Śmiał się z pustego krzesła swojej żony w sądzie, aż drzwi się otworzyły i zdał sobie sprawę, do kogo tak naprawdę zwróciła się

Sędzia Henderson zdjął okulary i powoli wyczyścił je ściereczką z mikrofibry. Nie patrzył na leżące przed nim dokumenty. Spojrzał prosto na Keitha Simmonsa.

„Panie Simmons” – zaczął sędzia niebezpiecznie niskim głosem – „w ciągu dwudziestu lat mojej pracy na tym stanowisku widziałem naprawdę niepokojące zachowania. Widziałem ludzi kłócących się o psy, o sztućce, o dzieci. Ale rzadko widziałem przejaw arogancji i złośliwości tak wielki jak ten”.

Keith nie podniósł wzroku.

„Wszedłeś na moją salę sądową” – kontynuował sędzia, podnosząc głos – „i wyśmiałeś proces sądowy. Wyśmiałeś swoją żonę. Próbowałeś wykorzystać ten sąd jako broń do znęcania się nad kobietą, którą przysięgałeś chronić. Manipulowałeś swoimi oświadczeniami finansowymi. Sprzeniewierzyłeś fundusze małżeńskie”.

Zwrócił się do Grace.

„Pani Simmons, jestem pani winien przeprosiny. Sąd powinien był udzielić pani ochrony wcześniej”.

Grace skinęła głową, ocierając oczy. Katherine lekko położyła rękę na jej ramionach.

„Jednakże” – powiedział sędzia Henderson, zakładając ponownie okulary – „teraz jestem w stanie się do tego odnieść”.

Wziął do ręki długopis.

„Natychmiast wydaję orzeczenie tymczasowe. Ostateczny wyrok zostanie wydany, gdy zespół pani Bennett przeprowadzi pełny audyt śledczy majątku pana Simmonsa – co do grosza ”.

Spojrzał ponownie na plik.

„Po pierwsze” – orzekł sędzia – „zamrażam wszystkie aktywa należące do Keitha Simmonsa, Apex Ventures i wszelkich innych podmiotów, które kontroluje. Dostęp do nich przysługuje wyłącznie pani Simmons i jej prawnikom w celach księgowych i zabezpieczających”.

Keith jęknął.

„Po drugie, przyznaję pani Simmons natychmiastowe wyłączne prawo do korzystania i zamieszkiwania w domu małżeńskim przy Piątej Alei oraz w nieruchomości Hamptons. Panie Simmons, ma pan dwie godziny na opuszczenie obu domów. Może pan zabrać swoje ubrania i środki higieny osobistej. To wszystko. Jeśli usunie pan choć jeden mebel, obraz, a nawet żarówkę, każe pana aresztować”.

„Po trzecie” – powiedział sędzia, patrząc na Garrisona Forda – „przekazuję zapis dzisiejszej rozprawy do prokuratury okręgowej w celu postawienia potencjalnych zarzutów oszustwa i wszelkich innych stosownych przestępstw pańskiego klienta. I sugeruję pełną współpracę, jeśli chce pan zachować prawo jazdy, panie Ford”.

„Tak, Wasza Wysokość” – odpowiedział szybko Garrison.

„Na koniec” – powiedział sędzia, zwracając się do Katherine – „w kwestii kosztów prawnych…”

Katherine się uśmiechnęła.

„Tak, Wysoki Sądzie” – powiedziała. „Pan Simmons pokryje sto procent kosztów sądowych pani Simmons. Biorąc pod uwagę moją standardową stawkę godzinową, sądzę, że będzie to znacząca kwota”.

„Podejrzewam, że bardzo znaczące” – zgodził się sędzia Henderson.

Podniósł młotek.

„Rozprawa sądowa została odroczona.”

Młotek uderzył z głośnym trzaskiem.

Gdy pomieszczenie zaczęło się opróżniać, Keith siedział oszołomiony.

W ciągu dwóch godzin zmienił się z multimilionera posiadającego nieruchomości w Nowym Jorku i Hamptons w potencjalnego oskarżonego, któremu postawiono zarzuty karne — bez możliwości spania.

Spojrzał w górę i zobaczył Katherine i Grace pakujące swoje rzeczy.

Grace wyglądała teraz inaczej. Stała prościej. Przytłaczający ciężar, który dźwigała przez lata, wydawał się jakby lżejszy.

Keith podniósł się na nogi, czując, że trzęsą mu się nogi. Podszedł do nich.

„Grace” – wychrypiał. „Grace, proszę. Nie możesz tego zrobić. Dokąd ja pójdę?”

Grace spojrzała na niego. Nie wyglądała już na złą. Wyglądała po prostu na wykończoną.

Zanim zdążyła odpowiedzieć, Katherine stanęła między nimi.

Górowała nad Keithem, mimo że byli mniej więcej tego samego wzrostu. Jej obecność była murem, którego nie mógł pokonać.

„Panie Simmons” – powiedziała Katherine lodowatym głosem – „moja córka nie rozmawia z ludźmi, którzy ją tak traktowali. Jeśli ma pan coś do powiedzenia, proszę to powiedzieć mojemu młodszemu współpracownikowi”.

Skinęła głową w stronę jednego z młodych prawników stojących za nią, ostro wyglądającego mężczyzny o imieniu Toby.

„Toby” – powiedziała Katherine – „daj panu Simmonsowi swoją wizytówkę”.

Toby wręczył Keithowi wizytówkę.

„A teraz” – powiedziała Katherine, biorąc Grace pod ramię – „proszę się odsunąć. Musimy iść na uroczysty lunch. Grace chyba ma trochę malowania do nadrobienia”.

Przeszli obok niego. Grace nie obejrzała się.

Keith patrzył, jak odchodzą. Patrzył, jak ciężkie drewniane drzwi zamykają się, przypieczętowując jego los.

Spojrzał na Garrisona, który już rozmawiał przez telefon — prawdopodobnie dzwoniąc do swojego prawnika.

Keith Simmons był sam.

Ale historia jeszcze się nie skończyła.

Część trzecia – Stare długi
Gdy Katherine i Grace wyszły na schody sądu, mrugając oczami w jasnym słońcu Manhattanu, przy krawężniku zatrzymał się czarny sedan.

To nie był samochód Katherine.

Tylna szyba opadła.

Na tylnym siedzeniu siedział mężczyzna. Był starszy, miał srebrne włosy i twarz, która wyglądała, jakby została wyrzeźbiona w granicie. Spojrzał najpierw na Katherine, potem na Grace.

Grace zamarła.

„Tato” – wyszeptała.

Katherine zesztywniała. Mocniej ścisnęła rączkę teczki.

„Cześć, Katherine” – powiedział mężczyzna. Jego głos był głęboki i niósł się swobodnie ponad hałasem nowojorskiego ruchu ulicznego. „Widziałem wiadomości. Żelazny Młotek powraca. Zrobiłaś tam niezłą scenę”.

„Zrobiłam to, co trzeba było zrobić, Williamie” – odparła ostro Katherine.

„Wiem” – odpowiedział mężczyzna.

Spojrzał na Grace.

„Grace” – powiedział. „Minęło sporo czasu”.

Grace patrzyła to na matkę, to na ojca, którego nie widziała od dwudziestu lat – ojca, który poparł Keitha, gdy się pobrali, bo była to korzystna fuzja biznesowa.

„Co tu robisz?” zapytała Grace.