Mój syn napisał: „Nie przyjeżdżaj do domku narciarskiego na święta” — więc sprzedałam go z dnia na dzień, wyjechałam o świcie i pozwoliłam, by jego idealne święta spotkały się z zamkniętymi drzwiami podczas zamieci…

Emma wzruszyła ramionami.

„Czasami. Nie wiem. Pamiętam go, ale wydaje mi się, że to było dawno temu”.

„Chcesz go zobaczyć?”

Spojrzała na Liama.

Był skupiony na swoim talerzu.

„Może kiedyś” – powiedziała Emma. „Nie teraz”.

„W porządku. Nie musisz.”

„Czy on jest w porządku?” zapytała.

„Myślę, że on próbuje nim być.”

Zjedliśmy kolację, sprzątnęliśmy talerze i zagraliśmy w grę planszową.

Przed pójściem spać Emma zapytała: „Babciu, czy mogę cię o coś zapytać?”

„Za lata zaniedbań – kłamstwa, manipulacje – za to, że dawały mi poczucie, że nic nie znaczę… Jestem zły” – powiedziałem. „Ale go nie nienawidzę. Nadal jest moim synem.

„Myślisz, że wyzdrowieje?”

„Nie wiem. Mam nadzieję, że tak.

„Jeśli tak, czy pozwolisz mu nas zobaczyć?”

„To zależy od ciebie i Liama. Nie ode mnie.”

Skinęła głową.

„Chyba nie chcę. Jeszcze nie.”

„W takim razie nie musisz.”

„Ale może, kiedy będę starszy.”

Przytuliła mnie.

„Cieszę się, że jesteśmy tu z wami.”

Trzy miesiące później dostałem kolejny list.

Ryan wyszedł z więzienia i przebywał na odwyku w Arizonie.

Wysłał zdjęcie.

Wyglądał zdrowiej.

Jaśniejsze oczy.

Mamo, jestem trzeźwy od 90 dni. Najdłużej od lat. Uczą mnie odpowiedzialności, o zadośćuczynieniu.

Wiem, że nie mogę naprawić tego, co zepsułem, ale staram się być lepszy.

Nie oczekuję, że odpowiesz. Chciałem tylko, żebyś wiedział.

Pokazałem list Emmie.

Przeczytała i oddała.

„Co o tym myślisz?” zapytałem.

„Myślę, że on się stara.”

„Czy chcesz odpisać?”

„Nie. Ale możesz, jeśli chcesz.”

W lipcu Ryan był trzeźwy już od sześciu miesięcy.

Wysłał kolejny list.

Tym razem było inaczej.

Mamo, wyszłam z odwyku. Mieszkam w Tucson. Dostałam pracę – w budownictwie. To uczciwa praca. Nadal chodzę na spotkania. Nadal próbuję.

Nie proszę o możliwość zobaczenia dzieci, ale chciałbym zobaczyć ciebie — chociaż raz — żeby osobiście powiedzieć ci przepraszam.

Jeśli chcesz, daj znać. Jeśli nie, zrozumiem.

Odłożyłem list.

Spojrzałem na kalendarz.

10 sierpnia.

Minęły dwa lata i siedem miesięcy odkąd sprzedałem domek.

Minęły dwa lata i sześć miesięcy odkąd przejęłam opiekę nad Emmą i Liamem.

Ryan chce się spotkać.

Czy powinienem?

Czy będzie to miało wpływ na opiekę?

„Masz stałą opiekę” – powiedziała Donna. „Zrzekł się swoich praw. Nie może ich odzyskać”.

„Tak, ale, Carol, chcesz go zobaczyć?”

Część mnie nadal była zła.

Część mnie chciała usłyszeć jego przeprosiny.

Część mnie chciała wierzyć, że się zmienił.

„Pomyślę o tym” – powiedziałem.

Myślałem o tym przez dwa tygodnie.

Ryan, spotkamy się raz. Neutralne miejsce. Dam ci znać kiedy i gdzie.

Dwa tygodnie później poleciałem do Tucson.

Emma i Liam zostali u Donny.

Powiedziałem im, że odwiedzam przyjaciela.

Nie wspomniałem o Ryanie.

Spotkaliśmy się w kawiarni w centrum Tucson. Małej. Cichej.

Kiedy przybyłem, Ryan już tam był.

Wstał, gdy mnie zobaczył.

Wyższy niż pamiętałem.

Rozcieńczalnik.

Grayer.

Zamówił kawę.

Zamówiłem herbatę.

Przez dłuższą chwilę nie rozmawialiśmy.

Potem Ryan powiedział: „Dziękuję za przybycie”.

„Wiem, że bym tego nie zrobił” – powiedziałem.

„Dlaczego chciałeś mnie zobaczyć?”

Spojrzał w dół.

„Żeby powiedzieć, że mi przykro. Za wszystko – za domek, za dzieci, za to, jak cię traktowałem.

„Tak. Byłem samolubny, uważałem, że wszystko mi się należy.

„I zrobiłem ci krzywdę.

„I zraniłem Emmę i Liama.

„I nie mogę tego cofnąć.

„Nie oczekuję, że mi wybaczysz. Chciałam tylko, żebyś wiedział, że teraz to widzę – co zrobiłam, jak bardzo to było złe”.

Popijałem herbatę.

„Co się zmieniło?”

„Rehabilitacja. Terapia. Trzeźwość. Musiałam się sobie przyjrzeć. Naprawdę. I nie spodobało mi się to, co zobaczyłam. Staram się być lepsza – być osobą, na którą mnie wychowałaś”.

„Wychowałem cię na miłego człowieka. Na odpowiedzialnego. Na człowieka, który się pokazuje.

„A ty nie byłeś żadną z tych rzeczy.”

Skinął głową.

„Masz rację.”

Odstawiłem herbatę.

„Ryan, muszę wiedzieć. Dlaczego mnie odepchnąłeś? Dlaczego trzymałeś dzieci z dala ode mnie?”

Przez długi czas milczał.

Następnie:

„Bo przypominałeś mi o moich porażkach. Za każdym razem, gdy cię widziałem, czułem się winny – że cię nie odwiedziłem, że nie zadzwoniłem, że nie byłeś synem, na jakiego zasługiwałeś. Łatwiej było cię unikać, niż stawić temu czoła”.

„Więc okłamałeś dzieci.

Powiedziałem im, że nie chcę ich widzieć.

„Wiesz, jak bardzo ich to zabolało?”

Spojrzałem na niego.

Naprawdę wyglądał.

Widziałam to w jego oczach.

„Ryan, nie mogę cię wpuścić z powrotem do ich życia. Jeszcze nie. Może nigdy. Są szczęśliwi. Są stabilni. Nie zaryzykuję.

„Ale powiem im, że się starasz.

„A kiedy będą starsi i będą chcieli się otworzyć, nie będę ich powstrzymywać.

„A jeśli pozostaniesz trzeźwy, jeśli naprawdę się zmienisz… może pewnego dnia znów będziemy mogli porozmawiać.

„Nie teraz.

„Ale pewnego dnia.”

Dopiliśmy kawę.

Stał.

Ryan zawahał się.

„Czy mogę cię przytulić?”

Mocno mnie przytulił.

Kiedy się od siebie odsunęliśmy, on płakał.

„Ja też cię kocham, Ryanie” – powiedziałem – „ale miłość nie wystarczy.

„Musisz się pojawić.

„Musisz wykonać tę pracę.”

Powiedziałem Emmie i Liamowi, że pojechałem do Tucson w interesach.

Nie zadawali pytań.

I nie powiedziałem im.

Rok później — w sierpniu 2028 — dostałem list od Ryana.

Był trzeźwy od dwóch lat.

Dostał awans.

Pracował jako wolontariusz w ośrodku rehabilitacyjnym.

Mamo, niczego się nie spodziewam, ale chciałam, żebyś wiedziała, że ​​wciąż tu jestem. Wciąż trzeźwa. Wciąż się staram.

Jeśli Emma i Liam kiedykolwiek zechcą się ze mną spotkać, jestem gotowy. Bez presji. Po prostu, kiedy tylko będą gotowi.

Pokazałem list Emmie.

Miała teraz dziesięć lat.

Prawie jedenaście.

Ona to przeczytała.

„Myślisz, że on naprawdę jest inny?”