Myśleli, że jestem tylko ładną buzią, która bez walki odda mi warte 550 milionów dolarów patenty. Ale w chwili, gdy arogancki syn prezesa spróbował ukraść to, co stworzyłem, nie tylko się opierałem, ale niszczyłem wszystko, czego się dotknął.

Wiedział, że nie może sobie na to pozwolić.

Złożyłam wypowiedzenie na piśmie, uporządkowałam prywatne pliki, zostawiłam wszystkie systemy w dobrym stanie i przekazałam Kirze wiedzę instytucjonalną podczas spotkań przy kawie i sesji strategicznych.

Była bardziej niż gotowa.

Kiedy nadszedł ostatni dzień mojej pracy, miałem już ustaloną nazwę własnej firmy.

Zatrudniono prawnika specjalizującego się w prawie własności intelektualnej.

Opracowano warunki finansowania.

Nazwałem to Miles Intelligence Systems.

PL bezpośrednio.

Nie mam żadnych powiązań z niczyim dziedzictwem, poza własnym.

Złożyłem dokumenty rejestracyjne w Seattle i założyłem siedzibę w przebudowanym magazynie w pobliżu Pike Place Market.

Dwa dni po tym, jak ogłosiłem premierę, czterech moich najlepszych inżynierów wysłało mi krótkie e-maile.

“W którym miejscu mam podpisać?”

Pojawili się z laptopami i pomysłami, zanim jeszcze miałem biurka.

Tydzień później dołączyło kolejnych trzech, w tym Nathan Cross.

Opuścił Vanguard tydzień po tym, jak Marcus został zmuszony do odejścia.

„Nie byłem dumny z tego, jak to się zaczęło” – powiedział mi. „Ale nauczyłem się z waszych systemów więcej niż przez cztery lata szkoły. Chcę to zrobić dobrze”.

Dałem mu drugą szansę.

Zasłużył na to.

Pod koniec pierwszego miesiąca mieliśmy już zapewniony kapitał zalążkowy — niecałe dwanaście milionów dolarów od dwóch niezależnych grup kapitałowych, które uważnie śledziły moją sprawę licencyjną.

Catalyst Ventures zaoferowało nam licencję na nasz wczesny prototyp silnika za kwotę trzykrotnie wyższą niż ta, którą płacili firmie Vanguard.

Inna firma zaproponowała, że ​​nas przejmie.

Odrzuciłem obie propozycje.

Akcje Vanguard spadły o 9% w dniu, w którym wiadomość o moim odejściu stała się publiczna.

Kolejne 4% w dniu uruchomienia przez Miles Intelligence swojej strony internetowej.

Kira wysłała mi zrzut ekranu z firmowego kanału Slack.

Ktoś napisał:

„Czymże byłby Apollo bez Milesa?”

Nie odpowiedziałem.

Nie było mi to potrzebne.

Mój zespół działał szybko.

Żadnej tradycyjnej biurokracji. Żadnej biurowej polityki.

Tylko talent i skupienie.

Każdego inżyniera, którego zatrudniłem, szanowałem.

Żadnych wygórowanych tytułów. Żadnych ego.

Tylko wyniki.

Biuro nie było efektowne – niedopasowane meble, ekspres do kawy, który więcej pryskał niż parzył.

Ale kod, który pisaliśmy, był mocniejszy, szybszy i inteligentniejszy od wszystkiego, czego do tej pory używałem.

Nie odbudowywałem czegoś.

Budowałem coś lepszego.

Pewnej nocy szkicowałem modele danych na tablicy, podczas gdy zespół zamawiał późnym wieczorem tajskie jedzenie.

W pokoju unosił się zapach bazylii i markerów suchościeralnych.

Śmiech odbijający się od odsłoniętych ceglanych ścian.

I mnie olśniło.

Już nikomu nie udowadniałem, że się myli.

W końcu robiłem dokładnie to, czego chciałem.

Żadnych kompromisów. Żadnego błagania o kredyt. Żadnego udawania, że ​​ktoś w drogim garniturze jest mądrzejszy tylko dlatego, że odziedziczył gabinet narożny.

Bycie niedocenianym dało mi siłę.

Teraz nabrałem rozpędu.

I nikt nie mógł mnie spowolnić.