Mój mąż wsypał mi tabletki nasenne do herbaty – kiedy udawałam, że śpię, to, co zobaczyłam, wstrząsnęło mną

„Jezu” – mruknął, wyciągając plik banknotów. „Tu musi być ze 20 000 dolarów”. Ale to inna zawartość naprawdę przykuła jego uwagę. Oprócz fałszywych paszportów i zdjęć kobiet, znajdowały się tam szczegółowe akta każdej ofiary. Jennifer Walsh z Seattle była tam wraz z trzema innymi kobietami z różnych miast.

Lisa Chen z San Francisco, Maria Rodriguez z Phoenix i Amanda Foster z Denver. „Spójrzcie tylko” – powiedziała detektyw Parker, trzymając teczkę z moim nazwiskiem. W środku było wszystko. Kopie mojego aktu urodzenia, karty ubezpieczenia społecznego, dane konta bankowego, dokumenty potwierdzające pracę, a nawet moje zdjęcia, których nigdy wcześniej nie widziałam. Planował to od miesięcy – powiedziała Emma, ​​przeglądając papiery.

Może dłużej. Detektyw Parker znalazł coś jeszcze, co sprawiło, że ścisnęło mnie w żołądku. Szczegółowy harmonogram napisany odręcznie przez Davida. Opisywał cały jego plan, od budowania zaufania, przez transfer aktywów, aż po coś, co nazwano ostatecznym sprzątaniem w czwartek. Musimy go złapać na gorącym uczynku.

Detektyw Parker powiedział: „Sarah, wiem, że to przerażające, ale musisz się z nim skonfrontować dziś wieczorem. Podłączymy cię do prądu i rozstawimy funkcjonariuszy wokół domu”. „A co, jeśli spróbuje mnie zabić wcześniej?” – zapytałem. „Nie pozwolimy na to. W chwili, gdy zrobi jakikolwiek groźny ruch, będziemy tam. Ten wieczór wydawał się najdłuższym w moim życiu. Detektyw Parker ukrył maleńkie mikrofony w moich ubraniach i rozstawił funkcjonariuszy w nieoznakowanych samochodach w całej okolicy.

Emma jechała furgonetką wzdłuż ulicy i wszystko monitorowała. David wrócił do domu około 8:00, niosąc jedzenie na wynos z mojej ulubionej tajskiej restauracji. „Pomyślałem, że moglibyśmy zjeść razem miłą kolację” – powiedział, wyglądając na bardziej zrelaksowanego niż widziałam go od tygodni. Tylko we dwoje. Jedliśmy w względnej ciszy i ledwo czułam smak jedzenia. David co chwila zerkał na zegarek i wydawał się czymś podekscytowany.

Davidzie, powiedziałam w końcu, muszę cię o coś zapytać. Oczywiście, kochanie, o co chodzi? Wzięłam głęboki oddech. Wiem o tabletkach nasennych. Widelec Davida zatrzymał się w połowie drogi do ust. Na sekundę jego maska ​​się zsunęła i zobaczyłam w jego oczach coś zimnego i niebezpiecznego. Nie wiem, o co ci chodzi, powiedział ostrożnie. Gorzki smak mojej herbaty.

To, że spałam tak głęboko. Wiem, że mnie odurzałaś. David odłożył widelec i przyglądał mi się. Sarah, ostatnio jesteś bardzo zestresowana. Może powinnaś iść do lekarza. Mam już dowód, powiedziałam, wyciągając telefon. Nagrałam, jak przeglądasz moje rzeczy, kiedy byłam nieprzytomna.

Tym razem wyraz twarzy Davida zmienił się diametralnie. Kochający mąż zniknął, zastąpiony przez kogoś, kogo zupełnie nie znałam. Nagrałeś mnie? Jego głos był teraz inny, twardszy, z nutami akcentu, który słyszałam podczas jego rozmów telefonicznych. Wiem o fałszywych paszportach, Davidzie. Wiem o Jennifer Walsh i innych kobietach. Wiem, że planujesz mnie zabić w czwartek.

David wstał powoli, zaciskając dłonie w pięści. „Nie masz pojęcia, z czym masz do czynienia, Sarah”. „Więc powiedz mi” – powiedziałam, starając się zachować spokój. „Powiedz mi, kim naprawdę jesteś”. David roześmiał się, ale bez cienia humoru. „Chcesz wiedzieć, kim jestem? Jestem bardzo dobry w tym, co robię. A to, co robię, to branie wszystkiego od kobiet takich jak ty.

Twoje pieniądze, twoja tożsamość, twoje życie, a potem zniknę. Ile kobiet zabiłeś? Dość, powiedział chłodno David. A ty miałeś być ostatnią. Planowałem przejść na emeryturę po tej pracy, ale on ruszył w moją stronę i widziałem w jego oczach kalkulację. Teraz będę musiał improwizować. David zrobił kolejny krok w moją stronę i zobaczyłem, jak sięga do kieszeni.

Wtedy głos detektywa Parkera zatrzeszczał w ukrytych głośnikach, które policja rozstawiła wokół naszego domu. David Mitchell, czy kimkolwiek naprawdę jesteś, to jest Departament Policji w Portland. Dom jest otoczony. Odsuń się od Sarah i połóż ręce tak, żebyśmy mogli je zobaczyć. David zamarł z ręką wciąż w kieszeni.

Przez chwilę na jego twarzy malowało się zmieszanie, gdy rozglądał się po jadalni, próbując zrozumieć, skąd dochodzi głos. „Wrobiłaś mnie” – powiedział, odwracając się do mnie z czystą nienawiścią w oczach. „Obroniłem się” – odparłem, zaskoczony, jak spokojnie brzmiał mój głos. „Czegoś, czego nigdy nie dałeś szansy Jennifer Walsh ani innym.