Mój syn powiedział mi, żebym nie przychodził na święta: „Tato… Tylko sprawisz, że wszyscy poczują się nieswojo”. Spędziłem je więc sam w mieszkaniu, jedząc odgrzewane jedzenie i udając, że cisza nie boli. Ale dokładnie o 00:01 zadzwoniła moja córka – jej głos drżał. „Co tam w wiadomościach? Co zrobiłeś?”

Nie pozwoliłam mu.

„Powiedz mi, co myślałeś” – powiedziałem podczas naszego drugiego spotkania. „Nie mów, że byłeś zdezorientowany. Powiedz mi prawdę”.

Marcus wpatrywał się w swoją kawę.

„Myślałem, że uda mi się wszystkich uszczęśliwić” – przyznał. „Veronica. Zarząd. Inwestorzy. Myślałem, że jeśli cię uciszę, to sprawa się uspokoi”.

„A gdybym nie był cicho?”

Wzdrygnął się.

„Wtedy Weronika powiedziała, że ​​będziesz sprawiał problemy” – powiedział. „Że odstraszysz inwestorów. Że zrobisz z tego sprawę dla swojego ego”.

Zaśmiałem się raz, ostro.

„Moje ego” – powtórzyłem. „Zbudowałem tę firmę”.

„Wiem” – wyszeptał.

„Wiedzieć to nie to samo, co działać tak, jakby się wiedziało” – powiedziałem mu.

Rozmawialiśmy o North Peak. O Veronice. O błędach, które popełnił.

Opowiedziałem mu o Quantum Shield – o tych samotnych miesiącach, kiedy przelałem swój smutek i gniew w kod.

Opowiedziałem mu o nocy, kiedy obserwowałem, jak model przewiduje wyłom, i po raz pierwszy od śmierci Catherine poczułem, że żyję.

Marcus słuchał, jego oczy były wilgotne, i po raz pierwszy dostrzegłem w nim coś, co nie było ambicją.

Żal.

Powoli i ostrożnie zaczęliśmy coś odbudowywać.

Nie to, co mieliśmy wcześniej. To już minęło.

Ale coś nowego. Coś szczerego.

North Peak miał kłopoty, dokładnie tak, jak przewidywałem.

W ciągu trzech miesięcy dwóch ich głównych klientów przeszło do firm korzystających z technologii licencjonowanej przez Quantum Shield.

Inwestorzy zaczęli zadawać trudne pytania.

Tablica, która kiedyś patrzyła na mnie i unikała mojego wzroku, nagle zażądała odpowiedzi.

Marcus zadzwonił do mnie w marcu.

„Tato, potrzebujemy twojej pomocy.”

„Z czym?”

„North Peak traci klientów. Nasza technologia nie może konkurować z Quantum Shield. Musimy uzyskać licencję od Aerotech, ale żądają warunków, na które nas nie stać”.

Oparłem się na krześle.

Jeśli mam być szczery wobec siebie, to właśnie na ten moment czekałem.

Moment wyboru: zemsta lub pojednanie.

„Czego ode mnie chcesz?” zapytałem.

„Wróć” – powiedział Marcus. „Nie jako prezes, nie na żadnym honorowym stanowisku. Wróć jako partner. Pomóż mi odbudować North Peak we właściwy sposób. Uzyskamy licencję na technologię Quantum Shield, zintegrujemy ją i staniemy się firmą, jaką mama zawsze chciała, żebyśmy byli”.

„A co z kontrolą?” – zapytałem. „A co z twoimi 60%?”

„Odsprzedam ci 20% po koszcie”, powiedział. „Będziemy równorzędnymi partnerami. Głosujemy pół na pół przy wszystkich najważniejszych decyzjach. Razem”.

Zastanowiłem się nad tym.

O Catherine.

O firmie, którą wspólnie stworzyliśmy.

„Pomyślę o tym” – powiedziałem.

Tej nocy siedziałem w swoim mieszkaniu i patrzyłem na zdjęcie Catherine stojące na moim biurku.

„Co o tym myślisz?” – zapytałem o jej zdjęcie. „Czy powinienem wrócić?”

Oczywiście, że nie odpowiedziała.

Ale wiedziałem, co powie.

Mówiła mi, że rodzina jest ważniejsza niż duma. Że wybaczenie jest trudniejsze niż zemsta, ale bardziej wartościowe. Że Marcus popełnił błędy, ale starał się je naprawić.

Zadzwoniłem do niego następnego ranka.

„Wrócę” – powiedziałem. „Ale zrobimy to po mojemu. Koniec z Weroniką szepczącą ci do ucha. Koniec z popychaniem ludzi dla pozorów. Zbudujemy coś prawdziwego, coś etycznego, albo odejdę”.

„Zgoda” – powiedział natychmiast Marcus. „Dziękuję, tato”.

Powrót do tego budynku był jak powrót do życia, które zostawiłem za sobą.

W holu wciąż pachniało polerowanym kamieniem i drogą kawą. Na recepcji wciąż widniało nasze stare logo, ale nowe logo było wszędzie, jakby ktoś próbował pomalować dom bez naprawy fundamentów.

Ludzie podnosili wzrok, gdy wchodziłem.

Niektórzy z nich uśmiechali się, jakby odczuwali ulgę.

Niektórzy z nich odwracali wzrok, jakby nie byli już pewni, co jest bezpieczne.

Marcus spotkał mnie na korytarzu przy sali konferencyjnej.

Wyglądał starzej niż sześć miesięcy temu.

Fizycznie nie.

W oczach.

„Dziękuję” – powiedział ponownie.

„Nie dziękuj mi” – powiedziałem. „Zasłużysz na to”.

Zaczęliśmy od podstaw.

Dokonaliśmy analizy strat klientów. Dokonaliśmy analizy procesu produkcyjnego. Dokonaliśmy analizy wewnętrznej polityki, która narastała pod wpływem Veroniki.

Derek Phillips wciąż tam był i chodził dookoła, jakby był właścicielem tego miejsca.

Zadałem Marcusowi jedno pytanie.

„Czy jest tu, bo jest dobry” – zapytałem – „czy dlatego, że był przydatny?”

Marcus nie odpowiedział od razu.

Potem westchnął.