Mój mąż zostawił mnie po tym, jak straciłam firmę. W wieku 53 lat oddałam krew za 40 dolarów. Pielęgniarka zbladła: „Proszę pani, ma pani grupę krwi Rh-Null, złotą krew. Tylko 42 osoby na świecie ją mają”. Kilka minut później wbiegł lekarz: „Miliarder ze Szwajcarii umrze bez twojej grupy. Rodzina oferuje fortunę”. TA LICZBA WSTRZĄSNĘŁA MNIE W SZOKU… WIĘC

Recepcjonistka podała mi podkładkę z przyczepionym do niej plikiem formularzy. Jej wyćwiczony uśmiech nie sięgnął nawet jej oczu.

„Wypełnij je dokładnie. Upewnij się, że zaznaczyłeś wszystkie pola dotyczące zachowań wysokiego ryzyka lub schorzeń. Kiedy skończysz, usiądź wygodnie i poczekaj, aż wywołamy twoje nazwisko”.

Skinęłam głową, a wstyd palił mnie pod skórą, gdy cofnęłam się w pusty kąt poczekalni punktu zbiórki darowizn. Niebieskie, winylowe krzesło zaskrzypiało, gdy usiadłam, a ja wpatrywałam się w formularze, a mój wzrok lekko się rozmazał. Harper Bennett, lat 53. Aktualny adres. Zawahałam się, po czym zapisałam adres mojej siostry Clare. Sześć miesięcy temu napisałabym o apartamencie na Lakeshore Drive. Sześć miesięcy i całe życie temu.

Wokół mnie studenci przeglądali telefony. Starszy mężczyzna drzemał w kącie. A młoda kobieta w fartuchu, pewnie po nocnej zmianie, wypełniała własne formularze z niedostatkiem praktyki. Wszyscy jesteśmy tu, żeby wymienić części siebie na gotówkę. Różnica polegała na tym, że oni wyglądali, jakby to była rutyna. Czułam się jak oszustka w starannie wyprasowanej bluzce, ostatniej resztce mojej dawnej garderoby, zachowanej na rozmowy kwalifikacyjne, które nigdy się nie zmaterializowały. Tylko dla plazmy, szeptałam do siebie, klikając długopisem. Tylko 40 dolarów za lekarstwo dla Mii.

Astma mojej córki bardzo się pogorszyła, odkąd straciliśmy ubezpieczenie zdrowotne. Lek kosztował 60 dolarów, a ja miałam dokładnie 22, czyli 47 dolarów na koncie. Cały ranek spędziłam dzwoniąc do aptek, szukając najniższej ceny, ale nie mogłam tego uniknąć. Moja córka potrzebowała inhalatora, a ja nie miałam innego wyjścia.

Wypełniłam kwestionariusz medyczny z drobiazgową szczerością. Żadnych niedawnych tatuaży. Nie podróżowałam do krajów endemicznych dla malarii w ciągu ostatnich 6 miesięcy, pierwszy raz od dziesięcioleci. Kiedyś koordynowałam wydarzenia na całym świecie. Brak historii zażywania narkotyków? Nie. Nie byłam ostatnio w więzieniu. Czy kiedykolwiek zemdlałaś podczas zabiegu medycznego? Zaznaczyłam „nie”, choć rozważałam zaznaczenie „tak”, żeby ktoś mógł się mną zająć nieco ostrożniej. Nie jadłam nic od wczorajszego lunchu, kanapki z masłem orzechowym przy kuchennym stole Clare, gdy była w pracy. Najgorszy moment dnia pełnego przygnębiających chwil.

„Harper Bennett”.

W drzwiach stała młoda kobieta w kolorowym fartuchu z notesem w dłoni. Wzięłam torebkę i poszłam za nią do małego pokoju projekcyjnego z ciśnieniomierzem i wagą.

„Pierwszy raz oddajesz krew?” zapytała, gestem wskazując mi, żebym usiadła.

„To takie oczywiste?” – spróbowałem się uśmiechnąć.

„Pamiętamy o naszych stałych klientach” – powiedziała życzliwie, zakładając mi mankiet na ramię. „Jestem Andrea. Zajmę się dziś twoim przyjęciem i wstępnymi badaniami przesiewowymi”.

Andrea miała chyba pod trzydziestkę, ciepły uśmiech i delikatną sprawność, gdy mierzyła mi parametry życiowe. Kiedy owinęła mi opaskę uciskową wokół ramienia, żeby sprawdzić żyły, zagwizdała z uznaniem.

„Masz niesamowite żyły do ​​oddania” – powiedziała. „To będzie superłatwe. Niektórych musimy szukać i badać, ale twoje są tuż obok i mówią „cześć”.

„Przynajmniej jakaś część mnie nadal funkcjonuje prawidłowo” – wymamrotałem, zanim zdążyłem się powstrzymać.

Andrea spojrzała na mnie z zaciekawieniem, ale nie wściubiała nosa. Zamiast tego przygotowała się do pobrania wstępnej próbki krwi, pobierając wymaz z zgięcia mojego ramienia nasączony alkoholem.

„Małe uszczypnięcie” – ostrzegła, po czym wbiła igłę. Ledwo ją poczułem. „Widzisz? Idealne żyły. Jesteś do tego stworzony”.

Ciemnoczerwony płyn szybko wypełnił małą fiolkę. Andrea opisała ją i odłożyła na bok, po czym przygotowała drugą probówkę.

„Musimy sprawdzić tylko kilka podstawowych kwestii, zanim dokonamy pełnej darowizny”.

Podczas gdy pracowała, przyłapałem się na tym, że przyglądam się centrum donacji coraz uważniej. Ściany były obwieszone plakatami o ratowaniu życia, służbie społecznej i naukowych korzyściach płynących z oddawania osocza. Ani słowa o 40 dolarach, które sprowadziły mnie i prawdopodobnie większość innych tutaj dzisiaj.

„To już za nami” – powiedziała Andrea, przykładając wacik do maleńkiego nakłucia i uginając moją rękę. „Przeprowadzę te szybkie testy i jeśli wszystko będzie dobrze, przygotujemy cię do pełnej donacji. Powinno to zająć tylko kilka minut”.

Skinęłam głową, cierpliwie czekając, aż wyjdzie z moimi próbkami krwi. Przez cienkie ściany słyszałam cichy szum maszyn i sporadyczne sygnały dźwiękowe z sąsiedniego pokoju donacji. Rzeczywistość tego, co robiłam – sprzedawałam osocze, żeby kupić leki dla córki – uderzyła mnie na nowo. Jak Elegance by Harper, czołowa firma zajmująca się organizacją imprez w Chicago od dwóch dekad, mogła tak doszczętnie upaść? Jak Gavin, mój mąż od 25 lat, tak łatwo odszedł?

„Zniszczyłeś nam życie” – powiedział, pakując swoje ubrania, podczas gdy ja siedziałam otępiała na naszym łóżku, jakby zepsute owoce morza, które zatruły połowę gości na gali rocznicowej Lakeside Banks, były celowym działaniem z mojej strony, a nie katastrofalną awarią sprzętu.

Otrząsnąłem się z gorzkich wspomnień, gdy drzwi znów się otworzyły. Andrea wróciła, ale jej wyraz twarzy zmienił się diametralnie. Była blada, z szeroko otwartymi oczami, ściskając moją probówkę z krwią, jakby zawierała nitroglicerynę.

„Pani Bennett” – powiedziała, a jej głos wyraźnie się zmienił – „potrzebuję… jest…”

Zatrzymała się, uspokoiła.

„Czy mógłby pan zaczekać jeszcze kilka minut? Dr Stewart musi coś zweryfikować z pańską próbką”.

„Coś się stało?” Serce mi podskoczyło. „Czy jestem chora?”

„Nie, nie, to nie tak”. Jej zapewnienie wydawało się szczere. „Właściwie to… proszę zaczekać. Doktor Stewart wszystko wyjaśni”.

Zanim zdążyłem nacisnąć dalej, wybiegła z powrotem, wciąż niosąc moją próbkę krwi. Pięć minut wydłużyło się do dziesięciu, potem piętnastu. Zastanawiałem się, czy nie spakować swoich rzeczy i nie wyjść. Najwyraźniej działo się coś dziwnego.

Kiedy drzwi się ponownie otworzyły, wszedł mężczyzna po czterdziestce w białym fartuchu, a za nim Andrea. Na jego twarzy malowało się ledwo skrywane podekscytowanie.

„Pani Bennett, jestem dr James Stewart, dyrektor medyczny.”

Wyciągnął rękę, którą automatycznie uścisnąłem.

„Przepraszam za czekanie, ale musieliśmy potwierdzić coś zupełnie niezwykłego w związku z twoją krwią”.

„Nadzwyczajne?” powtórzyłem.

„Tak”. Usiadł na krześle naprzeciwko mnie, pochylając się do przodu. „Pani Bennett, ma pani to, co nazywamy krwią o zerowym czynniku Rh. Często nazywa się ją złotą, ponieważ jest to najrzadsza grupa krwi na Ziemi. Na świecie żyje tylko około 42 znanych osób z tą grupą krwi”.

Spojrzałam na niego, pewna, że ​​źle usłyszałam. „Przepraszam. Co?”

„Twoja krew nie zawiera żadnych antygenów reesus. Jest uniwersalnie kompatybilna z każdą inną rzadką grupą krwi”. W jego głosie słychać było niemal nabożny ton. „Znalezienie nowego dawcy z zerowym czynnikiem Rh to, cóż, jak odkrycie jednorożca”.

Gdy usiłowałem przetworzyć tę informację, z kieszeni doktora Stewarta dobiegła seria ostrych sygnałów. Wyciągnął pager, zerknął na niego i uniósł brwi.

„Pani Bennett, przepraszam na chwilę. To pilne. Zaraz wrócę, żeby wszystko dokładniej wyjaśnić”.

Wyszedł z pokoju w pośpiechu, zostawiając mnie samą z Andreą, która wciąż patrzyła na mnie, jakby wyrosły mi skrzydła.

„Co to znaczy?” – zapytałem. „Przyszedłem tylko po 40 dolarów”.

Andrea uśmiechnęła się, a w jej uśmiechu można było dostrzec dziwną mieszaninę podziwu i współczucia.

„Myślę, pani Bennett, że pani dzień wkrótce zmieni się w sposób, którego nie jest pani w stanie sobie wyobrazić.”

20 minut później dr Stewart wrócił z trzecią osobą – wysokim mężczyzną w nienagannie skrojonym grafitowym garniturze, który wyglądał zupełnie nie na miejscu wśród praktycznych mebli kliniki. Jego obecność emanowała autorytetem, niczym u kogoś przyzwyczajonego do ciszy panującej w pokojach, gdy wchodził.

„Pani Bennett, to jest Tim Blackwood” – powiedział dr Stewart nieco wyższym głosem niż poprzednio. „To przedstawiciel rodziny Richterów i przybył tu specjalnie po to, żeby z panią porozmawiać”.

Ubrany w garnitur mężczyzna zrobił krok naprzód i wyciągnął zadbaną dłoń.

„Pani Bennett, to dla mnie zaszczyt. Przepraszam za to niekonwencjonalne przedstawienie, ale czas jest na wagę złota”.

Automatycznie uścisnęłam mu dłoń, czując się coraz bardziej zdezorientowana. „Nie rozumiem, co się dzieje”.

Dr Stewart gestem nakazał wszystkim usiąść. „Nasz system automatycznie rejestruje rzadkie grupy krwi w międzynarodowej bazie danych. Kiedy potwierdziliśmy brak czynnika Rh, uruchomił się alert”.

„Pan Blackwood był już w Chicago w innych sprawach. Szczęśliwy zbieg okoliczności” – powiedział Tim Blackwood z wyćwiczoną gładkością. „Pani Bennett, czy zna pani Alexandra Richtera?”

Nazwisko brzmiało z oddali. Szwajcarski bankier. Wydaje mi się, że jego rodzina sponsorowała Międzynarodowy Szczyt Finansowy w Genewie kilka lat temu. Moja firma złożyła ofertę na to wydarzenie, ale przegrała z lokalną firmą.

„Dokładnie” – Blackwood skinął głową, wyraźnie pod wrażeniem. „Pan Richtor jest obecnie w stanie krytycznym. Wymaga operacji serca, którą można wykonać wyłącznie z transfuzji od dawcy z ujemnym czynnikiem Rh. Jego zespół medyczny od tygodni poszukuje zgodnego dawcy”.

Dr Stewart dodał: „Twoja grupa krwi to jedyna zgodna grupa, jaką znaleźli na półkuli zachodniej”.

Spojrzałem na nich, z trudem przemyślając, co sugerowali. „Chcesz mojej krwi do tej operacji dla miliardera?”

„Jesteśmy gotowi wynagrodzić Państwu znaczną rekompensatę za Państwa pomoc” – powiedział Blackwood, otwierając smukłe skórzane portfolio. „Rodzina Richter oferuje 3 miliony dolarów za Państwa natychmiastową współpracę. Prywatny odrzutowiec czeka na lotnisku, aby przetransportować Państwa jeszcze dziś do Szwajcarii”.

Pokój zdawał się lekko przechylać. 3 miliony.

„Zabieg wymagałby wielokrotnego pobrania krwi przez około 2 tygodnie” – wyjaśnił dr Stewart. „Jest intensywny, ale nie niebezpieczny pod odpowiednim nadzorem medycznym, który można uzyskać w najlepszej prywatnej klinice w Szwajcarii”.

3 miliony dolarów. Kwota wisiała w powietrzu, niemal absurdalna w swojej skali. Sześć godzin temu panikowałam, że znajdę 40 dolarów na leki dla córki. Same długi mojej firmy przekroczyły 2 miliony. Wszystko, co zbudowałam przez 20 lat, przepadło w ciągu jednej fatalnej nocy. A teraz ten nieznajomy oferował, że to wszystko wymaże z powodu czegoś w moich żyłach, o czym do dziś nie wiedziałam.

„To żart, prawda?” wyszeptałem.

„Zapewniam panią, pani Bennett, że to jest całkowicie poważne” – powiedział Blackwood. „Może to panią przekona”.

Wyciągnął telefon, stuknął kilka razy i podał mi go. Na ekranie widniała autoryzacja przelewu bankowego na 250 000 dolarów.

„Depozyt” – wyjaśnił.

Moje ręce drżały, gdy oddawałem telefon.

„Muszę zadzwonić do córki.”

Andrea szybko przyniosła mi prywatny gabinet z telefonem. Mia odebrała po drugim sygnale.

„Mamo, wszystko w porządku? Dostałaś pieniądze dla Mii?”

Właśnie wydarzyło się coś niesamowitego. Mój głos drżał, gdy wyjaśniałem sytuację najlepiej, jak potrafiłem. Po tym, jak skończyłem, zapadła długa cisza.

„Mamo, to brzmi szalenie” – powiedziała w końcu. „Jak handel organami czy coś w tym stylu”.

„Sprawdziłem kwalifikacje dr. Stewarta” – zapewniłem ją, nalegając na okazanie jego licencji lekarskiej przed wykonaniem połączenia. „A grupa bankowa RTOR jest legalna. Kilka lat temu obsługiwałem imprezę dla jednej z ich firm partnerskich”.

„Więc jedziesz dziś do Szwajcarii?”

„Jeśli to zrobię, spłacimy cały dług. Będziesz mógł wrócić do szkoły. Zaczniemy od nowa”.

Kolejna pauza.

„Jaka jest alternatywa?”

„Nie robię tego.”

Rozważałem to. Gdybym odszedł, nadal byłbym bezdomny, bezrobotny i desperacko potrzebował 40 dolarów. Moja córka nadal pracowałaby w handlu detalicznym zamiast kończyć studia architektoniczne.

„Nie sądzę, żeby istniała jakaś alternatywa, kochanie.”

„Więc idź” – powiedziała stanowczo Mia. „Ale obiecaj, że będziesz w stałym kontakcie i będziesz mieć wszystko na piśmie, zanim się zgodzisz”.

Po rozłączeniu się poprosiłem o czas na zapoznanie się z umową, którą przygotował Blackwood. Lata negocjowania umów cateringowych nauczyły mnie uważnego czytania drobnego druku. Umowa była kompleksowa. Kwota. Protokoły medyczne. Zakwaterowanie w prywatnej klinice. Transport. Nalegałem na kilka modyfikacji, szczegółowy harmonogram donacji, limity ilości na sesję i wyraźne prawo do wstrzymania procesu w przypadku pogorszenia stanu zdrowia. Blackwood wydawał się zaskoczony moją skrupulatnością, ale zgodził się na zmiany.

„Jesteś bardziej bystra, niż się spodziewałem, pani Bennett.”

„Do niedawna prowadziłem wielomilionową firmę” – odpowiedziałem spokojnie. „To może nietypowy biznes, ale wciąż biznes”.

Trzy godziny później wchodziłam po schodach do prywatnego odrzutowca Gulfream, niosąc tylko torebkę i małą torbę podróżną pospiesznie spakowaną z pokoju gościnnego Clare. Andrea przytuliła mnie na pożegnanie, wręczyła mi swój numer telefonu i wymusiła obietnicę, że dam jej znać, że jestem bezpieczna. Gdy samolot kołował do startu, wpatrywałam się przez okno w panoramę Chicago, która malała. Gdzieś w tej siatce budynków znajdował się luksusowy apartament, który straciłam, biuro, w którym zbudowałam swoją firmę, i życie, które, jak myślałam, mnie definiowało.

„Pani Bennett, czy mogę zaproponować pani coś do picia?”

Obok mnie pojawiła się stewardesa.

„Przygotowaliśmy pełną obsługę gastronomiczną na czas lotu do Zurychu.”

„Na razie tylko woda, dziękuję.”

Mój żołądek był zbyt ściśnięty, żeby myśleć o jedzeniu. Po drugiej stronie przejścia Tim Blackwood pracował na laptopie, od czasu do czasu dzwoniąc płynnie po niemiecku i francusku. Z fragmentów podsłuchałem, że stan Alexandra Richtora ustabilizował się na tyle, że można było poddać go operacji, ale ścigali się z czasem.

Gdy samolot wyrównał lot na wysokości przelotowej, wyciągnęłam kompaktowe lusterko i przyjrzałam się swojemu odbiciu. Wyglądałam jak ta sama Harper Bennett. Srebrne pasma w moich ciemnych włosach, które w końcu przestałam farbować w zeszłym roku. Drobne zmarszczki wokół oczu, z którymi Gavin radził mi coś zrobić. Uparta szczęka, którą, jak zawsze mówił ojciec, odziedziczyłam po nim. Nic we mnie nie sugerowało, że noszę w sobie coś tak rzadkiego i cennego.

„Pani Bennett” – zawołał Blackwood, przerywając moje myśli. „Dr Klaus Vber, osobisty lekarz pana RTOR, chciałby z panią porozmawiać przez wideokonferencję, aby szczegółowo wyjaśnić procedurę medyczną”.

Gdy ruszyłam, by do niego dołączyć, ogarnął mnie dziwny spokój. 24 godziny temu byłam nic niewarta, porzucona przez męża, nieudaną bizneswoman, ciężarem dla siostry. Teraz pędziłam przez Atlantyk, bo moja krew mogła uratować jednego z najbogatszych ludzi w Europie. Ironia losu nie umknęła mojej uwadze. Po utracie wszystkiego, co uważałam za zewnętrzne, co definiowało moją wartość, okazało się, że moja prawdziwa wartość tkwiła w tym, co nosiłam w żyłach przez cały czas.

Prywatna klinika położona nad brzegiem Jeziora Genewskiego przypominała raczej luksusowy kurort niż ośrodek medyczny. Okna sufitowe na Florydzie ukazywały zachwycającą panoramę alpejskich gór odbijających się w krystalicznie czystej wodzie. Mój apartament – ​​a był to apartament, a nie sala szpitalna – miał oddzielny kącik wypoczynkowy, marmurową łazienkę większą niż cały pokój gościnny Clare oraz prywatny balkon z widokiem, który w moim poprzednim życiu kosztowałby tysiące dolarów za noc.

Ledwo zdążyłem się uspokoić, gdy ciche pukanie oznajmiło przybycie mojego zespołu medycznego. Dr Klaus Vber był dystyngowanym mężczyzną po sześćdziesiątce, o srebrnych włosach i okularach w drucianej oprawie, które zapewniły mu akademicki sukces. Towarzyszyły mu dwie pielęgniarki, emanujące cichą sprawnością, która charakteryzowała szwajcarską opiekę zdrowotną.

„Pani Bennett, witamy w Clinique Desalp” – powiedział dr Weber, mówiąc precyzyjnie po angielsku, z ledwie słyszalnym niemieckim akcentem. „Mam nadzieję, że podróż przebiegła komfortowo”.

„Zdecydowanie” – odpowiedziałem, wciąż oswajając się z tą surrealistyczną przemianą z desperackiego dawcy osocza w pacjenta VIP. „Chociaż bardzo chciałbym zrozumieć, na co dokładnie się zgodziłem”.

Dr Weber skinął głową z aprobatą. „Oczywiście, przejrzystość jest niezbędna”.

Wskazał gestem na miejsce, gdzie pielęgniarki przygotowywały już sprzęt do badania, które wyglądało na wstępne. Przez kolejną godzinę dr Weber szczegółowo objaśniał procedurę. Alexander Richtor cierpiał na rzadką wrodzoną wadę serca, która ostatnio uległa pogorszeniu i wymagała pilnej operacji. Zabieg był skomplikowany i wymagał wielokrotnych transfuzji krwi. Prawdziwym wyzwaniem była jednak nadwrażliwość jego układu odpornościowego.

„Każda krew, która nie miałaby Rhn, wywołałaby katastrofalną reakcję”.

„Twoja krew to dosłownie różnica między życiem a śmiercią pana Richtera” – podsumował dr Weber. „Będziemy potrzebować kilku dawców przed operacją i potencjalnie więcej w trakcie jego rekonwalescencji”.

Podczas gdy mówił, pielęgniarki mierzyły mi parametry życiowe, pobierały próbki krwi i przeprowadzały kompleksową ocenę stanu zdrowia. Poddałem się badaniom, obserwując z obojętną ciekawością, jak z niezwykłą ostrożnością obchodzą się z moimi próbkami krwi, oznaczając je nieznanymi mi systemami kolorów.

„Kiedy będzie miała miejsce pierwsza donacja?” – zapytałem.

„Jutro rano, jeśli wyniki badań potwierdzą, że jesteś w odpowiednim stanie” – odpowiedział dr Weber. „Opracowaliśmy protokół żywienia i nawadniania, aby zoptymalizować Twoją regenerację między donacjami”.

Podał mi oprawioną w skórę teczkę. Twój pełny harmonogram, wytyczne dietetyczne i schemat suplementacji są tutaj.

Po ich wyjściu stałem na balkonie, obserwując zmierzch zapadający nad Jeziorem Genewskim. Powietrze było rześkie i czyste, niosąc ze sobą delikatny zapach sosen z okolicznych lasów. Próbowałem dodzwonić się do Mii, ale włączyła się poczta głosowa. Powinna być teraz w pracy. Zamiast tego wysłałem jej zdjęcia kliniki i szczegółowy plan leczenia.

Mój telefon zawibrował, gdy właśnie kończyłam pisać. Ku mojemu zaskoczeniu, wiadomość pochodziła od Gavina, pierwszego kontaktu z nim od miesięcy, który nie nastąpił za pośrednictwem prawników. Harper, słyszałam plotki, że jesteś w Szwajcarii na jakimś zabiegu. Czy jesteś chora? Czy powinnam się martwić? Wiadomość była idealna, Gavin, sformułowana z troską, ale niewątpliwie motywowana egoizmem. Czy wiadomość o mojej rzadkiej chorobie krwi wyciekła już do prasy, czy też w jakiś sposób śledził moją nagłą podróż zagraniczną?

Wpisałam i usunęłam kilka odpowiedzi, zanim zdecydowałam się na: Nie jestem chora. Zajmuję się interesami. Nie ma powodu do obaw. Odpowiedź przyszła natychmiast. Powinniśmy porozmawiać po Twoim powrocie. Trochę myślałam o naszej sytuacji.

Roześmiałam się głośno, a dźwięk poniósł się echem po pustym apartamencie. Założę się, że tak, mruknęłam, zostawiając go na czerwonym świetle. Człowiek, który powiedział mi, że zrujnowałam nasze życie. Który opróżnił nasze wspólne konta, zanim zdążyłam się zorientować, co się dzieje. Który wprowadził się do swojej 32-letniej koordynatorki ds. marketingu, kiedy ja wciąż dochodziłam do siebie po upadku firmy. Ten człowiek nagle zapragnął rozmowy, teraz, kiedy mogłam mieć dostęp do milionów.

Pukanie przerwało moje gorzkie wspomnienie. Kiedy otworzyłem drzwi, zobaczyłem Tima Blackwooda z pokrowcem na ubrania.

„Pani Bennett, mam nadzieję, że pani nie przeszkadzam” – powiedział. „Pan RTOR poprosił o pani obecność na kolacji, jeśli ma pani na to ochotę”.

„Pan Richter jest tutaj?” – zapytałem zaskoczony. Założyłem, że jest na oddziale intensywnej terapii.

„Jest w prywatnym skrzydle” – wyjaśnił Blackwood. „Wbrew zaleceniom lekarzy, upiera się przy spotkaniu z kobietą, której krew uratuje mu życie”.

Kolacja będzie krótka i pod ścisłym nadzorem dr Webera.

Podał mi torbę na ubrania. Pozwoliliśmy sobie zapewnić odpowiedni strój, ponieważ zrozumieliśmy, że Twoja podróż była organizowana w pośpiechu.

W środku znajdowała się elegancka czarna sukienka, która podejrzanie wyglądała na mój rozmiar, a do tego buty i prosty naszyjnik z pereł. To przypuszczenie mogło mnie kiedyś urazić, ale pragmatyzm wziął górę nad dumą. Nie spakowałam niczego odpowiedniego na kolację z miliarderem.

Po 90 minutach zostałem odprowadzony do prywatnej jadalni, gdzie czekał na mnie Alexander Richter. Na pierwszy rzut oka wydał mi się mężczyzna, którego fizyczna kruchość kontrastowała z jego dominującą postawą. Wysoki i chudy, z głęboko osadzonymi oczami, które mierzyły mnie niepokojącym, intensywnym spojrzeniem, powoli wstał, gdy wszedłem, opierając się lekko na ozdobnej lasce.

„Pani Bennett” – powiedział zaskakująco mocnym głosem. „Proszę, proszę do mnie dołączyć”.

Gestem wskazał krzesło naprzeciwko niego, przy małym, elegancko nakrytym stoliku dla dwóch osób. Pielęgniarka dyskretnie stała w kącie, monitorując zdalnie jego parametry życiowe za pomocą tabletu.

„Panie Richter” – przywitałem się, zajmując zaproponowane miejsce. „Muszę przyznać, że nie tak wyobrażałem sobie ten dzień, kiedy obudziłem się dziś rano”.

Cień uśmiechu przemknął mu przez usta. „Nie spodziewałem się też spotkania z kobietą, której żyły skrywają klucz do mojego przetrwania”.

Nalał wody z kryształowego dzbanka.

„Powiedz mi, jakie okoliczności skłoniły cię dziś do udania się do tego centrum donacji w Chicago?”

Bezpośredniość jego pytania zaskoczyła mnie.

„Potrzebowałem 40 dolarów na leki na astmę dla mojej córki”.

Uniósł brew. „40 dolarów? Wydaje się to zaskakująco małą sumą, żeby zmusić kogoś o twoich pozornych umiejętnościach do sprzedaży plazmy”.

Lekko się zirytowałem jego założeniem, nawet jeśli było trafne. „Sześć miesięcy temu prowadziłem dobrze prosperującą firmę zajmującą się organizacją imprez, apartament na ostatnim piętrze przy Lakeshore Drive i myślałem, że mam udane małżeństwo. Życie potrafi się szybko zmienić, panie Richter”.

„Rzeczywiście, że może” – zgodził się, przyglądając mi się z odnowionym zainteresowaniem, gdy kelnerzy w milczeniu pojawili się z naszym pierwszym daniem. „Co się stało?”

Być może to surrealistyczna sytuacja, a może zwykłe wyczerpanie. Ale w końcu udało mi się opowiedzieć mu niezakłamaną prawdę o katastrofalnej awarii sprzętu, która zatruła połowę gości na gali Lakeside Bank, o późniejszych procesach sądowych, o dostawcy, który ogłosił upadłość, obciążając mnie odpowiedzialnością, i wreszcie o porzuceniu Gavina, gdy nasze aktywa wyparowały.

„Więc dziś rano potrzebowałem 40 dolarów, których nie miałem” – podsumowałem, uświadamiając sobie, że ledwo tknąłem jedzenia podczas tego wyliczania – „a teraz jem obiad w Szwajcarii z mężczyzną, który jest gotów zapłacić miliony za moją krew. Życie jest nieprzewidywalne”.

RTOR słuchał bez przerwy, z nieodgadnionym wyrazem twarzy. Kiedy skończyłem, milczał przez chwilę, zanim odpowiedział.

„Czy wie pani, co w pani opowieści wydaje mi się najciekawsze?” – zapytał w końcu.

„Co to jest?”

„Straciłaś wszystko, co zewnętrzne – swój biznes, dom, męża. A jednak wciąż nosisz w sobie coś o niezwykłej wartości, czego nikt nie może ci odebrać”.

Wskazał na moje ramię, na którym ledwo było widać maleńki ślad po porannym badaniu krwi.

„To głęboka metafora, nie sądzisz?”