Mój brat miał wesele, a ja nie zostałem zaproszony: „Moja żona nie chce, żebyś tam był. Uważa, że ​​jesteś żałosny”. W odpowiedzi odwołałem jego miesiąc miodowy, sprzedałem jego dom i zerwałem z nim wszelkie kontakty.

Kiedy nostalgia próbuje wysysać ze mnie rozsądek – kiedy widzę chłopaka w kurtce uniwersyteckiej rzucającego piłkę z łatwością, która wciąż wygląda obiecująco, i dziewczynę, która mogłaby być mną, siedzącą samotnie na schodach i obliczającą, ile będzie kosztować jej miłość – wypowiadam na głos zdanie, które mnie uratowało: „Poświęcenie nie kupuje wdzięczności”. A potem dodaję zdanie, które mnie zbudowało: „Granice to jedyny paragon, jakiego potrzebujesz”.

Jeśli czytasz to, bo jesteś, lub byłeś, siecią – jeśli jesteś zmęczony w sposób, którego nie dosięgnie drzemka – oto pozwolenie, którego nie potrzebujesz od obcej osoby, która i tak się tego nauczyła: Możesz zdjąć sieć. Możesz ją złożyć i użyć jako koca na własne zmarznięte nogi. Możesz spać. Możesz się obudzić. Możesz zbudować stół z ostrymi krawędziami i solidnymi połączeniami i zaprosić tylko tych, którzy rozumieją, że stół służy do trzymania talerzy, a nie ciężaru całego niewdzięcznego świata. A kiedy ludzie, których kochasz, poproszą cię, abyś udowodnił, że ich kochasz, krwawiąc, możesz wskazać na swoje ręce – czyste, silne, z drzazgami w miejscach, gdzie uczciwa praca zostawia ślady – i powiedzieć, uprzejmie: „Nie”.

Świat i tak będzie się kręcił dalej. Rzeka będzie udawać stal zimą i przebaczenie wiosną. Gołębie będą podejmować fatalne decyzje w sprawie eleganckich posągów. Gdzieś dziewczyna nauczy się, że APR nie jest przyjacielem, a chłopak, że przeprosiny bez przecinków zmieniają kształt dnia. Gdzieś kobieta nauczy się pisać swoje imię na czynie i na życiu i mieć to na myśli.

Gdzieś brat nauczy się kupować ryż, worek po worku.