Dla Whitmana liczby były czyste. Beznamiętne. Logiczne. Wierzył, że matematyka nagradza dyscyplinę, a nie wymówki, a już na pewno nie to, co prywatnie nazywał „obniżonymi oczekiwaniami”.

Wyciągnął teczkę z wynikami nauczania Marcusa.

College społecznościowy. Pełne stypendium. Brak elitarnej szkoły przygotowawczej. Brak sławnych mentorów.

Ale potem Whitman coś zauważył.

Marcus ukończył kilka kursów indywidualnych i zdał je celująco. Matematyka. Fizyka. Informatyka.

Na szczególną uwagę zasługuje notatka jednego profesora:

„Student wykazuje wyjątkowe, intuicyjne zrozumienie systemów abstrakcyjnych. Przypomina mi młodego Johna Nasha.”

Whitman powoli zamknął teczkę.

Tydzień później Marcusa wezwano do biura Whitmana.

Marcus wszedł ostrożnie.

„Chciał mnie pan widzieć, profesorze?”