Mój syn powiedział mi, żebym nie przychodził na święta: „Tato… Tylko sprawisz, że wszyscy poczują się nieswojo”. Spędziłem je więc sam w mieszkaniu, jedząc odgrzewane jedzenie i udając, że cisza nie boli. Ale dokładnie o 00:01 zadzwoniła moja córka – jej głos drżał. „Co tam w wiadomościach? Co zrobiłeś?”

„Ponieważ Weronika go lubiła” – przyznał.

„No to idzie” – powiedziałem.

Marcus przełknął ślinę.

„Będzie hałasował” – ostrzegł.

„Niech idzie” – powiedziałem. „Przeżyłem już coś gorszego niż hałas”.

Tydzień później Derek był już na wolności.

Po nich poszło dwóch kolejnych dyrektorów.

Nie dlatego, że chciałem zemsty.

Ponieważ chciałem kompetencji.

Zawarliśmy umowę licencyjną z Aerotech, która nie doprowadziła nas do bankructwa.

To nie było tanie.

Ale dzięki temu zyskał znaczenie na North Peak.

A zarząd — ci sami ludzie, którzy kiwali głowami, gdy mój syn mnie wypychał — nagle zachowywali się, jakby zawsze wierzyli w „przywództwo oparte na współpracy”.

Nie zawracałem sobie głowy nazywaniem ich hipokrytami.

Właśnie oglądałem.

I wszystko udokumentowałem.

Tymczasem Sophie oddała się pracy fundacji.

Spotkała się z organizacjami non-profit działającymi w sektorze edukacji. Rozmawiała z okręgami szkolnymi. Opracowała plan, który nie był tylko komunikatem prasowym.

Emma stała się nieoficjalną maskotką.

Nalegała na sprawdzenie logo fundacji.

„Ten wygląda nudno” – powiedziała, wskazując na jeden ze szkiców.

„Bo to profesjonalne” – zadrwiła Sophie.

Emma pokręciła głową.

„Babcia nie wybierała nudy” – powiedziała.

Więc tego nie zrobiliśmy.

Zbudowaliśmy obozy programistyczne.

Ufundowaliśmy stypendia.

Nawiązaliśmy współpracę z ośrodkami społecznościowymi, które potrzebowały sprzętu.

Fundacja nie była dla moich pieniędzy.

Chodziło o Catherine.

Chodziło o to, by zachować jej wartości przy życiu w świecie, który stale próbował wszystko sprowadzić do liczb.

Latem North Peak zaczął się stabilizować.

Kupiliśmy licencję na technologię Quantum Shield, zatrudniliśmy nowe talenty i skupiliśmy się na tym, co potrafiliśmy robić najlepiej — ochronie danych ludzi.

Marcus uczył się słuchać i cenić wiedzę bardziej niż ego.

Zaczął pojawiać się na spotkaniach, nie próbując przy tym dominować.

Zaczął zadawać pytania zamiast ogłaszać decyzje.

Było wolno.

Ale to było prawdziwe.

Nigdy nie będziemy sobie tak bliscy, jak wcześniej.

Ale znów byliśmy rodziną.

W lipcu Sophie zorganizowała grilla, aby uczcić rehabilitację North Peak.

Po raz pierwszy od ponad roku Marcus i ja byliśmy razem na rodzinnym wydarzeniu.

Emma biegała między nami, podekscytowana, że ​​jej dziadek i wujek są w tym samym miejscu.

Na podwórku pachniało węglem drzewnym i kremem do opalania. Powietrze było ciepłe, kipiało energią późnego lata. Mąż Sophie rozstawiał składane krzesła. Dzieci sąsiadów krzyczały gdzieś na końcu ulicy.

Normalne życie.

Ten rodzaj normalności, który myślałam, że utraciłam.

Patrząc, jak Marcus smaży hamburgery i żartuje z mężem Sophie, pomyślałam o tych mrocznych miesiącach – o samotności, zdradzie, złości.

Ale myślałem też o tym, co będzie później.

Tarcza kwantowa.

Fundacja, którą założyłem w imieniu Catherine, pomogła już 300 dzieciom nauczyć się kodowania.

Druga szansa z moim synem.

„Dziadku” – powiedziała Emma, ​​siadając obok mnie na ławce na patio – „jesteś już szczęśliwy?”

Spojrzałem na moją wnuczkę, mądrzejszą niż na swój wiek, i uśmiechnąłem się.

„Tak, kochanie” – powiedziałem. „Chyba tak”.

„Dobrze” – powiedziała, opierając się o mnie. „Bo na to zasługujesz. Jesteś najmądrzejszą i najżyczliwszą osobą, jaką znam. Nawet kiedy wujek Marcus zachowywał się jak idiota, nie przestałeś być sobą”.

Przytuliłem ją mocno.

„Wiesz co, Emma?” – zapytałem. „Możesz być najmądrzejszą osobą, jaką znam. Nie mów mamie”.

Ona zachichotała.

Marcus podszedł trzymając talerz z jedzeniem.

„Tato — burger.”

Wziąłem talerz.

“Dzięki.”

Usiadł po mojej drugiej stronie.

Przez chwilę milczeliśmy, obserwując Sophie i jej rodzinę.

„Myślałem” – powiedział ostrożnie Marcus – „o rozszerzeniu North Peak o oprogramowanie edukacyjne. O wykorzystanie technologii Quantum Shield do tworzenia lepszych narzędzi edukacyjnych dla dzieci. Nawiąż współpracę z fundacją”.

Spojrzałem na niego.

„To dobry pomysł.”

„Uczyłem się od najlepszych” – powiedział cicho. „Oboje. Po prostu na chwilę zapomniałem”.

„Ważne, że o tym pamiętałeś” – powiedziałem.

Tej nocy, gdy wszyscy już wyszli, a ja wróciłem do swojego mieszkania – teraz większego, z widokiem na rzekę, które kupiłem za pieniądze z Aerotechu – nalałem sobie szkockiej i stanąłem przy oknie.

Mój telefon zawibrował.

Wiadomość od Emmy.

Dzisiaj był najlepszy dzień. Kocham Cię, Dziadku.

Uśmiechnęłam się i odpisałam.

Ja też cię kocham, kochanie. Słodkich snów.

Potem wzniosłem kieliszek w stronę okna, w stronę świateł miasta, w stronę życia, które odbudowałem z popiołów zdrady.

„Zrobiliśmy to, Catherine” – wyszeptałam. „Nie tak, jak planowaliśmy, ale udało się”.

I po raz pierwszy odkąd odeszła, poczułem jej obecność.

Nie w żałobie ani stracie.

Ale w fundacji, która nosiła jej imię.

Druga szansa z naszym synem.

W mądrości, którą mi zostawiła, nawet gdy byłem zbyt uparty, by jej wysłuchać.