Śmiał się z pustego krzesła swojej żony w sądzie, aż drzwi się otworzyły i zdał sobie sprawę, do kogo tak naprawdę zwróciła się

„Jestem tutaj” – powiedział William, otwierając drzwi samochodu i wysiadając – „bo Keith Simmons jest mi winien pieniądze. Dużo pieniędzy. A słyszałem, że wy dwaj właśnie zabraliście mu wszystko, co miał”.

Zamknął drzwi i poprawił marynarkę. Nie przyszedł, żeby przytulić córkę. Był tam w interesach.

„Ironclad Capital ma w tym osobisty interes” – dodał.

Katherine ponownie stanęła przed Grace, stając między córką a byłym mężem.

„Ona nic ci nie jest winna, Williamie” – powiedziała Katherine. „Dług Keitha to problem Keitha”.

„Nie, według dokumentów pożyczki” – powiedział William, wyciągając dokument z marynarki. „Keith zastawił penthouse przy Piątej Alei jako zabezpieczenie prywatnej pożyczki od mojej firmy sześć miesięcy temu. Jeśli nie spłaci pożyczki – a zakładam, że niedługo to nastąpi – to mieszkanie będzie należało do mnie”.

Grace poczuła, że ​​grunt znów zaczyna jej się pod nogami zmieniać.

Właśnie gdy myślała, że ​​wygrała, przeszłość znów zaczęła ją prześladować z zupełnie innej strony.

Katherine wzięła dokument od Williama i przejrzała go. Jej oczy zwęziły się, gdy skanowała linie podpisu.

„Podpisałeś z nim tę pożyczkę?” – zapytała Katherine, patrząc z niedowierzaniem na byłego męża. „Wiedząc, że ukrywał aktywa?”

„Biznes to biznes, Kate” – powiedział William, wzruszając ramionami. „Nie wiedziałem, że to przed tobą ukrywa . Wiedziałem tylko, że potrzebuje gotówki. A teraz muszę zapłacić ten weksel dzisiaj”.

Spojrzał na Grace.

„Przykro mi, kochanie, ale to mieszkanie jest zastawem pożyczki na dwa miliony dolarów dla Keitha. Na papierze należy się mnie. Będziesz musiała znaleźć inne miejsce do spania”.

Grace znów poczuła, że ​​napływają jej łzy.

Właśnie odzyskała dom, ale zaraz potem straciła go na rzecz własnego ojca na chodniku przed budynkiem sądu.

Katherine znów spojrzała na dokument i przeniosła wzrok z Williama.

Na jej twarzy pojawił się powolny, niebezpieczny uśmiech — ten sam uśmiech, który obdarzyła Keitha tuż przed tym, jak zmiażdżyła go w sądzie.

„Och, Williamie” – zaśmiała się Katherine ponuro. „Naprawdę powinieneś był przeczytać drobny druk w akcie, zanim pożyczyłeś mu te pieniądze”.

William zmarszczył brwi.

“Co?”

Hałas uliczny na Manhattanie zdawał się cichnąć, a na chodniku pozostawało tylko napięcie między nimi trojgiem — byłym mężem, byłą żoną i ich dorosłą córką.

„To standardowy zastaw, Katherine” – powiedział William stanowczym tonem. „Keith pożyczył dwa miliony dolarów od mojej firmy private equity, Ironclad Capital. Zastawił akt własności penthouse’u przy Piątej Alei. Wczoraj nie spłacił pierwszej raty. Nieruchomość jest moja”.

Kolana Grace zmiękły. Chwyciła matkę za ramię, żeby się podeprzeć.

„To prawda?” zapytała. „On potrafi to zrobić? Tato, jak mogłeś?”

„To interesy, Grace” – powiedział William, choć miał na tyle przyzwoitości, żeby wyglądać na lekko zakłopotanego. „Keith przyszedł do mnie z propozycją. Nie wiedziałem, że cię wprowadza w błąd. Ale pieniądze to pieniądze. Nie mogę po prostu odpisać straty w wysokości dwóch milionów dolarów. Mam inwestorów”.

Katherine nawet nie drgnęła. Nie wyglądała ani trochę na zmartwioną.

Właściwie wyglądało, jakby powstrzymywała śmiech.

Podeszła bliżej do Williama, jej obcasy stukały o beton. Ponownie wyrwała mu dokument z ręki i przeczytała na głos.

„Sekcja czwarta, klauzula B” – powiedziała. „Pożyczkobiorca oświadcza, że ​​jest wyłącznym i nieobciążonym właścicielem nieruchomości stanowiącej zabezpieczenie”.

Spojrzała na Williama znad oprawki okularów przeciwsłonecznych.

„Czy przeprowadziłeś porządne badanie tytułu, Williamie, czy po prostu zaufałeś facetowi, który używa zbyt dużo wody kolońskiej i zwraca się do ciebie per »pan«?”

Szczęka Williama się zacisnęła.

„Mój zespół przeprowadził wstępną kontrolę” – powiedział. „Nazwisko Keitha widnieje na akcie własności”.

„Jego nazwisko widnieje na kopii aktu, który ci pokazał” – poprawiła Katherine. Sięgnęła do swojej teczki i wyjęła niebieski folder. „Ale gdybyś dokładnie sprawdziła zapisy urzędnika powiatowego, zobaczyłabyś poprawkę złożoną w 2018 roku”.

Podała niebieski folder Williamowi.

„W 2018 roku, kiedy Grace była w ciąży – przed poronieniem – przekonałam Keitha, aby przeniósł nieruchomość do rodzinnego funduszu powierniczego, aby zabezpieczyć ją przed zobowiązaniami podatkowymi” – wyjaśniła Katherine. „Zgodził się, bo jest chciwy i nienawidzi płacić podatki, ale nie zapoznał się ze statutem funduszu”.

Katherine się uśmiechnęła i wszystko było ostre.

„Umowa powiernicza stanowi, że każde wykorzystanie nieruchomości jako zabezpieczenia wymaga podpisu obu beneficjentów. Grace nigdy nie podpisała twojej umowy pożyczki, prawda, Williamie?”

William spojrzał na dokument, który trzymał w dłoni. Spojrzał na linię podpisu. Był tam bazgroł, który wyglądał jak „Grace Simmons”, ale był rozmazany i niespójny.

„On to sfałszował” – wyszeptała Grace, zdając sobie sprawę z głębi zdrady Keitha. „Sfałszował mój podpis”.

Katherine skinęła głową.

„Dokładnie” – powiedziała. „Więc, Williamie, oto twój dylemat. Masz umowę pożyczki opartą na sfałszowanym podpisie, dotyczącą nieruchomości objętej powiernictwem. To unieważnia umowę”.

Twarz Williama przybrała odcień szarości, który pasował do chodnika.

„Jeśli umowa jest nieważna” – powiedział powoli – „to nie mam żadnych praw do mieszkania”.

„Zgadza się” – powiedziała radośnie Katherine. „A to oznacza, że ​​jesteś obecnie bez dwóch milionów dolarów, bez żadnego zabezpieczenia”.

„Ten człowiek” – warknął William, gniotąc papier w pięści. „Wprowadził mnie w błąd. Wprowadził w błąd własnego teścia”.

„Tak” – zgodziła się Katherine. „A jeśli spróbujesz eksmitować Grace, pozwę Ironclad Capital za drapieżne pożyczki i przyjmowanie sfałszowanych dokumentów. Uwikłam twoją firmę w spory sądowe na tak długo, że to twoje wnuki będą musiały rozstrzygnąć tę sprawę”.

Podeszła jeszcze bliżej i zniżył głos.

„Albo możesz postąpić właściwie, choć raz w życiu”.

William spojrzał na Katherine, potem na Grace.

Widział dorosłą kobietę, w którą przekształciła się jego córka. Widział siłę w jej szczęce – siłę, którą odziedziczyła po matce, nie po nim.

„Czego chcesz?” zapytał William.

„Odejdź” – powiedziała Katherine. „Idź osobiście do Keitha o dług. Zajmij mu pensję. Zabierz mu zegarek. Nie obchodzi mnie to. Ale mieszkanie zostaje u Grace. I przeproś ją”.

William zawahał się.

Był dumnym człowiekiem. Ale był też biznesmenem, który wiedział, kiedy został wymanewrowany.

Westchnął, był to długi, smutny dźwięk.

Zwrócił się do Grace.

„Grace” – powiedział szorstko – „Ja… nie wiedziałem o fałszerstwie. Nie powinienem był robić z nim interesów bez rozmowy z tobą. Przepraszam”.

Grace spojrzała na ojca.

Lata temu błagałaby go o aprobatę. Teraz czuła jedynie odległe, znużone współczucie.