Syn mojego prezesa podpisał umowy z trzema firmami z naszej listy firm, których nie należy prowadzić. „Przesadzasz” – uśmiechnął się, gdy go ostrzegłem. „Mój tata nigdy ci nie uwierzy!”. Odszedłem w milczeniu. 12 godzin później w naszym budynku pojawili się inspektorzy ds. zgodności z przepisami. Jego ojciec nazwał mnie wściekłym…

„Czy podpisałeś te umowy partnerskie wiedząc, że naruszają one przepisy?” zapytała Valerie.

„Podpisałem je, wiedząc, że to doskonała okazja biznesowa” – odpowiedział gładko Brent. „Wszelkie kwestie regulacyjne można omówić później”.

„Nie na tym polega posłuszeństwo” – powiedział cicho Theo.

Brent rzucił mu zirytowane spojrzenie. „Z całym szacunkiem, panie Riley, pańskie ostrożne podejście jest powodem zahamowania naszego międzynarodowego rozwoju pod pańskim przywództwem”.

Theo uniósł brwi, ale nie odpowiedział.

„Czy próbowałeś wpłynąć na pannę Winters, żeby zatwierdziła te partnerstwa, mimo że miały one ograniczony status?” – kontynuowała Valerie.

Wzrok Brenta powędrował na mnie, a potem z powrotem na Valerie. „Zasugerowałem jej jedynie, żeby spojrzała na szerszy kontekst, zamiast sztywno trzymać się biurokratycznych procedur”.

„Zaoferowałeś jej zachęty finansowe?” zapytała Valerie.

Brent zawahał się na chwilę. „Rozmawiałem o potencjalnych premiach związanych z udanymi partnerstwami. Standardowa praktyka”.

„Nie, jeśli partnerstwa są nielegalne” – sprostowała Valerie. „To byłoby łapówką”.

„To śmieszne” – prychnął Brent. „Przekręca moje słowa, bo nie podoba jej się moje stanowisko”.

„Pani Winters” – Valerie zwróciła się do mnie – „czy ma pani dokumentację tych rozmów?”

Skinąłem głową i otworzyłem laptopa. „Prowadzę szczegółowe zapisy wszystkich kwestii związanych ze zgodnością, w tym dat, godzin i, jeśli to możliwe, cytatów dosłownych”.

Wyciągnąłem swoje akta. „Mam też kopie oryginalnych umów partnerskich, z których wynika, że ​​zostały podpisane po tym, jak te firmy pojawiły się w rejestrze spółek zastrzeżonych”.

„Mogę?” zapytała Valerie, sięgając po mojego laptopa.

Odwróciłem ją w jej stronę. Przez kilka minut przeglądała moją dokumentację, podczas gdy w pokoju panowała cisza. W końcu podniosła wzrok.

„Te dane są niezwykle szczegółowe” – zauważyła – „w tym notatki z wczorajszej próby ostrzeżenia przed tymi konkretnymi firmami”.

Gregory pochylił się, żeby zobaczyć ekran. Jego wyraz twarzy pociemniał w miarę czytania.

„To nie wszystko” – powiedziałem cicho. „System pokazuje, że Brent użył danych logowania prezesa, aby ominąć alerty dotyczące zgodności z przepisami dotyczące tych firm”.

Gregory gwałtownie podniósł głowę. „Co?”

Przeszedłem do logów systemowych. „Proszę. Dane logowania do twojego konta zostały użyte do ominięcia ostrzeżeń o spółkach z ograniczeniami. Znaczniki czasu pasują do czasu, gdy Brent był w biurze, ale ty byłeś w podróży”.

Gregory odwrócił się do syna, jego twarz pobladła. „Użyłeś mojego loginu, żeby ominąć zabezpieczenia”.

Brent poruszył się niespokojnie. „Musiałem szybko zająć się tymi transakcjami. Proces zatwierdzania jest zbyt powolny”.

„Proces zatwierdzania istnieje właśnie po to, aby zapobiegać takim sytuacjom” – wybuchnął Gregory.

„Tato, daj spokój!” – krzyknął Brent, wymuszając pewny siebie uśmiech. „Zawsze mówiłeś, że zasady to tylko wytyczne dla ludzi bez wizji”.

„Nigdy nie powiedziałem…” Gregory urwał, nagle zdając sobie sprawę z tego, że zarząd ich obserwuje. „Porozmawiamy o tym prywatnie”.

„Obawiam się, że nie” – powiedziała stanowczo Valerie. „To teraz sprawa zarządu”.

Zwróciła się do mnie. „Pani Winters, agencja bardzo dobrze ocenia pani pracę na rzecz przestrzegania przepisów. Zasugerowali, że kary mogą zostać zmniejszone na podstawie dokumentacji, która pokazuje, że próbowała pani zapobiec tym naruszeniom”.

„Stworzyłem nasz system zgodności, żeby chronić firmę” – powiedziałem po prostu. „To moja praca”.

„I zrobiłeś to wyjątkowo dobrze”, odpowiedziała Valerie.

Rozejrzała się po stole. „Musimy głosować nad natychmiastowymi działaniami”.

To, co wydarzyło się później, nastąpiło z zapierającą dech w piersiach szybkością.

Zarząd jednogłośnie zagłosował za zawieszeniem Brenta do czasu przeprowadzenia pełnego dochodzenia. Powołano komitet zarządzania kryzysowego, który miał zająć się dochodzeniami agencji. Co najbardziej zaskakujące, poproszono mnie o przeprowadzenie kompleksowego przeglądu wszystkich partnerstw międzynarodowych.

„Ale ja jestem tylko specjalistą od przestrzegania przepisów” – zaprotestowałem.

„Już nie” – oświadczyła Valerie. „Ze skutkiem natychmiastowym zostajesz naszym nowym dyrektorem ds. zgodności międzynarodowej i etyki, podlegającym bezpośrednio zarządowi”.

Twarz Brenta wykrzywiła się z wściekłości. „To szaleństwo. Celowo mnie sabotowała”.

„Sabotowałeś sam siebie” – odparł spokojnie Theo. „Maple po prostu to udokumentował”.

Gregory siedział oszołomiony, gdy jego syna wyprowadzano z pokoju.

Kiedy dwie godziny później zarząd zakończył obrady, Gregory pozostał na swoim krześle, wpatrując się tępo w stół.

„Jeśli to cokolwiek znaczy” – powiedziałem cicho, zbierając swoje rzeczy – „próbowałem go ostrzec”.

Gregory powoli skinął głową. „Wiem. Czytałem twoje notatki.”

Spojrzał w górę, jego wyraz twarzy był przepełniony lękiem. „Naprawdę powiedział, że podpisuję rzeczy bez czytania”.

“Tak.”

„I próbował cię przekupić?”

“Tak.”

Gregory na chwilę zamknął oczy. „Zbyt łatwo mu wszystko dałem. Pozycję, autorytet, dostęp. Myślałem, że mu pomagam”.

Starannie dobierałem kolejne słowa. „Czasami największą pomocą, jaką możemy zaoferować, jest pozwolenie ludziom ponieść konsekwencje swoich czynów”.

Trzy tygodnie później dochodzenie zostało zakończone. Agencja nałożyła znaczną, ale możliwą do spłacenia grzywnę, powołując się na naszą nadzwyczajną współpracę i wcześniejsze działania mające na celu zapewnienie zgodności z przepisami jako czynniki łagodzące.

Brent odszedł – nie został zwolniony publicznie, ale po cichu rozstał się z niewielką ugodą, uzależnioną od podpisania obszernych umów o zachowaniu poufności. Zarząd przyjął rezygnację Gregory’ego tego samego dnia, choć pozwolił mu przejść na wcześniejszą emeryturę.

A ja?

Przeprowadziłem się do prawdziwego biura z oknami. Mój zespół potroił się. Moja pensja wzrosła dwukrotnie.

Ale prawdziwe zwycięstwo przyszło pół roku później, kiedy zadzwonił do mnie Theo.

„Klon” – powiedział ciepło – „poproszono mnie o tymczasowy powrót do zarządu, żeby pomóc ustabilizować sytuację. Moją pierwszą rekomendacją było awansowanie cię na stanowisko wiceprezesa wykonawczego ds. globalnej zgodności i etyki”.

„Głosowanie było jednomyślne”.

„Wliczając Gregory’ego?” – zapytałem zaskoczony.