Rodzina jej męża zmusza ją do publicznego rozebrania się, żeby ją upokorzyć — aż do czasu, gdy przychodzą jej dwaj bracia-miliarderzy i…

„Powinieneś był zadzwonić do nas wcześniej” – powiedział cicho. „Nie walczy się z potworami samemu”.

Pokręciła głową. „Myślałam, że dam sobie radę. Nie chciałam cię wciągać w mój bałagan”.

Gabriel spojrzał jej w oczy w lusterku wstecznym. „Jesteście rodziną. To nigdy nie jest bałagan – to powód”.

Po raz pierwszy od miesięcy Ava pozwoliła łzom płynąć. Tym razem nie ze wstydu, ale z ulgi. Każde okrutne słowo, każda cicha kolacja, każdy fałszywy uśmiech – pozwoliła im płynąć, jedna po drugiej.