Moja synowa ukryła moje leki i nazwała to „wypadkiem”. Rejestry apteczne przedstawiają inną historię.

Napisałem to w chwili, gdy zauważyłem, że butelka stoi pod nieco innym kątem, jakby została poruszona, a następnie zbyt szybko odłożona.

Szczegóły te wydają się drobne, gdy się je zapisze, ale życie w nich to zupełnie inna sprawa.

Życie może się rozpaść w najdrobniejszych szczegółach.

Michael przyszedł w czwartek wieczorem z torbą jedzenia na wynos, próbując być uważnym. Zawsze przynosi za dużo jedzenia, jakby głód można było zaspokoić ilością.

„Mamo, nie brzmiałaś na swoją przez telefon” – powiedział, rozstawiając naczynia jak za młodu, próbując zaimponować mi przypalonym tostem z dżemem. „Czy regularnie bierzesz leki?”

Dana mówiła, że ​​wczoraj wydawałeś się niepewny.

I znowu to samo.

Jej głos wydobywał się z jego ust.