„Nie potrzebujemy już twojej opinii” – szydzili w Boże Narodzenie. Nazwali mnie egoistą za „marnowanie” mojego domu za 3 miliony dolarów. Zażądali, żebym go sprzedał. Więc anulowałem ich spadek… w Wigilię.

„Dobrze” – powiedziała Amanda z rumieńcem na twarzy. „Zachowaj swój dom, swoje wspomnienia, swoją upartą niezależność. Ale nie oczekuj, że będziemy cię wspierać, kiedy sama nie będziesz w stanie o siebie zadbać”.

„Masz rację” – powiedziałem spokojnie. „Wybory niosą ze sobą konsekwencje. I oboje jasno to dziś wieczorem powiedzieliście”.

Dzwonek do drzwi zadzwonił punktualnie o ósmej. Harold Winters stał na ganku, siedemdziesięcioośmioletni i bystry jak brzytwa. „Io” – powiedział łagodnie – „jesteś pewien?”

„Jestem pewien” – powiedziałem.

Siedział w salonie, a Trevor i Amanda obserwowali go niczym widzowie własnej egzekucji. Wyciągnął szablon testamentu. „Io, czy jesteś pod jakąś presją lub groźbami?”

“NIE.”

„Czy wprowadzasz te zmiany, ponieważ jesteś zły, czy dlatego, że twoje życzenia naprawdę się zmieniły?”

„Oba” – powiedziałem. „Jestem zły z powodu tego, jak mnie potraktowano. Ale zdałem sobie też sprawę, że moja wola nie odzwierciedla moich wartości”.

„Powiedz mi, czego chcesz.”

„Dom dla fundacji historycznej. Reszta dla stypendiów. Nic dla mojej najbliższej rodziny.”

Spojrzał na Trevora. „Chcesz coś powiedzieć?”

Trevor odchrząknął. „Zaproponowaliśmy przeprowadzkę do mniejszego mieszkania, bo martwimy się, że mama będzie mieszkać sama. Nie chcieliśmy jej wykorzystywać”.

„Zasugerowali, żebym sprzedał dom i oddał im dochód” – powiedziałem spokojnie. „Nazwali moją niezależność egoizmem”.

Harold skinął głową i zabrał się do pracy. Zadzwonił do swojego asystenta, żeby zeznawał. Przez godzinę on sporządzał szkic, a ja odpowiadałem na pytania. Amanda i Trevor siedzieli na sofie, milcząc.

Kiedy dokumenty były gotowe, Harold odczytał je na głos. Świadkowie przybyli, złożyli podpisy i odeszli.

„Stało się” – powiedziałem.

Trevor tylko wpatrywał się w dywan. „Nie mogę uwierzyć, że to zrobiłeś”.

„Nie mogę uwierzyć, że do tego doszło” – powiedziałem.

Amanda zerwała się na równe nogi. „Chodź, Trevor. Wychodzimy.”

„A co z chłopakami? Są święta” – powiedział.

„A co z tego? Mogą świętować z babcią, która wybrała obcych zamiast własnej rodziny” – powiedziała z goryczą.

Poszli na górę się spakować. Dwadzieścia minut później zeszli na dół z walizkami. Jake i Mason mieli zdezorientowane miny.

„Czy wrócimy jutro na święta?” zapytał Jake.

Uklękłam. „Nie wiem, kochanie. To zależy od twoich rodziców”.

„Ale nasze prezenty już tu są” – wyszeptał Mason.

„Będą tutaj, kiedy tylko będziesz ich potrzebować.”

W drzwiach Trevor zatrzymał się. „Do widzenia, mamo”.

„Żegnaj, synu.”

Drzwi się zamknęły. Byłam sama w moim pięknym, świątecznym domu. Przeszłam przez niego, gasząc światło. W kuchni umyłam nietknięte kubki po kawie. Usiadłam z filiżanką herbaty i zadałam sobie pytanie, czy nie byłam zbyt surowa. Potem przypomniałam sobie oceniające spojrzenie Amandy i słabe: „Przydałaby nam się pomoc”.

Moja decyzja była bolesna. Ale konieczna.

W bożonarodzeniowy poranek zadzwonił telefon. To był Trevor. „Wesołych Świąt, mamo”.

“Wesołych Świąt.”

„Chciałem… przeprosić. Żeby sprawdzić, czy da się jakoś cofnąć to, co się stało wczoraj wieczorem”.

„Chcesz to cofnąć, bo popełniłem błąd, czy dlatego, że nie podobają ci się konsekwencje?”

Zapadła długa cisza. „Czy to ma znaczenie?”

„To dla mnie ważne” – powiedziałem.

„Myślę, że oboje popełniliśmy błędy” – powiedział. „Przesadziłeś. Podjąłeś nieodwracalną decyzję na podstawie jednej złej rozmowy”.

Westchnęłam. Nadal nie rozumiał. „Trevor” – zapytałam delikatnie – „czy mam prawo mieszkać w swoim domu tak długo, jak chcę?”

“Oczywiście.”

„Czy mam prawo wydawać pieniądze na to, co mnie uszczęśliwia, nawet jeśli w ten sposób zostanie mi mniej na spadek?”

Cisza. Potem: „Myślę, że powinieneś być praktyczny”.

„Nie o to pytałem.”

„Masz prawo dokonywać wyborów” – powiedział w końcu. „Ale powinieneś rozważyć, jak wpłyną one na twoją rodzinę”.

„Jeśli miałbym tu zostać”, powiedziałem, „czy ty i Amanda byście to poparli?”

Cisza trwała tak długo, że myślałam, że się rozłączył. Potem dodał: „Nie wiem, mamo”.

„Dziękuję za szczerość” – powiedziałem.