mój kredyt – jak broń. Przepchnęła się obok mnie, rzucając torbę na moją sofę.

„Zwariowałeś?” krzyknęła, obracając się. „Gelani właśnie do mnie dzwonił. Jest w hotelu, próbuje zapłacić zaliczkę za imprezę, a karta została odrzucona! Próbował jeszcze trzy razy! Nic nie działa! Kierownik spojrzał na niego jak na biedaka!”

Skrzyżowałem ramiona. „I?”

„I?!” Oczy jej się wyszły z orbit. „Mówi, że bank powiedział mu, że główny właściciel konta je anulował! Kto inny? Napraw to! Natychmiast! Jest upokorzony!”

Podszedłem do szuflady biurka i wyciągnąłem teczkę. Rzuciłem ją na stolik kawowy.

„Przeczytaj” – powiedziałem spokojnie. „Umowa. Główny właściciel konta: Makaina Jones . Te karty to uprzejmość, którą ci udzieliłem. Uprzejmość, którą cofnąłem”.

Bisa prychnęła, nawet nie patrząc na papiery. „Mój brat mówi, że to jego karty. Tylko je trzymasz. Nie możesz tego zrobić! Widziałam buty, które chciałam kupić w przyszłym tygodniu!”

Wyciągnąłem telefon i wcisnąłem jej w twarz aplikację bankową. „Moje imię. Mój scoring kredytowy. Moja decyzja”.

Twarz Bisy z czerwonej zrobiła się biała. Zmieniła taktykę, jej głos przeszedł w jęk. „Dobra, dobra. Ale pomyśl o Gelanim. Zaczyna nowe życie. Musi zapłacić za tę imprezę. Jak możesz być tak okrutna po dwudziestu latach?”

„Okrutny?” Podszedłem bliżej. „Wydaje przyjęcie za 75 000 dolarów dla swojej kochanki, podczas gdy my ledwo co się rozwiedliśmy. Wydał nasze oszczędności na jej torebki, podczas gdy ja noszę ten sam płaszcz od trzech lat. Chcesz porozmawiać o okrucieństwie, Bisa?”

Cofnęła się, rozglądając się po pokoju, jakby szukała broni. Sięgnęła ręką po szklany wazon stojący na stoliku nocnym.

„Nie rób tego” – ostrzegłem, a mój głos opadł o oktawę. „Jeśli to złamiesz, zadzwonię pod 911. I wniosę oskarżenie o wtargnięcie i zniszczenie mienia. Chcesz, żeby sąsiedzi zobaczyli, jak wyprowadzają cię w kajdankach?”

Bisa zamarła. Spojrzała na mnie gniewnie, chwytając torebkę z sofy.

„Powiem mamie” – syknęła. „Ona ci na to nie pozwoli”.

Wybiegła, trzaskając drzwiami tak mocno, że obrazy na ścianach zadrżały.

Zamknąłem zamek na zasuwę. Wiedziałem, że to dopiero pierwsza fala. Teściowa nadchodziła. A Gelani podążyła za nią.

Ale po raz pierwszy nie bałem się burzy. To ja byłem burzą.

CLIFFHANGER:
Usiadłem, żeby nakarmić mojego starego kota, Barnaby’ego, kiedy zadzwonił telefon. To był Gelani. Wpatrywałem się w ekran, obserwując, jak jego imię miga jak lampka ostrzegawcza. Nie odebrałem. Zamiast tego nacisnąłem przycisk „ Nagraj” w mojej zewnętrznej aplikacji do nagrywania głosu, wziąłem głęboki oddech i odebrałem. „Cześć, Gelani” – powiedziałem cicho. Jego głos eksplodował z głośnika, niczym ściana wściekłości i paniki. „Myślisz, że to zabawne, Maka? Myślisz, że możesz mnie odciąć? Nie masz pojęcia, z kim zadzierasz. Jeśli nie aktywujesz tych kart w ciągu dziesięciu minut, przyjdę tam i spalę ten dom z tobą w środku”.

CZĘŚĆ II — PARAGONY