Na weselu mojej szwagierki, ona mnie wyśmiała, mówiąc: „Dzięki za przybycie, a teraz zacznij sprzątać stoły”. Moja teściowa dodała: „Powinieneś użyć swojego bezmózgiego dziecka do sprzątania stołów”. Wszyscy się z nas śmiali, ale wtedy moje dziecko wzięło mikrofon i powiedziało: „Mam niespodziankę dla panny młodej”. Kiedy ją ujawnił, wszyscy wstali z miejsc w szoku.

Wieść o „Czerwonym Weselu” rozeszła się po Bostonie lotem błyskawicy. Fragment przemówienia Tylera – nakręcony przez jednego z gości – stał się viralem w lokalnej sieci. Ludzie przychodzili do Maple Diner tylko po to, żeby uścisnąć mi dłoń.

„Jesteś tą panią z odważnym dzieciakiem” – powiedział mi robotnik budowlany, zostawiając pięćdziesiąt dolarów napiwku. „Gratulacje”.

Pan Hartman, właściciel restauracji, wezwał mnie do swojego biura miesiąc później.

„Jennifer” – powiedział, odchylając się na skrzypiącym krześle. „Zarządzasz tym działem od dziesięciu lat. Radzisz sobie z harmonogramem, zapasami i trudnymi klientami lepiej niż ja”.

Przygotowałem się, spodziewając się wykładu na temat zainteresowania mediów.

„Otwieram drugą placówkę w Cambridge” – powiedział. „Potrzebuję dyrektora generalnego. Chcę, żebyś to był ty”.

Mrugnęłam. „Ja?”

„Tak, ty. To wiąże się z pensją, benefitami i udziałem w zyskach.”

Łzy znów napłynęły mi do oczu, ale były to łzy szczęścia. „Nie zawiodę cię”.

Tymczasem domek z kart, który zbudowała Beverly, rozpadł się.

Michael został zwolniony. W jego firmie obowiązywała surowa klauzula moralności, a sypianie z narzeczonym siostry, będąc (na papierze) w związku małżeńskim z kimś innym, nie spodobało się zarządowi. Przeprowadził się do kawalerki.

Caroline opuściła miasto. Wstyd był zbyt wielki. Przeprowadziła się na Środkowy Zachód, żeby samotnie wychować dziecko – żyjąc dokładnie tym samym życiem, z którego mnie wyśmiewała, ale bez odwagi, żeby sobie z tym poradzić.

A Beverly? Stała się wyrzutkiem. Zaproszenia towarzyskie przestały napływać. Siedziała w swoim wielkim, pustym domu, otoczona drogimi rzeczami i w absolutnej ciszy.

Pewnego wieczoru, sześć miesięcy później, siedziałem przy naszym kuchennym stole. Był on pokryty podręcznikami. Zapisałem się na wieczorowe zajęcia z zarządzania biznesem.

Tyler siedział naprzeciwko mnie i odrabiał pracę domową. Spojrzał w górę, żując ołówek.

“Mama?”