Mój brat miał wesele, a ja nie zostałem zaproszony: „Moja żona nie chce, żebyś tam był. Uważa, że ​​jesteś żałosny”. W odpowiedzi odwołałem jego miesiąc miodowy, sprzedałem jego dom i zerwałem z nim wszelkie kontakty.

Przeczytałem go dwa razy. Nie wybaczyłem jej przez ladę jak ksiądz z opery mydlanej. Nie wyrzuciłem listu. Wsunąłem go do teczki „Dowód” pod zakładkę z napisem „ Przeprosiny, które nie proszą o zwrot kosztów”. Są rzadkie. Zasługują na osobną szufladkę.

—

Znowu styczeń. Stół ma teraz obrączki, bo ludzie są ludźmi, a podstawki to ambicje. Lubię te obrączki. To dowody radości. W domu, gdzie nieobecność kiedyś zasiadała na czele stołu, dowód obecności jest swego rodzaju religią.

W rocznicę dnia, w którym napisałem w myślach: „Wasza era się skończyła”, stanąłem przed setką pierwszoklasistów w szkole publicznej i powiedziałem: „Niektórzy z was będą naciskani, żeby być drabiną. Drabiny są użyteczne. Doprowadzicie ludzi tam, dokąd zmierzają. Będą was też deptać i zostawiać na deszczu. To zaszczyt być użytecznym. To przekleństwo zapomnieć, że nie jest się narzędziem”. Nauczycielka z tyłu otarła oczy i wyszeptała: „Boże, potrzebowałam tego dziesięć lat temu”.

Ja też.

W kwietniu, dwa lata po ślubie, na który mnie nie zaproszono, dokończyłam pierwsze odnawianie stołu – zeszlifowałam najgorsze obrączki, zostawiłam kilka, bo wymazywanie to nie to samo, co wzrost, wtarłam olej, aż moje dłonie pachniały pomarańczami i przyszłością. Wydałam kolację i nikt nie zażądał pieniędzy, i nikt nie wniósł dramatu, bo ja nie zapraszam do dramatu na kolację, a Mina przyniosła łyżkę, którą wyrzeźbił Jonah i powiedziała: „Łyżka to łódka na rosół”, i zjedliśmy zupę z chlebem, na którym w nasionach widniała mapa miasta, a Amber powiedziała: „Twoje życie jest teraz nudne jak cholera”, a ja odpowiedziałam: „Wiem”, a ona na to: „Dzięki Bogu”.