Mój syn powiedział mi, żebym nie przychodził na święta: „Tato… Tylko sprawisz, że wszyscy poczują się nieswojo”. Spędziłem je więc sam w mieszkaniu, jedząc odgrzewane jedzenie i udając, że cisza nie boli. Ale dokładnie o 00:01 zadzwoniła moja córka – jej głos drżał. „Co tam w wiadomościach? Co zrobiłeś?”

Nie byłem już tym samym człowiekiem co rok temu.

Ten człowiek został złamany, zdradzony, zgubiony.

Teraz byłem kimś nowym — kimś, kto zrozumiał, że sukces nie polega tylko na pieniądzach, firmach i udowadnianiu innym, że się mylą.

Chodziło o to, żeby trzymać się siebie, kiedy wszystko się rozpada.

Chodziło o to, żeby z gruzów zbudować coś sensownego.

Chodziło o to, aby wybrać przebaczenie, nie zapominając przy tym o lekcjach.

Nazywam się Thomas Brennan.

Mam 63 lata.

Jestem ojcem, dziadkiem, miliarderem i ocalałym.

I to jest moja historia – nie opowieść o tym, jak wszystko straciłam