Myśleli, że jestem tylko ładną buzią, która bez walki odda mi warte 550 milionów dolarów patenty. Ale w chwili, gdy arogancki syn prezesa spróbował ukraść to, co stworzyłem, nie tylko się opierałem, ale niszczyłem wszystko, czego się dotknął.

Oparłem się o ramę okna w moim biurze, trzymając w ręku kawę i obserwując wschód słońca nad miastem.

Widok nie był tak wysoki jak ze starego budynku, ale był lepszy, bo był mój.

Seattle rozciągało się poniżej mnie, wciąż budząc się do życia – para unosiła się z dachów, światła migotały na ulicach centrum.

A tuż za rogiem firma Vanguard Technologies udawała, że ​​wciąż jest o krok przed konkurencją.

Nie było.

Po sześciu miesiącach Miles Intelligence osiągnął wycenę 1,2 miliarda dolarów.

Trzech największych klientów Vanguard zrezygnowało z współpracy i podjęło współpracę z nami.

Nasza technologia nie tylko dorównywała technologii Apollo.

Działał czyściej, szybciej, mądrzej — a każda jego linijka była chroniona patentami, a moje nazwisko znajdowało się na górze.

A co jest najlepsze?

Nie musiałem tego gonić.

Przyszli do nas.

Po raz pierwszy od tygodni pomyślałem o Marcusie. Nie dlatego, że przegapiłem walkę, ale dlatego, że przypomniałem sobie wyraz jego twarzy tamtego ranka.

Na prezentacjach nazywał mnie ładną buzią.

To był moment, w którym zdałem sobie sprawę, że ludzie tacy jak on nigdy mnie nie zauważą.

I było w porządku.

Ich ślepota była moim atutem.

Ich wątpliwością było paliwo.

Próbowali mnie złamać.

Zamiast tego wypisali mi czek na 550 milionów dolarów i patrzyli, jak buduję imperium.

Prawdziwym zwycięstwem nie były pieniądze.

To nawet nie była zemsta.

Wiedziałam, że niczego nie potrzebuję