Dwa miesiące po tym, jak mój najlepszy przyjaciel Marcus zmarł po walce z rakiem, jego prawnik zadzwonił do mnie i powiedział: „Thomas, Marcus zostawił ci pendrive z jedną prośbą: obejrzyj go sam i nie mów o tym swojej żonie, Vanessie”. Obejrzałem go tego wieczoru i poczułem lodowate zimno w dłoniach. To, co powiedział w tym ostatnim nagraniu, uratowało mi życie.

Dolne liście, które zostały uszkodzone przez mgiełkę, zwinęły się do wewnątrz i szybko brązowieją.

Ścisnęło mi się gardło.

Ta żrąca substancja miała znaleźć się we mnie.

James miał rację.

Boże pomóż mi.

Przez całą noc w domu panowała cisza.

Ale cisza nie oznaczała spokoju.

To był drapieżnik wstrzymujący oddech.

Poranek wślizgiwał się przez ciężkie zasłony w szarość.

Otworzyłem drzwi sypialni i zszedłem na dół.

Figowiec był martwy.

Liście stały się kruche i żółte, okrywając podłogę dywanem.

A u podstawy donicy leżał Pan Whiskers – mój perski kot, który przez dziesięć lat otaczał mnie bezwarunkową miłością w domu, który nagle zaczął przypominać pułapkę.

Leżał na boku, sztywny.

Miał otwarte usta.

Wokół jego pyska zaschła biała piana.

Upadłem na kolana.

Jego futro było zimne.

Zimny ​​jak kamień.

Podstawka pod doniczkę była sucha.

Musiał przebiec całą trasę w nocy.

„O Boże” – wyszeptałem.

Nie byłem pewien, czy mam na myśli kota, czy siebie.

Odgłosy kroków z kuchni.

Emily.

Szybko wstałem.

Nie mogłam pozwolić, żeby zobaczyła, że ​​płaczę.

Nie mogłem pozwolić, żeby zrozumiała.

Ale wściekłość i tak wzrosła — gorąca i nieokiełznana.

Chwyciłem telefon i wybrałem numer Richarda Sterlinga.

Odebrał po drugim dzwonku.

„Williamie” – powiedział energicznie. „Co się stało? Brzmisz na zdenerwowanego. Czy to twoje serce?”

Jego głos był spokojny.

Profesjonalny.

Niesamowicie gładkie.

„To nagły wypadek” – powiedziałem i się rozłączyłem.

Emily weszła do salonu z kawą.

Spojrzała na martwego kota. Potem na martwą roślinę.

Na sekundę na jej twarzy pojawił się wyraz irytacji, jakby dostrzegła plamę na sukience.

„Och, Bill” – westchnęła. „Mówiłam ci, że ten kot jest u kresu sił”.

„Wczoraj wszystko było w porządku” – warknąłem. „Bawił się sznurkiem”.

„Był stary, kochanie” – powiedziała, popijając kawę. „Zwierzęta umierają. To się zdarza”.

Spojrzała na mnie.

„Czemu się tak denerwujesz? Wyglądasz na zarumienionego.”

Dwadzieścia minut później zadzwonił dzwonek do drzwi.

Richard Sterling wpadł w ramiona czarnej torby lekarskiej, koszulki polo i spodni khaki — uosobienie podmiejskiego sukcesu.

On i Emily wymienili spojrzenia, zbyt szybkie, by nazwać je w jakikolwiek sposób… i zbyt poufałe, by je zignorować.

„Co to za kryzys, Bill?” zapytał.

Wskazałem.

„Spójrz na niego, Richard. Spójrz na pianę.”

Richard przykucnął.

Nie dotknął kota.

Nie sprawdziłem bicia serca.

Tylko rzucił okiem i wstał.

„Niewydolność serca” – powiedział beznamiętnie. „Częste u tej rasy. Piana to po prostu płyn”.

„To nie niewydolność serca!” krzyknąłem. „Wypił wodę z tej rośliny. Rośliny, która zwiędła w ciągu nocy”.

Richard podszedł bliżej, naruszając moją przestrzeń.

Woda kolońska i środek antyseptyczny.

Jego dłoń zamknęła się na moim nadgarstku, a palce mocno naciskały na punkt tętna.

„Tętno masz sto dwadzieścia” – powiedział cicho. „Hyperwentylujesz. Jesteś paranoikiem. Dokładnie o tym rozmawialiśmy”.

Pochylił się.

„Demencja sprawia, że ​​dostrzegasz powiązania, których nie ma”.

„Nie jestem starczy” – syknąłem. „Wiem, co widzę”.

Emily stanęła obok niego i położyła mu rękę na ramieniu.

„Richard, zrób coś” – powiedziała. „Dostanie zawału. Ma taki stan przez cały ranek”.

Richard skinął głową, patrząc mi w oczy.

Otworzył torbę i wyjął gotową strzykawkę.

Klarowny płyn.

Wyglądający niewinnie.

Śmiertelne, jeśli James miał rację.

„Dam ci środek uspokajający” – powiedział Richard, odkręcając nakrętkę. „Tylko coś na obniżenie ciśnienia. Musisz się przespać”.

„Nie” – powiedziałem, cofając się.

„To nie prośba” – powiedział, robiąc krok naprzód. „Jestem twoim lekarzem”.

Emily przesunęła się na moją lewą stronę.

W tym momencie zrozumiałem.

Nie tylko rzut oka.

Wspólne skinienie głową.

Mieli to zrobić.

Właśnie tam.

W moim salonie.

Panika narastała — gwałtownie, elektryzująco.

Nie mogłem z nimi walczyć.

Richard był dwadzieścia lat młodszy i wysportowany.

Gdybym się zmagał, przegrałbym.

Więc wykorzystałem ich własną historię.

Osunąłem się.

Jęknął.

Podwójnie zgięty.

„Będę wymiotować” – wyszeptałam bardzo głośno.

„Muszę iść do łazienki — natychmiast.”

Poszedłem korytarzem.

Richard zawahał się, poczuł obrzydzenie.

Opuścił strzykawkę.

„Idź” – warknął. „Idź się umyć. Ale jak wyjdziesz, to już to zrobimy. Nie zamykaj drzwi.”

Wpadłam do toalety i zatrzasnęłam drzwi.

Nie zamknąłem go.

Odkręciłem kran na cały regulator, żeby zagłuszyć dźwięk.

Okno było za małe.

Rozejrzałem się po pokoju, niczym człowiek w płonącym domu.

Mój wzrok padł na moją starą torbę sportową, upchniętą w szafie pod schodami.

Złapałem to.

Pusty.

Uchyliłem drzwi łazienki.

Szeptali w salonie.

Richard mówi o „dawkowaniu”.

Wymknąłem się, ale nie w ich stronę.

W kierunku wejścia do salonu.

Nisko za sofą.

Byli odwróceni plecami.

Sięgnąłem po Pana Whiskersa.

Był ciężki, niczym martwy balast, który wydawał się dowodem.

Wsadziłem go do torby sportowej i zapiąłem ją na suwak.

Nie wiedziałem, dlaczego to zrobiłem.

Może potrzebowałam go przy sobie.

Może wiedziałem, że bez dowodów stanę się „zagubionym staruszkiem” na papierze.

Przeszedłem do kuchni.

Przez drzwi serwisowe.

Do garażu.

Zimne powietrze uderzyło mnie w twarz.

Rzuciłam torbę na siedzenie pasażera i wskoczyłam za kierownicę.

Klucze w mojej kieszeni.

Dzięki Bogu.

Nacisnąłem przycisk start.

Silnik ryknął.

Za mną drzwi domu otworzyły się z hukiem.

Krzyk Emily rozniósł się po garażu.

“Rachunek!”

Nie czekałem, aż drzwi garażu otworzą się całkowicie.

Cofnąłem, gdy tylko pojawiła się przerwa.

Lusterko boczne zaskrzypiało z piskiem plastiku.

Nie obchodziło mnie to.

Wjechałem na podjazd.

Opony piszczały na mokrym asfalcie.

Richard wpadł na ganek, wciąż trzymając strzykawkę.

Wyglądał śmiesznie.

Jak czarny charakter w złym filmie.

Ale strach był prawdziwy.

Przyspieszyłem, jadąc długą drogą dojazdową, i skręciłem na ulicę, nie zwracając uwagi na ruch uliczny.

Rozbrzmiały klaksony.

Nie oglądałem się za siebie.

Nie miałem zamiaru iść na policję.

Zadzwoniliby do Richarda.

Uwierzyliby lekarzowi.

Nie jechałem do szpitala.

Richard miał tam przywileje.

Sięgnąłem do kieszeni i wyciągnąłem wydrukowaną kartkę z pendrive’a.

Adres na South Side — park przemysłowy.

Prywatne laboratorium toksykologiczne.

James powiedział, że nie zadawali pytań.

Właśnie przeprowadzili testy.

Spojrzałem na torbę sportową.

Położyłem na nim rękę.

„Czekaj, kolego” – szepnąłem. „Dopadniemy ich”.

Park przemysłowy na South Side był cmentarzyskiem zardzewiałej falistej stali i powybijanych okien — miejscem, gdzie przedsiębiorstwa po cichu umierały.

Podjechałem do niepozornego ceglanego budynku bez żadnego szyldu, jedynie z wyblakłym numerem na metalowych drzwiach.

Złapałem torbę na siłownię.

Ciężar tego uczucia osiadł w moim żołądku niczym kamień.

Zadzwoniłem dzwonkiem.

Kamera obróciła się, żeby na mnie spojrzeć.

Chwilę później zamek zaskoczył.

W środku panowała szokująca sterylność — białe światło, czystość chemiczna.

Przywitał mnie mężczyzna w białym fartuchu.

Nie zapytał o moje imię.

Spojrzał na torbę i skinął głową.

„James cię przysłał” – powiedział.

To nie było pytanie.

„James nie żyje” – odpowiedziałem.

„Wiem” – powiedział. „Zapłacił z góry. Przynieś to tutaj”.

Położyłem torbę na stalowym stole.

Rozpiął zamek.

Odwróciłam wzrok.

Pracował szybko — pobierał próbki, wymazy, zeskrobywał ziemię z kocich łap.

„Poczekaj tutaj” – powiedział i zniknął za szklaną przegrodą.

Czekanie trwało wieczność.

Mój telefon był wyłączony.

Wiedziałem, że Emily i Richard zadzwonią, będą mnie śledzić, a może nawet stwierdzą, że jestem zdezorientowany.

Byłem duchem.

Po czterdziestu minutach technik wrócił z raportem.

Jego twarz była ponura.

„To pozytywne” – powiedział.

Nie wypowiedział tego imienia, jakby to był jakiś podstęp.

Powiedział to jak wyrok.

Trucizna zawierająca metal ciężki – wysokie stężenie.

Taki, jakiego używano kiedyś do zwalczania szkodników, jakiego nie można zdobyć przypadkowo.

Wpatrywałem się w szczyty na wykresie.

Pasmo górskie powstałe ze zdrady.

„To powoduje wypadanie włosów” – powiedział technik. „Uszkodzenie nerwów. Drżenie. Problemy żołądkowo-jelitowe. A w końcu… zawał serca”.

Spojrzał na mnie.

„To okrutny sposób na odejście”.

Złożyłem raport i wsunąłem go do kieszeni.

„Dziękuję” powiedziałem.

„Ktoś na ciebie czeka” – dodał technik, wskazując na drzwi, których nie zauważyłem. „Powiedział, że będziesz potrzebował reszty historii”.

Otworzyłem.

Mężczyzna siedział za metalowym biurkiem oświetlonym niebieskim światłem laptopa.

Rozpoznałem go ze starych zdjęć, które pokazał mi James.

Mikrofon.

Wyglądał teraz starzej, jego twarz była pomarszczona niczym mapa złych decyzji.

Ale wyglądał solidnie.

Zdolny.

Nie podniósł wzroku.

„Usiądź, Bill” – powiedział. „Nie mamy dużo czasu”.

Usiadłem.

„James ci powiedział” – powiedziałem.

„James powiedział mi wszystko” – odpowiedział Mike.

Wyciągnął z szuflady grubą kopertę manilową i przesunął ją po biurku.

Uderzył w metal.

„Zatrudnił mnie sześć miesięcy temu, kiedy po raz pierwszy zachorował” – powiedział Mike. „Nie ufał lekarzom. Nie ufał jej. Miał rację”.

Otworzyłem kopertę.

Wyciekły zdjęcia — ziarniste, zrobione teleobiektywem.

„Poznaj swoją żonę” – powiedział Mike.

Pierwsze zdjęcie: ślub. Młodsza Emily w bieli, promiennie uśmiechnięta.

Ale panem młodym nie byłem ja.

Krępy mężczyzna o miłej twarzy.

„To Gary Wilson” – powiedział Mike. „Właściciel sklepu z narzędziami w Tampie. Ożenił się w 1995 roku. Zmarł w 2000 roku. Zostawił wdowie dwa miliony”.

Przewróciłem się.

Emily ponownie, blond włosy, na łódce obok wysokiego, szczupłego mężczyzny.

„Robert Vance” – powiedział Mike. „Dyrektor naftowy z Houston. Ożenił się w 2003 roku. Zmarł w 2008 roku. Nagły zawał serca. Pięć milionów”.

Żółć napełniła mi usta.

Trzecie zdjęcie: Emily o ciemnych włosach, wyrafinowana, trzyma kieliszek szampana w górze obok starszego mężczyzny.

„Arthur Pennington” – powiedział Mike. „Kapitalista wysokiego ryzyka z Austin. Żonaty w 2010. Zmarł w 2015. Rozległy udar. Zgadnij, kto dostał dom i portfel?”

„Ona ich zabiła” – wyszeptałem.

„Ona nie ma na imię Emily” – powiedział Mike. „To Laura Sullivan”.

Powietrze opuściło moje płuca.

„Była pielęgniarką w Trenton” – kontynuował Mike. „Potem zdała sobie sprawę, że może zarobić więcej, chowając mężów, niż ratując pacjentów. Nowa fryzura, nowe nazwisko, nowa historia. Znajduje cel – starszą, bogatą, samotną. Gra idealną żonę na tyle długo, by trafić do testamentu… i do krwiobiegu”.

„Pięć lat” – powiedziałem i poczułem się, jakbym dostał cios w twarz. „Nasza piąta rocznica jest w przyszłym tygodniu”.

„Dokładnie” – powiedział Mike. „Jesteś na czas”.

„I Richard” – powiedziałem. „Doktor Richard Sterling”.

Mike skinął głową.

„Jak go nazywano w Jersey… Ricky.”

Pochylił się.

„On nie jest tylko jej wspólnikiem, Bill.”

Poczułem ucisk w żołądku.

„To jej brat.”

Rodzina.

Biznes.

Rzeźnia udająca małżeństwo.

„Idę na policję” – powiedziałem, wstając. „Mam raport. Mam kota. Mam te zdjęcia”.

„Usiądź” – warknął Mike.

Zamarłem.

„Nie możesz jeszcze odejść” – powiedział. „Nie z tym, co masz. Richard powie, że twój kot dostał truciznę w twoim garażu. Zdjęcia z jej ślubu to nie przestępstwo. Raport laboratoryjny z prywatnego miejsca może zostać zakwestionowany. A on dokumentuje twoją „demencję” od miesięcy”.

Pozwolił, by to do niego dotarło.

„Jeśli teraz pójdziesz, trafisz na oddział psychiatryczny. A na oddziale nie masz kontroli nad tym, co jesz i pijesz”.

Opadłem z powrotem na krzesło.

„Co więc mam zrobić?”

„Złapiemy ich” – powiedział Mike. „Niezaprzeczalny dowód. Przyznanie się. Albo złapanie go na zmianie leków. Czegoś, czego nikt nie będzie w stanie wytłumaczyć”.

“Jak?”

„Wróć” – powiedział Mike.

Wpatrywałem się.

„Próbowali mnie podpuścić w moim salonie”.

„Wracaj” – powtórzył stalowym głosem.

„Ale jeszcze nie. Sprawiamy, że myślą, że wygrali.”

Sięgnął do kieszeni i wyjął małą fiolkę i malutką słuchawkę.

„To cię utrzymuje przy życiu” – powiedział, wciskając mi fiolkę w dłoń. „Zacznij brać teraz. Nie naprawi wszystkiego z dnia na dzień, ale da ci czas”.

Następnie słuchawka.

„I tak właśnie pozostajemy w kontakcie”.

Stuknął palcem w biurko.

„James i ja podsłuchiwaliśmy twój dom kilka miesięcy temu – kiedy urządzałeś tego charytatywnego grilla. Mamy uszy w każdym pokoju”.

Pokój wydawał się mniejszy.

Nie byłem już emerytowanym potentatem rynku nieruchomości.

Byłem żołnierzem na wojnie, o której nie wiedziałem, że walczę.

„Będziesz grał chorego człowieka” – powiedział Mike. „Słabszy niż kiedykolwiek. Niech zaplanuje pogrzeb. Niech myśli, że pieniądze należą do niej. Kiedy sięgnie po czek…”

Zacisnął usta.

„…łamiemy jej rękę”.

„Ale biegłem” – powiedziałem. „Jak mam to wytłumaczyć?”

„Nie uciekłaś” – powiedział Mike, a na jego ustach pojawił się okrutny uśmiech. „Miałaś atak. Zgubiłaś się. Jechałaś i się zgubiłaś. Kiedy dzwonisz do niej za godzinę, płaczesz. Boisz się. Błagasz ją, żeby po ciebie przyjechała”.

Przyglądałem się martwym mężczyznom na zdjęciach.

Byłem im winien przysługę.

Byłem winien Jamesowi przysługę.

Byłem winien to głupcowi, którym byłem.

„Dobrze” – powiedziałem, chowając fiolkę do kieszeni. „Daj mi telefon”.

Plan zakładał występ na poziomie Oscara.

Bałam się, że się udławię.

Zadzwoniłem do Emily z telefonu publicznego znajdującego się kilka mil od stacji benzynowej, szlochając do słuchawki i mówiąc jej, że się zgubiłem, jestem zdezorientowany i że gonią mnie cienie.

Przyjechała dwadzieścia minut później — nie uściskała mnie, ale zirytowana ścisnęła mnie za ramię i wepchnęła do swojego samochodu.

Pachniała środkami czyszczącymi.

Po powrocie do domu pozwalam swojemu ciału stać się bezwładnym.

Pozwoliłem jej zaciągnąć się na górę, moje buty szorowały po twardym drewnie.

Mamrotałem bzdury o ojcu, o zimnie, o kocie.

Rzuciła mnie na łóżko i niecierpliwymi rękami zdjęła mi kurtkę.

„Potrzebujesz leków” – powiedziała. „Jest ci coraz gorzej. Richard powiedział, że to się stanie, jeśli pominiesz dawkę”.

Wróciła z wodą i dwiema niebieskimi tabletkami.

Wiedziałem, że nie są tym, za kogo się podają.

Otworzyłem usta jak posłuszny pacjent.

Kiedy woda się przelała, zastosowałam sztuczkę, której nauczył mnie Mike — upewniłam się, że nic nie poszło tak, jak się spodziewano.

„Dobrze” – powiedziała Emily, odgarniając mi włosy do tyłu dotykiem, który trącał lodem. „A teraz śpij”.

Zostawiła drzwi lekko uchylone.

Gdy tylko odeszła, wyplułem wszystko, co mogłem, na chusteczkę i schowałem to.

Następnie wyjąłem antidotum z kieszeni i połknąłem dawkę.

Miało smak kredy i nadziei.

Położyłem się, otworzyłem oczy i czekałem.

Dwadzieścia minut później drzwi wejściowe się otworzyły.

Brak dzwonka.

Bez pukania.

Ktoś miał klucz.

Ciężkie kroki rozlegały się po schodach.

„Czy on wyszedł?” – głos Richarda.

„Poszedł na świat” – odpowiedziała Emily, teraz już lekko – bez udawanego niepokoju, tylko z ulgą. „Dałam mu podwójną dawkę”.

Weszli do mojej sypialni.

Moja świątynia.

Utrzymywałem powolny, płytki oddech — oddech człowieka głęboko zanurzonego.

Richard stał nade mną niczym rzeźnik oceniający mięso.

„Trucizna działa szybciej, niż myślałem” – mruknął. „Włosy mu się przerzedzają miejscami”.

„Dobrze” – powiedziała Emily. „Im szybciej odejdzie, tym szybciej opuścimy to mroźne miasto. Nienawidzę Chicago zimą”.

Zaśmiała się pod nosem.

„Chcę słońca, Richardzie. Chcę tej willi, którą obiecałeś.”

„Wkrótce” – powiedział i przyciągnął ją do siebie.

Całowali się – tam, nade mną, stojąc nade mną.

To nie był romans.

To była chciwość.

Zaciskałam pięści pod kołdrą, aż paznokcie wbijały się w skórę.

Oni nie odeszli.

Nie poszli do pokoju gościnnego.

Zostali.

A w najgorszy możliwy sposób traktowali moją obecność tak, jakbym nie był już człowiekiem.

Trzymałam oczy zamknięte, zmuszając się do wyciszenia umysłu i wsłuchując się w poruszający się materac, ciche pomruki i szelest ubrań.

Nie będę tego opisywać szczegółowo.

Nie zasługuje na poezję.

Trzeba wiedzieć, że świętowali swój plan z beztroskim okrucieństwem ludzi, którzy wierzyli, że już wygrali.

Po tym, co wydawało się trwać wieczność, ruch ustał.

Leżeli tam, splątani i niedbali.

„A więc harmonogram” – powiedział Richard, teraz już leniwy. „W przyszłym tygodniu?”

„Wtorek” – odpowiedziała Emily. „Nasza piąta rocznica. Zaplanowałam przyjęcie. Catering, kwiaty, cały show”.

„Po co ta wielka produkcja?” zapytał Richard.

„Bo Sarah Jenkins jest podejrzliwa” – syknęła Emily. „Ten prawnik obserwuje mnie jak jastrząb. Jeśli umrze, zanim podpisze nowe pełnomocnictwo, wszczyna dochodzenie”.

Wydechnęła.

„Potrzebuję świadków. Chcę, żeby wszyscy widzieli, jak bardzo jest chory – ja kroję mu mięso, wycieram usta. Oddana żona, troszcząca się o swojego zdezorientowanego męża”.

„A podczas toastu” – kontynuowała – „poproszę go, żeby podpisał papiery. Nie będzie wiedział, co podpisuje. Powiem mu, że to kartka z podziękowaniami”.

Richard mruknął z aprobatą.

„A potem?”

„Dom?” – prychnęła Emily. „Dom kosztuje. Nie. Znalazłam mieszkanie w Gary w Indianie – coś nędznego. Finansowanego przez państwo. Z niedoborem personelu”.

Jej głos stał się bezbarwny.

„Porzucamy go tam. Bez jego specjalnej herbaty długo nie pożyje”.

Paliło mnie w gardle.

Następnie rozmawiali o moim domu.

Dom, który zbudowałem.

„Mam już kupca” – powiedziała Emily. „Deweloper. Oferta gotówkowa. Chcą to zburzyć i wybudować apartamenty”.

Zburz to.

Myśl była ostrzem.

Richard usiadł.

„Jesteś geniuszem” – powiedział.

„Zimnokrwisty, piękny geniusz”.

Potem łóżko znów zaskrzypiało.

Richard wstał.

Zbliżył się do mojej twarzy, za blisko.

W jego oddechu czułam zapach kawy i mięty.

Zbadał mnie szorstkimi palcami, zadowolony.

„Jest głęboko pod ziemią” – powiedział. „Wiesz… może powinniśmy to przyspieszyć”.

Emily na chwilę zamilkła.

Potem: „Dobra. Zwiększ dawkę. Od dziś wieczorem. Mam już dość czekania”.

Richard zaśmiał się cicho.

„Zrobione. Do wtorku nie będzie w stanie utrzymać długopisu.”

„Poprowadzę jego rękę” – powiedziała Emily.

W jej głosie słychać było uśmiech.

„Zaprowadzę go prosto do grobu”.

Richard odszedł.

Emily się ociągała.

Pogłaskała mnie po policzku — tak mocno, że aż zabolało.

„Wszystkiego najlepszego z okazji rocznicy, Bill” – wyszeptała.

Poszła do łazienki.

Zaczął się prysznic.

Pod kołdrą zaciskałam pięść.

Strach zniknął.

Smutek zniknął.

Na jego miejscu pojawiło się coś zimnego i twardego.

Chcieli pokierować moją ręką.

Niech spróbują.

Następnego dnia dom zamienił się w przedstawienie.

Firmy cateringowe wnosiły przez wejście dla obsługi skrzynki z szampanem i przystawkami.

Kwiaciarze układali białe lilie, które niepokojąco pachniały jak zakład pogrzebowy.

Emily dyrygowała tym wszystkim z maniakalną energią, niczym idealna gospodyni własnego morderstwa.