Mój mąż powiedział, że moja waga „przekroczyła limit”, więc odszedł, by rozpocząć nowe życie z kimś innym. Młodym i pięknym. W dniu, w którym wrócił, żeby spakować swoje rzeczy, zobaczył czerwoną kartkę papieru, którą starannie położyłam na środku stołu.

Amara stała przy oknie, obserwując deszcz. Krople spływały po szybie, łącząc się w nierówne ścieżki przypominające łzy. Jej własne łzy dawno wyschły w ciągu ostatnich sześciu miesięcy. Wypłakała wszystko, co miała.

„Wciąż się objadasz?” Głos Dariusza dobiegł z korytarza, ostry i pełen nieskrywanej pogardy.

Amara wzdrygnęła się, odruchowo zakrywając dłonią miskę z owsianką. To była tylko owsianka. Bez masła, bez cukru. Ale nawet to było za dużo dla jej męża.

„To tylko śniadanie” odpowiedziała cicho, nie odwracając się.

„Śniadanie” – przedrzeźnił go Darius, wchodząc do kuchni. „Spójrz na siebie. Zamieniłeś się w krowę. Nie znoszę cię dotykać”.

Słowa te trafiły idealnie.

Amara wiedziała, że ​​przytyła. Minęło pięć lat od narodzin Caleba, a jej ciało nigdy nie wróciło do dawnej formy. Próbowała. Próbowała diet, chodziła na siłownię, ale stres i ciągłe napięcie w rodzinie tylko pogarszały sytuację. Każdego wieczoru obiecywała sobie, że w poniedziałek zacznie nowe życie. Ale każdy poniedziałek przynosił nowe rozczarowania.

strzałka_do_przodu_iosPrzeczytaj więcej

„Próbuję” – wyszeptała, czując, jak wszystko w jej wnętrzu zaciska się boleśnie.

„Staram się!” prychnął Darius, nalewając sobie kawę. „Dwadzieścia lat temu, kiedy się poznaliśmy, byłaś olśniewająca. Każdy facet odwracał się za tobą. A teraz? Teraz wstydzę się z tobą publicznie wychodzić”.

Nie pierwszy raz to powiedział. W ciągu ostatniego roku te słowa stały się dla niego tak nawykowe, jak poranna kawa.

Amara milczała, wpatrując się w miskę. Kiedyś by się broniła, ale teraz nie miała już sił.

Dariusz dopił kawę i spojrzał na zegarek.

„Muszę iść. Dziś wrócę późno.”

„Kolejne spotkanie?” – zapytała Amara, choć już znała odpowiedź.

„Tak” – rzucił krótko i wyszedł.

Drzwi zamknęły się z hukiem, nie mówiąc nawet „żegnaj”, a Amara została sama w pustym mieszkaniu. Caleb tydzień temu wyjechał na obóz z noclegiem i w domu panowała wyjątkowa cisza.