Mój syn zadzwonił i powiedział: „Mamo, jutro się żenię. Sprzedałem twój dom na ślub i wydałem wszystkie twoje oszczędności”. Jego głos brzmiał tak pewnie, jakby wszystko było już przesądzone i nie miałam wyboru, musiałam to zaakceptować. Nie krzyczałam. Nie błagałam. Po prostu zadałam jedno spokojne pytanie. Jego głos natychmiast się zmienił. I gdy tylko się rozłączyłam, wykonałam telefon, który zmienił ten „wielki dzień” w coś zupełnie innego.

Ślub był dokładnie taki, jakiego oczekiwałam.

Drogie. Okazałe. Zapłacone moimi ukradzionymi pieniędzmi.

Riverside Country Club znajdował się na urwisku z widokiem na rzekę Scioto — zadbane trawniki, kamienne ścieżki, wielka sala balowa z oknami od podłogi do sufitu i kryształowe żyrandole, które prawdopodobnie kosztowały więcej niż mój samochód.

Przyszłam wcześniej. Założyłam swoją najlepszą sukienkę – granatową. Prostą. Elegancką. Tę, którą kupiłam na zakończenie studiów Riley i którą nosiłam na wszystkie ważne wydarzenia od tamtej pory. Perłowe kolczyki, które Robert dał mi na dziesiątą rocznicę ślubu. Moja fryzura była schludna. Makijaż stonowany.

Wyglądałam jak czyjaś słodka babcia.

Riley nie miał pojęcia, co go czeka.

Parking był już w połowie pełny – mercedesy, BMW, Audi. Zaparkowałem Hondę Civic między Lexusem a Teslą i ruszyłem w stronę wejścia.

Białe róże wszędzie. Tysiące. Pną się po kratownicach, ułożone w ogromnych urnach, rozsypane jak płatki wzdłuż chodnika.

Każda róża kosztowała prawdopodobnie pięć dolarów.

Zrobiłem obliczenia w myślach.

Piętnaście tysięcy samych kwiatów.

Moje piętnaście tysięcy.

W środku hol lśnił marmurem i złotymi elementami wyposażenia. W kącie kwartet smyczkowy grał Vivaldiego. Umundurowany personel krążył z szampanem na srebrnych tacach.

Wziąłem szklankę i zająłem swoje miejsce.

Pierwszy rząd. Matka pana młodego.

Wokół mnie gromadzili się goście. Koledzy Riley z Westbrook Financial w designerskich garniturach i koktajlowych sukienkach. Przyjaciółki Vanessy – młode, piękne, obwieszone drogą biżuterią. Rozpoznałam kilka starych koleżanek Riley z liceum, choć wydawały się czuć nieswojo w tym tłumie.

Nikt z mojego pokolenia.

Nikt z dzieciństwa Riley’a.

Oprócz mnie nie mam żadnej rodziny.

Odciął swoją przeszłość niczym suche gałęzie.

Uroczystość rozpoczęła się punktualnie o trzeciej.

Vanessa weszła pierwsza, idąc alejką wyłożoną płatkami róż i świecami. Jej suknia była oszałamiająca – jedwabna i koronkowa, prawdopodobnie szyta na zamówienie. Tren ciągnął się za nią piętnaście stóp. Jej welon lśnił czymś, co wyglądało jak prawdziwe diamenty.

Szacowałem, że trzydzieści tysięcy. Może więcej.

Moje trzydzieści tysięcy.

Dotarła do ołtarza, gdzie stał Riley ubrany w smoking, który idealnie na nim leżał, z uczesanymi włosami i szerokim, pewnym siebie uśmiechem.

Wyglądał na szczęśliwego. Naprawdę szczęśliwego.

To bolało bardziej niż cokolwiek innego.

Urzędnik zaczął.

„Ukochani, zebraliśmy się tu dzisiaj…”

Patrzyłem, jak mój syn przyrzekał kochać i szanować tę kobietę, że będzie jej wierny i będzie ją czcił przez wszystkie dni swojego życia — ten sam syn, który bez wahania okradł swoją matkę.

Kiedy urzędnik powiedział: „Możesz pocałować pannę młodą”, Riley przyciągnął Vanessę bliżej i pocałował ją, podczas gdy tłum bił brawo.

Ja też klaskałem – powoli, równomiernie.

I się uśmiechnąłem.

Przyjęcie odbyło się w wielkiej sali balowej — stoły nakryte były białymi obrusami, porcelana ze złotymi oprawami, kryształowe kieliszki, a na stołach stały białe orchidee i róże.

Naliczyłem dwanaście stolików, przy każdym mogło usiąść po dziesięciu gości.

W mojej głowie cały czas toczyły się obliczenia.

Wynajem sali: 15 000 USD.
Catering: minimum 200 USD za osobę.
Obsługa baru: 50 USD za osobę.
DJ i oświetlenie: 5000 USD.
Fotografia: 8000 USD.

Razem: ponad 80 000 dolarów.

Plus sukienka Vanessy. Smoking Riley’a. Pierścionki. Kwiaty. Wspominany miesiąc miodowy na Hawajach.

Każdy dolar skradziony z moich oszczędności życia.

Riley i Vanessa weszli na scenę przy aplauzie i wiwatach. DJ ogłosił ich jako pana i panią Riley Morrison, a oni zatańczyli swój pierwszy taniec do jakiejś współczesnej piosenki miłosnej, której nie rozpoznałem.

Głowa Vanessy na ramieniu Riley’a, jego ręka na jej talii, oboje promienieli szczęściem.

Obserwowałem wszystko od stołu i nic nie czułem.

Nie złość. Nie smutek.

Po prostu chłodna, odległa obserwacja – jak obserwowanie aktorów w sztuce.

Po pierwszym tańcu Riley podszedł do mojego stolika.

„Mamo”. Przytulił mnie. „Tak się cieszę, że przyszłaś”.

„Po naszej rozmowie telefonicznej pomyślałam, że nie przegapię ślubu mojego syna” – powiedziałam uprzejmie.

Odsunął się i zaczął studiować moją twarz.

„Wszystko w porządku? Wyglądasz inaczej.”

„Po prostu wzruszony. To wielki dzień.”

Vanessa pojawiła się u jego boku w chmurze perfum i jedwabiu.

„Pani Morrison, tak miło panią widzieć”. Jej uśmiech był idealny. Wyćwiczony. „Dziękuję za przybycie. Wiem, że sprawy były… skomplikowane”.

„Skomplikowane” – powtórzyłem. „To jedno słowo”.

„Jeśli chodzi o dom i pieniądze” – powiedziała płynnie Vanessa. „Wszystko się ułoży. Riley wszystko wyjaśnił. To naprawdę najlepsze rozwiązanie. Nie potrzebujesz już tego dużego domu. Pomożemy ci znaleźć ładne mieszkanie – coś, w czym łatwo będzie się utrzymać”.

„Jak miło” – powiedziałam głosem jak miód. „Pomyśleliście o wszystkim”.

Riley nieco się odprężył.

„Mamy. I mamo… o śledztwie bankowym. Czy mogłabyś do nich zadzwonić jutro i powiedzieć, że to wszystko nieporozumienie? Vanessa strasznie się stresuje”.

„Naprawdę?” Spojrzałem na Vanessę. „Przepraszam, że cię zestresowałem w dniu ślubu”.

„No cóż, po prostu firma Rileya zadaje pytania” – powiedziała Vanessa, a jej uśmiech stał się mocniejszy. „A skoro sprzedaż domu została wstrzymana… naprawdę by się przydało, gdybyś to wyjaśnił”.

„Zobaczę, co da się zrobić” – powiedziałem.

Riley promieniał.

„Dzięki, mamo. Wiedziałam, że zrozumiesz.”

Pocałował mnie w policzek.

„Muszę przywitać się z pozostałymi gośćmi, ale porozmawiamy później.”

“Dobra.”

Odsunęli się, trzymając się za ręce.

Przyglądałem się, jak krążą po sali – Vanessa śmiejąca się z czyjegoś żartu, trzymająca zaborczo rękę na ramieniu Riley. Riley ściskający dłoń, przyjmujący gratulacje, rozkoszujący się uwagą.

Żaden z nich nie obejrzał się na mnie.

Podczas kolacji — polędwicy wołowej i ogona homara, rzecz jasna — siedziałem obok jednego ze współpracowników Riley’a z Westbrook Financial.

Steve Gardner.

Przedstawił się i podał rękę.

„Pracuję z Rileyem w dziale planowania. Musisz być z niego bardzo dumny.”

„Jestem bardzo dumny” – powiedziałem. „Tak wiele osiągnął”.

„Naprawdę tak. Chociaż muszę przyznać, że ten ślub to coś zupełnie innego”. Steve upił łyk wina. „Musiał kosztować fortunę. Między nami mówiąc, byłem zaskoczony, że Riley mógł sobie na to pozwolić. Nie zarabiamy fortuny jak bankierzy inwestycyjni, wiesz?”

“Oh?”

„Nie zrozum mnie źle – dobrze nam idzie. Ale taki poziom wydatków…” – wskazał na salę. „To teren funduszu powierniczego. Pomyślałem, że może ty albo rodzina Vanessy.”

„Rodzina Vanessy pochodzi z Kentucky” – powiedziałem. „Jej ojciec pracował w kopalniach węgla”.

Brwi Steve’a uniosły się. „Naprawdę? Co?”

Potem, ciszej, dodał: „Kilka miesięcy temu krążyły plotki. Coś o złej inwestycji. Chyba w kryptowaluty. Ale Riley to zbagatelizował”.

Moje serce zaczęło bić szybciej.

„Inwestycja w kryptowaluty?”

„Tak. Jeden z gości powiedział, że Riley stracił fortunę, kiedy ta giełda upadła – FTX czy coś w tym stylu – ale Riley temu zaprzeczył.”

Steve wzruszył ramionami.

„Prawdopodobnie tylko plotki biurowe.”

„Ludzie mówili, że ile stracił?”

„Osiemdziesiąt, dziewięćdziesiąt tysięcy? Ale jak mówiłem – pewnie tylko plotki”.

Uśmiechnęłam się i zmieniłam temat, ale w głębi duszy wszystko zaczęło się układać.

Riley nie okradł mnie tylko z okazji ślubu.

Kradł, żeby pokryć straty. Żeby ukryć porażkę. Żeby utrzymać wizerunek człowieka sukcesu.

Później, podczas krojenia tortu – pięciopiętrowego monstrum z kwiatami z cukru i płatkami złota – mój telefon zawibrował.

Tekst od Davida Thornberga.

Skontaktowano się z firmą tytularną. Odkryto poważne nieprawidłowości. Kupujący grożą pozwem. Trzeba się spotkać jak najszybciej.

Odpisałem.

Jutro rano o 9:00

Kolejny szum.

Patricia: Jak się trzymasz?

Ja: Patrzę, jak moje pieniądze są marnowane na szampana i kawior, ale jest mi dobrze.

Patricia: Trzymaj się. Już prawie koniec.

DJ zaapelował o taniec matki z synem.

Riley pojawił się przy moim stoliku i wyciągnął do mnie rękę.

„Mamo. Nasz taniec.”

Pozwoliłam mu zaprowadzić mnie na parkiet.

DJ zagrał piosenkę „What a Wonderful World” Louisa Armstronga — ulubioną piosenkę Roberta.

Riley objął mnie w talii i zaczął kołysać się w rytm muzyki.

„To jest idealne, prawda?” powiedział. „Wszystko, o czym marzyłem”.

„To naprawdę imponujące” – powiedziałem.

„Vanessa zaplanowała większość z tego. Ma taki dobry gust”.

Uśmiechnął się do mnie.

„Jestem naprawdę szczęśliwy, mamo.”

„Widzę to.”

„I chcę, żebyś ty też był szczęśliwy. Dlatego pomożemy ci znaleźć fajne miejsce do życia. Gdzieś, gdzie będzie bezpiecznie. Łatwiejsze w utrzymaniu niż w tym dużym domu”.

„Dom, który sprzedałeś?”

Jego uścisk na mojej talii lekko się zacieśnił.

„Mamo, możemy tego nie robić teraz? To dzień mojego ślubu”.

„Oczywiście. Przepraszam.”

Przez chwilę tańczyliśmy w milczeniu.

Wtedy Riley powiedział: „Naprawdę cię kocham. Wiesz – nawet jeśli nie mówię tego wystarczająco często. Wszystko, co zrobiłem, zrobiłem po to, żeby się tobą zaopiekować, dać ci dobre życie”.

Spojrzałam na mojego syna — na jego szczery wyraz twarzy, jego prawdziwe spojrzenie — i zastanowiłam się, czy on naprawdę w to wierzy.

Gdyby przekonał sam siebie, że okradanie mnie jest w jakiś sposób dla mojego dobra.

Piosenka się skończyła.

Riley pocałował mnie w czoło.

„Dziękuję, że tu jesteś, mamo. To znaczy dla mnie wszystko.”

Odszedł do Vanessy, która pociągnęła go na parkiet, aby zaśpiewać kolejną piosenkę.

Wróciłem do swojego stolika.

I czekałem.

Wieczór mijał — toasty, kolejne tańce, więcej szampana, desery w formie bufetu z fontannami czekoladowymi i francuskimi wypiekami.

Przyglądałem się temu wszystkiemu z obojętną fascynacją, jakbym studiował egzotyczny gatunek w jego naturalnym środowisku.

Około dziewiątej, gdy impreza osiągnęła punkt kulminacyjny, Riley i Vanessa stanęli przy mikrofonie.

„Chcieliśmy po prostu podziękować wszystkim za to, że tu byli” – powiedział Riley, obejmując Vanessę ramieniem. „Ten dzień nie byłby możliwy bez was wszystkich”.

Vanessa nachyliła się do mikrofonu.

„Szczególnie mamie Riley, Chloe. Dziękuję za Twoją hojność.”

Podniosła kieliszek w moją stronę.

„Nie moglibyśmy tego zrobić bez ciebie.”

Wszyscy na sali zaczęli klaskać i wznieśli w moją stronę kieliszki.

Uśmiechnąłem się, podniosłem kieliszek w geście podziękowania i pomyślałem: Nie masz pojęcia, jak bardzo masz rację.

Wyszedłem przed końcem przyjęcia. Wymknąłem się cichutko, podczas gdy Riley i Vanessa tańczyły z przyjaciółmi.

Jechaliśmy do domu cichymi uliczkami podmiejskimi.

Mój dom — mój prawdziwy dom — był ciemny, gdy wjechałem na podjazd.

W środku zrobiłem sobie herbatę i usiadłem przy kuchennym stole.

Jutro Riley i Vanessa polecą na Hawaje. Trzy tygodnie w raju – nurkowanie z rurką, rejsy o zachodzie słońca, pięciogwiazdkowe hotele.

A gdy wrócili, zastali świat, który się wokół nich zawalił.

Nie czułam żadnego poczucia winy. Żadnego wahania.

Po prostu zimna, jasna pewność.

Trzy dni po ślubie Riley i Vanessa stawili się w moich drzwiach.

Byłem w ogrodzie, ścinając przekwitłe róże. Listopadowy poranek był rześki i jasny – idealna pogoda do prac w ogrodzie.

Usłyszałem trzask drzwi samochodu. Spojrzałem w górę i zobaczyłem Rileya kroczącego przez mój trawnik, a za nim Vanessę stukającą obcasami.

Twarz Riley’a poczerwieniała ze złości. Wyraz twarzy Vanessy był lodowaty.

„Co ty, do cholery, zrobiłeś?” – zapytał Riley, zanim jeszcze do mnie dotarł.

Powoli wstałem i otrzepałem rękawice ogrodnicze z brudu.

Cześć, Riley. Vanesso. Myślałam, że jesteś na Hawajach.

„Wróciliśmy wcześniej”. Riley zatrzymał się metr od nas, ciężko dysząc. „Firma zajmująca się prawem własności zamroziła pieniądze ze sprzedaży domu. Twierdzą, że pełnomocnictwo zostało sfałszowane. Grożą wniesieniem oskarżenia”.

„Ojej” – powiedziałem łagodnie.

„Nie rób mi awantury”. Głos Rileya się podniósł. „Powiedziałeś im, że dokumenty są fałszywe”.

„Czy tak było?”

„Podpisałeś te papiery w szpitalu.”

„Podpisywałem formularze ubezpieczeniowe, gdy miałem gorączkę. Nigdy nie udzieliłem ci pełnomocnictwa”.

Vanessa zrobiła krok naprzód.

„Pani Morrison, to niedorzeczne. Riley pani pomagał. Ma pani sześćdziesiąt dwa lata. Nie potrafi już pani zarządzać swoimi finansami ani majątkiem. Robiliśmy pani przysługę”.

Spojrzałem na nią. Naprawdę na nią spojrzałem.

Ta piękna młoda kobieta pomogła mojemu synowi mnie okraść.

„Przysługę” – powtórzyłem. „Kradzież moich oszczędności życia”.

„To nie jest kradzież, jeśli jesteś zbyt niedołężny, żeby sobie z tym poradzić samemu”.

Maska Vanessy opadła.

„Riley jest twoim synem. Wszystko, co masz, i tak prędzej czy później trafi do niego. Po prostu potrzebowaliśmy tego teraz”.

„Riley” – powiedziałem cicho, nie odrywając wzroku od Vanessy – „ty też w to wierzysz?”

Riley zacisnął szczękę.

„Mamo, nie przekręcaj tego. Jesteś nierozsądna. Po prostu powiedz bankowi i firmie zajmującej się tytułami własności, że popełniłaś błąd. Powiedz im, że wszystko autoryzowałaś”.

„Ale tego nie zrobiłem.”

“Mama-”

„Nie upoważniłem cię do kradzieży 127 000 dolarów. Nie upoważniłem cię do fałszowania dokumentów i sprzedaży domu pełnego lokatorów. Nie upoważniłem cię do przegrania 80 000 dolarów w kryptowalutach, a potem okradzenia matki, żeby to ukryć”.

Twarz Riley’a zbladła.

„Jak ty—”

„Wiem wszystko, Riley. Straty na kryptowalutach, desperacką potrzebę pieniędzy, kłamstwa – wszystko.”

Vanessa złapała Riley’a za ramię.

„Musimy iść. Ona najwyraźniej nie zamierza pomóc.”

Ale Riley się nie ruszył.

„Mamo, proszę. Jeśli tego nie upuścisz, mogę trafić do więzienia”.

„Tak” – powiedziałem po prostu. „Mogłeś.”

„Tego chcesz? Własnego syna w więzieniu?”

Zastanowiłem się nad tym pytaniem. Naprawdę się nad nim zastanowiłem.

„Nie” – powiedziałem w końcu. „Chcę odzyskać mojego syna. Tego, który dzwonił do mnie w każdą niedzielę. Tego, który dziękował mi za swoje poświęcenie. Tego, który miał uczciwość”.

Riley’owi zadrżało gardło.

„Nadal jestem tą osobą”.

„Naprawdę?” – zapytałem. „Bo ten człowiek nie okradłby swojej matki. Nie próbowałby pozbawić jej domu. Nie obwiniałby jej za demencję, kiedy sprzeciwiła się kradzieży”.

Riley otworzył usta, zamknął je, otworzył znowu.

„Oddam ci” – powiedział rozpaczliwie. „Całość. Tylko daj mi czas. Sześć miesięcy, rok. Weźmiemy pożyczkę”.

„Nie masz sześciu miesięcy, Riley. Śledztwo bankowe już trwa. Firma zajmująca się tytułami własności zaangażowała swoich prawników. Hendersonowie są gotowi zeznawać w sprawie oszukańczej sprzedaży”.

Zatrzymałem się.

„Zatrudniłem prawnika – Davida Thornberga. Przygotował całą dokumentację”.

Oczy Vanessy się zwęziły.

„Blefujesz.”

„Czy tak?”

Riley spojrzał na nas.

„Mamo, proszę, nie rób tego. Popełniłam błąd”.

„Dokonałeś serii przemyślanych decyzji. Sfałszowałeś dokumenty. Wykorzystałeś moją chorobę. Kradłeś systematycznie przez tygodnie”. Mój głos brzmiał pewnie. „To nie był błąd, Riley. To była zbrodnia”.

„Boże, jesteś bez serca”. Desperacja Rileya przerodziła się w gniew. „Jestem twoim synem – twoim jedynym dzieckiem. Jak możesz mi to robić?”

„Jak mogłeś mi zrobić to, co zrobiłeś?” – odpowiedziałem cicho.

Vanessa pociągnęła Riley’a za ramię.

„Daj spokój. Marnujemy czas. Już podjęła decyzję.”

Ale Riley stał jak sparaliżowany, gapiąc się na mnie.

„Naprawdę chcesz mnie wysłać do więzienia”.

„Pozwolę, żeby to wymiar sprawiedliwości zdecydował, co się stanie. Dokonaliście swoich wyborów. Teraz ponosicie konsekwencje”.

„Jeśli pójdę do więzienia, nasz związek skończy się na zawsze. Rozumiesz?”

Poczułam, jak łzy napływają mi do oczu, ale starałam się zachować spokój w głosie.

„Nasz związek zakończył się w dniu, w którym mnie okradłeś. I śmiałeś się z tego przez telefon”.

Twarz Riley’a się skrzywiła.

„Dobrze. Dobrze. Ale nie oczekuj, że cię odwiedzę. Nie oczekuj, że zadzwonię. Nie oczekuj, że spotkasz swoje wnuki ani że kiedykolwiek znów będziesz częścią mojego życia”.

Groźba trafiła tam, gdzie zamierzał.

Wnuki.

Pomysł trzymania na rękach dzieci Riley, przekazywania rodzinnych historii, bycia babcią — prawie się sprawdził.

Prawie.

„Jeśli kiedyś będziesz mieć dzieci” – powiedziałem cicho – „mam nadzieję, że będziesz je uczyć lepiej, niż ja uczyłem ciebie”.

Vanessa praktycznie zaciągnęła Riley’a w stronę ich samochodu.

Ale na skraju mojego trawnika Riley się odwrócił.

„Pożałujesz tego” – krzyknął. „Kiedy będę w więzieniu, a ty zostaniesz sam, pamiętaj, że sam to wybrałeś”.

„Nie ja to wybrałem” – odkrzyknąłem. „To ty to zrobiłeś”.

Odjechali z piskiem opon.

Stałam w swoim ogrodzie, otoczona różami, i pozwoliłam sobie płakać.

Tego popołudnia zadzwonił David Thornberg.

„Chloe, jestem w biurze z nowymi informacjami. Możesz wejść?”

„Jakiego rodzaju informacje?”

„Takiego rodzaju, który sprawia, że ​​sprawa jest o wiele silniejsza — i o wiele gorsza”.

Pojechałem do jego biura.

David przywitał mnie w drzwiach, jego wyraz twarzy był ponury.

„Usiądź” – powiedział.

Usiadłem.

Dawid wyciągnął teczkę.

„Firma zajmująca się tytułami własności przeprowadziła pełne dochodzenie. Pełnomocnictwo, z którego skorzystał Riley, było z pewnością sfałszowane. Ale to nie wszystko”.

Przesunął dokument po biurku.

„Znaleźli wiadomości tekstowe między Rileyem i Vanessą dotyczące sprzedaży nieruchomości”.

Przeczytałem wiadomości datowane trzy miesiące wcześniej.

Riley: Znalazłem dokumenty wynajmu mamy. Najemcom zostało 18 miesięcy umowy najmu. Trzeba sprzedać, zanim ktokolwiek się zorientuje.
Vanessa: Czy możesz to zrobić legalnie?
Riley: Wymyślę to. Niech coś podpisze.
Vanessa: Jak?
Riley: Chorowała w zeszłym roku. Naprawdę nieprzytomna. Przyda mi się to.
Vanessa: Dwa miesiące później Riley zdobył podpis mamy na dokumentach pełnomocnictwa. Nie miała pojęcia, co podpisuje. Ledwo przytomna.
Riley: Idealnie. Teraz sprzedaj dom.
Riley: Pracujemy nad tym. To wystarczy nam na ślub i zaliczkę na mieszkanie.
Vanessa: A co z najemcami?
Riley: Zajmiemy się tym później. Zanim ktokolwiek się dowie, będziemy mieli pieniądze.

Poczułem się chory.

„To nie wszystko” – powiedział cicho David i wyciągnął kolejny dokument.

„Skontaktowała się ze mną detektyw Sarah Williams z wydziału ds. oszustw. Prowadzą śledztwo w sprawie Rileya w związku z innym incydentem w jego miejscu pracy”.

„Jaki incydent?”

„Trzy miesiące temu z rachunku powierniczego klienta zniknęło 15 000 dolarów. Riley miał dostęp do tego rachunku”.

Dawid zrobił pauzę.

„Firma nie wszczęła postępowania. Riley twierdził, że to błąd księgowy i zwrócił pieniądze, ale firma wzbudziła podejrzenia”.

„On również okradał swoich klientów”.

„Wygląda na to, że tak. Co ustanawia pewien wzorzec zachowania.”

Dawid pochylił się do przodu.

„Chloe, biorąc pod uwagę te SMS-y i incydent w miejscu pracy, prokurator okręgowy będzie agresywnie ścigać tę sprawę. Wiele przestępstw. Znęcanie się nad osobami starszymi. Oszustwo. Fałszerstwo. Riley grozi poważny wyrok więzienia”.

„Ile czasu?”

„Osiem do dwunastu lat. Możliwe, że więcej.”

Nie mogłem mówić.

Osiem do dwunastu lat życia mojego syna.

„Jest jeszcze jedna sprawa” – powiedział David. „Hendersonowie chcą wnieść pozew cywilny przeciwko Rileyowi za cierpienie psychiczne związane z utratą domu. Pytają, czy poparłbyś ich wniosek”.

„Oczywiście” – usłyszałem swój głos. „To niewinne ofiary”.

Dawid skinął głową.

„Dam im znać.”

Spojrzał na mnie z troską.

„Chloe… wszystko w porządku?”

„Nie wiem” – powiedziałem szczerze. „Czuję, że już nic nie wiem”.

Tego wieczoru Vanessa przyszła sama.

Przyrządzałam obiad – tylko zupę i chleb, nic wyszukanego – gdy zadzwonił dzwonek do drzwi.

Stała na moim ganku w kremowym garniturze. Idealna fryzura, idealny makijaż, ale jej oczy były zimne.

„Musimy porozmawiać” – powiedziała. „Jak kobieta z kobietą. Pięć minut?”

„To wszystko, o co proszę.”