Mój syn napisał: „Nie przyjeżdżaj do domku narciarskiego na święta” — więc sprzedałam go z dnia na dzień, wyjechałam o świcie i pozwoliłam, by jego idealne święta spotkały się z zamkniętymi drzwiami podczas zamieci…

„Ale jeśli pytasz o moją profesjonalną opinię, te dzieci potrzebują stałej, niezawodnej opieki. Potrzebują kogoś, kto będzie je stawiał na pierwszym miejscu.

„A sądząc po tym, co powiedziała mi Emma – nie. Wielokrotnie przedkładał własne potrzeby nad ich. To sygnał ostrzegawczy”.

Poczułem, jak ciężar spada mi z serca.

„Czy uwzględnisz to w swoim raporcie?”

28 stycznia — dwa dni przed rozprawą — dostałem e-mail od Donny.

Carol, mam wieści. Jessica zgodziła się na ugodę. Przyznaje się do winy w sprawie narażenia dziecka na niebezpieczeństwo i oszustwa. Odsiedzi dziewięćdziesiąt dni. W zamian zgodziła się zeznawać przeciwko Ryanowi.

„Złożyć zeznania na jaki temat?” – zapytałem.

„O jego hazardzie. Okazuje się, że Ryan ma 380 000 dolarów długu – pożyczki w kasynach, nielegalni bukmacherzy. Jessica próbowała mu pomóc w spłacie. Dlatego została aresztowana. Oszustwa związane z kartami kredytowymi, tak jak jego ojciec.

„Tata Ryana – twój były mąż – był hazardzistą. Stracił wszystko. Odszedł, gdy Ryan miał trzy lata.

„Myślałem, że Ryan jest inny.

„Ale uzależnienie jest dziedziczne.”

„Co to oznacza dla rozprawy?”

„To znaczy, że mamy przewagę. Ryan jest niestabilny. Ma długi. Jest zdesperowany. Sąd nie przyzna mu opieki.

„Więc dzieci zostają z tobą. Najprawdopodobniej – chyba że Ryan udowodni, że się nie nadajesz, a on nie może.”

„Donna, co się stanie, jeśli wygram? Czy mam je zatrzymać na zawsze?”

„To zależy. Jeśli Ryan trafi do więzienia, będziesz jego prawnym opiekunem do czasu jego wyjścia na wolność. Jeśli nie, opieka społeczna będzie go monitorować. Jeśli ukończy kurs dla rodziców i utrzyma abstynencję, może w końcu je odzyskać – za sześć miesięcy, rok, może dłużej”.

Pomyślałam o Emmie.

O Liamie.

Zaczęli się przystosowywać.

Wypadki Liama ​​zdarzały się rzadziej.

Emma uśmiechnęła się raz – tylko raz – kiedy przygotowałem jej ulubioną kolację.

Nie chciałem ich stracić.

„A co jeśli będę chciał mieć stałą opiekę?” – zapytałem.

„Wtedy musiałbyś udowodnić, że Ryan jest trwale niezdolny do pracy. To wyższe wymagania. Musiałbyś pokazać, że nie potrafi się zmienić. Że stanowi dla nich zagrożenie”.

„Nie wiem” – powiedziałem.

„Ale jeśli chcesz walczyć o stałą opiekę, możemy. Będzie trudniej. Ale możemy spróbować.”

Spojrzałem na zdjęcie na moim biurku – Emma i Liam, zrobione w zeszłym tygodniu. Lepili bałwana na podwórku. Emma się uśmiechała.

To był pierwszy raz, kiedy słyszałem jego śmiech.

„Zróbmy to” – powiedziałem.

„Jesteś pewien? To zniszczy twój związek z Ryanem na zawsze.”

„Nie mamy ze sobą żadnego związku. Od lat.”

„Dobrze” – powiedziała Donna. „Złożę papiery. Za dwa dni idziemy do sądu”.

Siedziałem w ciemnościach, zastanawiając się, czy ratuję swoje wnuki.

Sala sądowa była mniejsza, niż się spodziewałem.

Sąd Rodzinny Hrabstwa Washoe, Reno — 30 stycznia.

Usiadłem przy stole z Donną.

Ryan siedział po drugiej stronie przejścia ze swoim prawnikiem — mężczyzną w drogim garniturze, o siwych włosach, pewnym siebie.

Charles Drake siedział za Ryanem i obserwował.

Jessiki tam nie było. Nadal w areszcie.

Sędzia wszedł.

Sędzia Patricia Calderon — kobieta po pięćdziesiątce, o zdecydowanym wyrazie twarzy.

„To jest rozprawa w sprawie modyfikacji opieki doraźnej. Numer sprawy FC 2025 SAO0847.

Ryan Winters kontra Carol Winters.

„Panie mecenasie, czy jest Pan gotowy kontynuować?”

Donna wstała.

„Tak, Wasza Wysokość.”

Adwokat Ryana wstał.

„Gotowy, Wasza Wysokość.”

„Brennan, możesz zaczynać.”

Prawnik Ryana, Brennan, podszedł do przodu.

„Wysoki Sądzie, mój klient – ​​Ryan Winters – jest oddanym ojcem, który popełnił jeden błąd. 2 stycznia on i jego żona zostawili dzieci pod opieką, którą uważali za wystarczającą. Sąsiad miał się z nimi skontaktować. Ten sąsiad tego nie zrobił.

„Kiedy przybyły organy ścigania, ich reakcja była przesadna. Zabrali dzieci i umieścili je u pani Carol Winters – kobiety, która od lat nie pojawiała się w życiu tych dzieci.

„Winters sprzedała rodzinny domek narciarski, nieruchomość, którą obiecała mojej klientce, i uciekła na Barbados bez uprzedzenia. Jest niewiarygodna. Jest mściwa. I wykorzystuje te dzieci jako pionki w rodzinnym sporze”.

Sędzia Calderon spojrzał na mnie.

„Winters, czy to prawda, że ​​sprzedałeś nieruchomość i opuściłeś kraj w grudniu?”

Wstałem.

„Tak, Wysoki Sądzie, ale natychmiast wróciłem, kiedy zadzwoniła opieka społeczna. Opiekuję się Emmą i Liamem od prawie miesiąca”.

„A przed styczniem? Kiedy ostatni raz widziałeś wnuki?”

Przełknęłam ślinę.

„Cztery lata temu dla Emmy. Pięć lat temu dla Liama”.

Sędzia zanotował.

„Dlaczego tak długo?”

„Mój syn wielokrotnie odwoływał wizyty…”

Brennan przerwał.

„Bo pani Winters była trudna. Żądała nieuzasadnionych udogodnień. Nie chciała uszanować harmonogramu mojego klienta”.

„To nieprawda” – powiedziałem.

Sędzia Calderon podniósł rękę.

„Chen, nadejdzie twoja kolej. Brennan, kontynuuj.”

Brennan przedstawił dowody: SMS-y, w których prosiłem Ryana o wizytę. Jego odpowiedzi – zbyt zajęty, nieodpowiedni moment.

Zinterpretował to jako przejaw mojej natarczywości i wymagań.

Następnie wezwał Ryana na mównicę.

Ryan wstał, podszedł do miejsca dla świadków, podniósł prawą rękę i przysiągł, że będzie mówił prawdę.

Wyglądał na zmęczonego. Był chudszy.

Jego garnitur nie leżał dobrze.

Brennan zadawał pytania.

„Winters, powiedz sądowi o swoich relacjach z matką”.

Ryan spojrzał na mnie.

„To skomplikowane. Moja mama i ja… mieliśmy problemy. Była bardzo kontrolująca, kiedy dorastałem. Nie akceptowała Jessiki. Sprawiała, że ​​święta były trudne”.

Brennan kontynuował.

„Czy kiedykolwiek zabroniłeś jej spotykać się z Emmą i Liamem?”

„Zawsze była mile widziana, ale stawiała wymagania – konkretne daty, długie wizyty. Trudno było jej sprostać”.

„A domek narciarski – obiecała ci go?”

„Tak. Kilka razy. Powiedziała, że ​​kiedy umrze, będzie moje. Potem sprzedała je, nic mi nie mówiąc. Była zła, że ​​odwołałam święta, więc się na mnie wściekła”.

„Jak się z tym czułeś?”

„Zdradzony. Zraniony. Jakbym nic nie znaczył”.

Brennan skinął głową.

„A teraz stosuje tę samą taktykę wobec twoich dzieci – zabiera je, żeby cię ukarać”.

„Sprzeciw” – powiedziała Donna.

„Spekulacje” – powiedział sędzia. „Podtrzymane. Brennan, trzymaj się faktów”.

Brennan cofnął się.

„Nie mam więcej pytań.”

Donna wstała.

„Mam kilka pytań, Wasza Wysokość.”

Podeszła do Ryana.

„Winters. Mówiłeś, że twoja matka cię kontroluję. Możesz podać przykład?”

Ryan zawahał się.

„Ona… ona chciała, żebyśmy przyjeżdżali tam co roku na święta. To była ogromna presja”.

„W każde święto, czy tylko Boże Narodzenie i Święto Dziękczynienia?”

„I mówisz, że to nierozsądne, żeby babcia chciała widywać wnuki dwa razy w roku?”

„Nie chodzi tylko o to. Wpędzała mnie w poczucie winy. Sprawiała, że ​​czułem się źle. Mówiła coś w stylu: »Nigdy cię nie widuję«. Albo: »Dzieci dorastają beze mnie«”.

„I to była prawda, prawda?” – kontynuowała Donna.

„Winters. Ile razy Emma i Liam widzieli swoją babcię w ciągu ostatnich pięciu lat?”

„Nie wiem. Kilka.”

„Kilka. Czy możesz podać szczegóły?”

„Może trzy lub cztery razy.”

„Trzy lub cztery razy w ciągu pięciu lat.

„Za bardzo zajęty, żeby przejechać dziewięćdziesiąt mil.

„Za bardzo zajęty, żeby zadzwonić na FaceTime?”

Donna wyciągnęła dokument.

„Mam rejestr połączeń. Dzwoniłeś do matki sześć razy w 2024 roku. Trzy z tych połączeń dotyczyły pieniędzy. Jeden dotyczył schroniska. Dwa były na wakacjach. Średnia długość rozmowy wynosiła cztery minuty.

„Czy to brzmi dobrze?”

Ryan zacisnął szczękę.

„Skoro tak mówisz.”

„Winters, porozmawiajmy o 2 stycznia. Ty i twoja żona zostawiliście Emmę i Liama ​​samych w domu. Zgadza się?”

„Mieliśmy nagły wypadek”.

„Jaki to rodzaj wypadku?”

„Matka Jessiki była chora.”

„A gdzie byłeś?”

„Pojechaliśmy do Sacramento, żeby ją sprawdzić”.

„Jak długo cię nie było? Kilka godzin – czy dwanaście godzin?”

Ryan spojrzał w dół.

„To trwało dłużej, niż planowaliśmy”.

„Dwanaście godzin, panie Winters. Emma powiedziała śledczym, że wyszedł pan o 20:00 1 stycznia i wrócił dopiero o 8:00 rano 2 stycznia. Czy to prawda?

„I zostawiłeś na noc siedmiolatka pod opieką pięciolatka”.

„Emma jest dojrzała jak na swój wiek.”

„Ona ma siedem lat.”

„Ona sobie z tym poradzi”.

Donna zrobiła pauzę.

„Winters. To nie był pierwszy raz, prawda?”

Ryan spojrzał na swojego prawnika.

Brennan wstał.

„Sprzeciw. Istotność, Wasza Wysokość.”

„To przykład zaniedbania” – powiedziała Donna.

Sędzia Calderon skinął głową.

„Odrzucono. Proszę odpowiedzieć na pytanie, panie Winters.”

Ryan poruszył się na siedzeniu.

„Nie wiem, o czym mówisz.”

„Emma powiedziała dr Lisie Park – psychologowi wyznaczonemu przez sąd – że ty i Jessica wielokrotnie zostawialiście ją i Liama ​​samych na noc. Czy to prawda?”

„Ona jest zdezorientowana. To dziecko.”

„Albo kłamie pan, panie Winters.”

„Sprzeciw” – Brennan wstał. „Adwokat nęka świadka”.

„Podtrzymane” – powiedział sędzia. „Proszę iść dalej, pani Chen”.

Donna skinęła głową.

„Winters. Ile masz obecnie długu?”

Ryan zbladł.

„Nie widzę, by to miało znaczenie”.

„Odpowiedz na pytanie.”

„Mam trochę długów. Każdy je ma. Nie wiem dokładnie.”

Donna wyciągnęła kolejny dokument.

„Według dokumentów finansowych jesteś winien 380 000 dolarów. Większość z tego kasynom i nielegalnym bukmacherom. Czy to prawda?

„A twoja żona, Jessica, została aresztowana za oszustwo z kartą kredytową. Próbowała ci pomóc spłacić te długi, prawda?

„Nie wiesz, czy nie chcesz się do tego przyznać?”

„Sprzeciw” – powiedział Brennan. „Kłótliwy”.

Donna podeszła bliżej.

„Winters. Kiedy twoja matka sprzedała domek, liczyłeś na te pieniądze, prawda? Potrzebowałeś ich, żeby spłacić długi. Dlatego walczysz o opiekę. Nie dlatego, że kochasz swoje dzieci, ale dlatego, że chcesz ukarać matkę.

„To dlaczego powiedziałeś Emmie, że jej babcia jej nienawidzi?

Dlaczego powiedziałeś swoim dzieciom, że babcia nie chce ich widzieć, skoro prawda jest taka, że ​​trzymałeś je z daleka?

„Skłamałeś im.

„Skłamałeś przed sądem.

„A ty wykorzystujesz swoje dzieci jako narzędzie nacisku, żeby osiągnąć to, czego chcesz”.

„Sprzeciw” – Brennan zerwał się na równe nogi. „Wysoki Sądzie, to przekracza wszelkie granice”.

Sędzia Calderon skinął głową.

„Chen, uspokój się.”

Donna cofnęła się.

„Nie mam więcej pytań.”

Ryan wrócił na swoje miejsce.

Wyglądał na zniszczonego.

Następnie Donna zadzwoniła do dr Lisy Park.

Park zeznawała na temat swojej oceny — na temat parentyfikacji Emmy i traumy Liama.

„Moim zdaniem, te dzieci były zaniedbane emocjonalnie. Potrzebują stabilnej, stałej opieki. Winters zapewnił im ją. Winters nie.”

Brennan poddany przesłuchaniu krzyżowemu.

„Park, czyż nie jest prawdą, że odebranie dzieci rodzicom jest traumatyczne? I czy nie byłoby mniej traumatyczne zwrócić je ojcu?”

„Nie, jeśli ich ojciec jest w niebezpieczeństwie”.

„Mówisz, że pan Winters jest niebezpieczny.”

„Mówię, że wykazał się tendencją do przedkładania własnych potrzeb nad potrzeby dzieci. To sygnał ostrzegawczy”.

W końcu Donna do mnie zadzwoniła.

Podszedłem do mównicy, podniosłem rękę i przysiągłem, że powiem prawdę.

Donna pytała o domek letniskowy, o odwołane wizyty Ryana, o moją decyzję o powrocie z Barbadosu.

„Winters, dlaczego wróciłeś?”

„Bo Emma i Liam mnie potrzebowali. Nie chciałam, żeby trafili do rodziny zastępczej”.

„Chociaż ledwo ich znałeś?”

„To moje wnuki. Kocham je. Nawet jeśli nie potrafię tego okazać”.

„I jesteś skłonny wychowywać je długoterminowo?”

Spojrzałem na Ryana.

Wpatrywał się w stół.

„Nawet jeśli oznacza to utratę relacji z synem?”

Pomyślałem o uśmiechu Emmy.

O śmiechu Liama.

Brennan wstał.

„Winters, masz sześćdziesiąt dwa lata, prawda? Czy to nie prawda, że ​​wychowywanie małych dzieci w twoim wieku będzie trudne?”

„Może. Ale jestem do tego zdolny.”

„Sprzedałeś nieruchomość wartą wiele milionów dolarów i wyjechałeś z kraju. To nie brzmi stabilnie”.

„Wróciłem, kiedy to było ważne”.

„Ale przecież odszedłeś. Co cię powstrzymuje przed ponownym odejściem? Jak ten sąd może w to wierzyć?”

Spojrzałem na sędziego Calderona.

„Bo ostatni miesiąc poświęciłem na udowadnianie tego. Zapisałem ich do szkoły. Załatwiłem im terapię. Jestem tutaj. Ryana nie było”.

Sędzia Calderon spojrzał na nas oboje.

„Słyszałem już wystarczająco dużo. Wezmę to pod uwagę. Wydam orzeczenie w ciągu czterdziestu ośmiu godzin. Sąd odracza rozprawę”.

Siedziałem tam i trząsłem się.

Donna położyła mi rękę na ramieniu.

„Świetnie ci poszło.”

Ryan przeszedł obok, nie patrząc na mnie.

Następnie podążył Charles Drake.

Zatrzymał się, spojrzał na mnie.

„Będziesz tego żałować” – powiedział cicho.

Dwa dni później otrzymałem orzeczenie.

Sędzia Calderon przyznał mi tymczasową opiekę – na sześć miesięcy, z możliwością przedłużenia w zależności od postępów Ryana.

Ryanowi nakazano ukończenie zajęć dla rodziców, naukę radzenia sobie z gniewem i poradnictwo finansowe.

Zezwolono mu na nadzorowane wizyty trwające dwie godziny w tygodniu.

Jeżeli zastosuje się do prośby, będzie mógł ponownie złożyć wniosek o opiekę za sześć miesięcy.

Gdyby tego nie zrobił, mogłabym złożyć wniosek o stałą opiekę.

Zadzwoniłem do Donny.

“Co to oznacza?”

„To znaczy, że na razie wygrałeś. A jeśli Ryan się nie zgodzi, dzieci będą twoje na zawsze”.

Powiedziałem o tym Emmie i Liamowi jeszcze tego samego wieczoru.

„Zostaniesz u mnie jeszcze przez jakiś czas.”

Emma skinęła głową.

Nic nie powiedział.

Liam zapytał: „Czy możemy zobaczyć tatę?”

„Tak. Raz w tygodniu z przełożonym.”

„Chcę go teraz zobaczyć.”

„Wiem, ale musimy przestrzegać zasad.”

Emma objęła go ramieniem.

„W porządku, Lee. Babcia jest miła.”

To był pierwszy raz, kiedy nazwała mnie babcią.

Zacząłem płakać.

Liam również.

Trzy tygodnie później Ryan odbył swoją pierwszą nadzorowaną wizytę.

Zostawiłem dzieci w ośrodku opieki społecznej.

Nadzorował pracownik socjalny.

Ryan już tam był.

Wyglądał na szczuplejszego i zmęczonego.

Emma podbiegła do niego i przytuliła go.

Ryan trzymał je i płakał.

Spojrzał na mnie.

„Dziękuję. Możemy porozmawiać?” zapytał.

Odebrałem je dwie godziny później.

Emma była cicho w samochodzie.

„Jak było?” zapytałem.

“Dobry.”

„Dobre dziwne, czy złe dziwne?”

Tej nocy Emma powiedziała: „Tata powiedział, że mu przykro. Powiedział, że idzie po pomoc. Powiedział, że za nami tęskni”.

„Myślisz, że do niego wrócimy?”

Emma spojrzała przez okno.

„Nie chcę.”

Spojrzałem na nią.

“Dlaczego nie?”

„Bo podoba mi się tu z tobą.”

Wjechałem na podjazd i wyłączyłem silnik.

„Emma, ​​możesz kochać swojego tatę i jednocześnie być przy mnie bezpieczna”.

“Dobra.”

Tej nocy położyłem ją do łóżka.

Spojrzała na mnie.

„Babciu, dziękuję, że wróciłaś.”

Pocałowałem ją w czoło.

“Zawsze.”

Dwa lata później stałam w kuchni i patrzyłam, jak Emma pomaga Liamowi w odrabianiu lekcji.

Miała teraz dziewięć lat.

Miał siedem lat.

Prawnie.

Na stałe.

Ryan starał się przez sześć miesięcy.

Uczęszczał na zajęcia dla rodziców, korzystał z poradnictwa, pojawiał się na nadzorowanych wizytach, ale potem nastąpił nawrót.

Sierpień 2025 — opuścił jedną wizytę, potem kolejną, a następnie w ogóle przestał się pojawiać.

W październiku CPS znalazło go w Las Vegas, pijanego, w kasynie. Przegrał w kasynie trzymiesięczne pieniądze z czynszu.

Donna złożyła wniosek o stałą opiekę w listopadzie.

Ryan nie zaprzeczył.

Sędzia wydał zgodę w grudniu.

Dwa dni przed świętami Bożego Narodzenia.

Ryan zrzekł się praw rodzicielskich.

Jessica była już wtedy na wolności.

Przeprowadziła się do Oregonu.

Zacząłem od nowa.

Ona również nie walczyła o opiekę.

Charles Drake zadzwonił do mnie kiedyś.

Powiedział, że zniszczyłem życie jego córce.

Był luty 2027 roku.

Emma radziła sobie dobrze w szkole – na liście honorowej. Znalazła przyjaciół. Dołączyła do drużyny piłkarskiej.

Liam nadal zmagał się z problemami – lękami i koszmarami – ale terapia pomagała.

Oboje teraz nazywali mnie babcią.

Czasami tylko Carol.

Obydwa mi odpowiadały.

W zeszłym roku sprzedałem dom w Reno.

Za dużo wspomnień.

Za duże.

Przeprowadziliśmy się do mniejszego mieszkania bliżej ich szkoły.

Trzy sypialnie. Ogród. Pies.

Liam nadał psu imię Rex — był to złoty retriever, zabawny i słodki.

Wróciłam do pracy na pół etatu, jako konsultantka w organizacji non-profit zajmującej się weterynarią — praca zdalna, elastyczne godziny pracy.

Pieniądze ze sprzedaży domku letniskowego w większości zniknęły.

Wykorzystałam je na opłaty prawne, koszty utrzymania i założenie funduszu na studia dla dzieci.

Zostało mi jeszcze wystarczająco dużo, żeby żyć skromnie i wygodnie.

Nie potrzebowałem niczego więcej.

14 lutego — w Walentynki — dostałem list.

Było zaadresowane do mnie.

Adres zwrotny: więzienie hrabstwa Sacramento.

Prawie go wyrzuciłem.

Pismo było niechlujne.

Chwiejny.

Wiem, że nie chcesz o mnie słyszeć. Nie winię cię. Zniszczyłem wszystko – domek, dzieci.

Piszę, bo trzeźwieję. Tym razem na serio. Siedzę w więzieniu od trzech miesięcy. Naruszenie warunków zwolnienia warunkowego. Wyjdę w maju. Kiedy wyjdę, pójdę na odwyk – sześć miesięcy w Arizonie.

O nic nie proszę. Chciałam tylko, żebyś wiedział, że nie oczekuję, że mi wybaczysz. Nie oczekuję, że zobaczę Emmę i Liama. Wiem, że na to nie zasługuję.

Ale chcę, żeby wiedzieli, że ich kocham. Nawet jeśli byłem beznadziejnym ojcem. Nawet jeśli ich straciłem.

Powiedz im, że mi przykro.

Powiedz im, że się staram.

Potem schowałem je do szuflady.

Tego wieczoru zapytałem Emmę i Liama, czy chcieliby porozmawiać o swoim tacie.

Jedliśmy kolację.

Spaghetti.

Ulubiony Emmy.

„Czy kiedykolwiek o nim myślisz?” – zapytałem.