Syn mojego prezesa podpisał umowy z trzema firmami z naszej listy firm, których nie należy prowadzić. „Przesadzasz” – uśmiechnął się, gdy go ostrzegłem. „Mój tata nigdy ci nie uwierzy!”. Odszedłem w milczeniu. 12 godzin później w naszym budynku pojawili się inspektorzy ds. zgodności z przepisami. Jego ojciec nazwał mnie wściekłym…

„Zwłaszcza Gregory” – odpowiedział Theo. „Powiedział mi, że starałeś się chronić firmę, nawet gdy nikt nie chciał słuchać. Takiego przywództwa nam potrzeba”.

Często myślę o słowach Brenta, które wypowiedział tamtego dnia w sali konferencyjnej.

Jesteś po prostu zazdrosny. Mój tata nigdy ci nie uwierzy, a raczej swojemu synowi.

Mylił się w obu kwestiach.

Nie byłem zazdrosny. Wykonywałem swoją pracę. I ostatecznie jego ojciec uwierzył w dowody dokładnie tak, jak powinien.

Czasami najskuteczniejszą odpowiedzią na arogancję nie jest dramatyczna konfrontacja. To po prostu stworzenie jasnego, niezaprzeczalnego zapisu prawdy – a następnie pozwolenie, by ta prawda przemówiła sama za siebie.

Dziękuję, że byliście ze mną przez całą tę historię. Nie było łatwo się nią podzielić, ale mam nadzieję, że pomoże ona komuś w podobnej sytuacji. Jeśli to doświadczenie było dla Ciebie wartościowe, zostaw lajka i zasubskrybuj, aby otrzymywać więcej historii o radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami w miejscu pracy.

Chętnie dowiem się w komentarzach, czy kiedykolwiek musieliście postawić na swoim, kiedy nikt inny nie chciał was słuchać.

Pamiętaj, że czasami cicha dokumentacja jest skuteczniejsza niż najgłośniejszy argument.