Na weselu mojej szwagierki, ona mnie wyśmiała, mówiąc: „Dzięki za przybycie, a teraz zacznij sprzątać stoły”. Moja teściowa dodała: „Powinieneś użyć swojego bezmózgiego dziecka do sprzątania stołów”. Wszyscy się z nas śmiali, ale wtedy moje dziecko wzięło mikrofon i powiedziało: „Mam niespodziankę dla panny młodej”. Kiedy ją ujawnił, wszyscy wstali z miejsc w szoku.

Kobieta przy stoliku numer pięć krzyknęła. Rozbiła się szklanka.

Tyler zatrzymał nagrywanie i schował telefon z powrotem do kieszeni. Spojrzał na oszołomiony tłum, a potem na Jamesa.

James siedział jak sparaliżowany, wyglądając, jakby uderzył w niego piorun. Twarz miał szarą. Spojrzał na Caroline, a potem na swojego szwagra, Michaela. Uświadomienie sobie tego faktu zalało go falą przerażenia.

„James!” krzyknęła Caroline, biegnąc ku niemu, a jej welon ciągnął się za nią jak duch. „James, to deep fake! To sztuczna inteligencja! Wiesz, jaka jest teraz technologia!”

James powoli wstał. Spojrzał na jej brzuch. Potem na Michaela.

„Czy to prawda?” – zapytał. Jego głos był cichy, ale w głębokiej ciszy brzmiał jak strzał z pistoletu.

Michael nie mógł mówić. Wpatrywał się w podłogę, a jego twarz płonęła ze wstydu. Jego milczenie było wyznaniem.

James zwrócił się do Caroline. „Jesteś w ciąży… z jego dzieckiem? Z moim szwagrem?”

„James, proszę, mogę ci wyjaśnić, bałam się, kocham cię!” – szlochała, chwytając go za klapy marynarki.

James oderwał jej dłonie od siebie, jakby były oblane kwasem. Zdjął obrączkę – ciężką złotą obrączkę, którą założył godzinę temu – i wrzucił ją do jej kieliszka szampana. Wylądowała z głuchym brzękiem .

„Wychodzimy” – oznajmił ojciec Jamesa, wstając. Spojrzał na Beverly z niesmakiem. „Ta rodzina to ściek”.

James wyszedł. Nie obejrzał się. Za nim poszli rodzice. Potem przyjaciele. A potem połowa sali.

Jedynym dźwiękiem towarzyszącym zagładzie Beverly był odgłos przesuwanych krzeseł i oddalających się kroków.

„Wy głupcy!” wrzasnęła Beverly, zwracając się do swoich dzieci. „Wy skończony idioto! Zniszczyliście wszystko!”

„Uczyłem się od najlepszych, mamo” – warknął Michael, w końcu odzyskując głos, choć w głosie słychać było gorycz i porażkę.

Caroline leżała na podłodze, płacząc w tiulową spódnicę. Beverly gorączkowo się rozglądała, próbując przyciągnąć wzrok kogokolwiek, kto mógłby się jeszcze liczyć, ale wszyscy odwracali wzrok.

Imperium upadło. A jego zgubą był ośmioletni chłopiec z pękniętym iPhonem.

Tyler zszedł po schodach ze sceny. Minął szlochającą ciotkę, zhańbionego ojca i podszedł prosto do mnie.

Wsunął swoją małą, ciepłą dłoń w moją.

„Przepraszam, mamo” – wyszeptał, patrząc na mnie wielkimi, zaniepokojonymi oczami. „Wiem, że chciałaś być grzeczna. Ale nie mogłem pozwolić, żeby cię skrzywdzili”.

Uklęknęłam i przytuliłam go tak mocno, że myślałam, że go zmiażdżę.

„Nic złego nie zrobiłeś” – szlochałam mu w szyję. „Jesteś najodważniejszym człowiekiem, jakiego znam”.

Rozdział 4: Wyjazd

Wstałem, ocierając oczy. Spojrzałem na ruiny stołu prezydialnego.

Beverly patrzyła na nas, otwierając i zamykając usta jak ryba wyjęta z wody.

„Jennifer” – wyjąkała. „Ty… ty go do tego namówiłaś”.

Zaśmiałem się. To był swobodny, lekki dźwięk.

„Nie musiałam, Beverly” – powiedziałam, a mój głos niósł się swobodnie w na wpół pustym pokoju. „W przeciwieństwie do ciebie, wychowałam mojego syna w duchu uczciwości”.

Spojrzałem na Michaela. Wyglądał na załamanego.

„Opuściłeś nas, bo nie byliśmy wystarczająco dobrzy dla twojego wizerunku” – powiedziałem. „Ale spójrz na siebie teraz. Zniszczyłeś sam siebie”.

Ścisnęłam dłoń Tylera. „Chodź, Ty. Wracajmy do domu”.

Wyszliśmy. Szliśmy środkowym przejściem z uniesionymi głowami, mijając szepty i spojrzenia. Ale tym razem spojrzenia nie były kpiące. Były oszołomione.

Wyszliśmy w chłodny bostoński wieczór. Powietrze miało słodki smak. Smakowało wolnością.

„Wszystko w porządku, mamo?” zapytał Tyler, gdy czekaliśmy na taksówkę.

„Jestem w lepszej formie niż w porządku” – powiedziałem, patrząc w gwiazdy. „Chyba w końcu jestem wolny”.

Epilog: Architekt jutra

Następne tygodnie były jednym wielkim pasmem satysfakcji.