Dla Whitmana liczby były czyste. Beznamiętne. Logiczne. Wierzył, że matematyka nagradza dyscyplinę, a nie wymówki, a już na pewno nie to, co prywatnie nazywał „obniżonymi oczekiwaniami”.

„Tak” – powiedział Whitman. „Usiądź”.

Zapadła długa cisza.

„Jestem ci winien przeprosiny” – powiedział w końcu Whitman.

Marcus mrugnął. „Po co, proszę pana?”

„Niesprawiedliwie cię wyzwałem na lekcji” – przyznał Whitman. „Założyłem… niesłusznie”.

Marcus przyglądał mu się.

„Założyłeś co?” – zapytał łagodnie Marcus.

Whitman przełknął ślinę.

„Że nie byłeś do tego zdolny.”

Słowa zawisły ciężko w powietrzu.

Marcus skinął głową.

„Tak się zdarza” – powiedział.

Whitman spojrzał ostro w górę.

„To wszystko?” zapytał. „Nie jesteś zła?”

Marcus uśmiechnął się lekko.

„Moja mama czegoś mnie nauczyła” – powiedział. „Powiedziała: »Nie marnuj swojego geniuszu, próbując udowodnić ludziom, że się mylą. Niech twoja praca zrobi to za ciebie«”.

Whitman poczuł, że coś pękło mu w piersi.

Pod koniec semestru Whitman złożył oświadczenie.

„Po raz pierwszy” – powiedział do klasy – „będę rekomendował studenta studiów licencjackich do odbycia zaawansowanych badań”.

Rozeszły się szmery.

„Marcus Reed” – powiedział.

Klasa biła brawo.

Whitman przykuł uwagę Marcusa.

Tym razem w jego spojrzeniu nie było wyzwania – tylko szacunek.

Wiele lat później, gdy Marcus Reed stanął na scenie, aby odebrać krajową nagrodę matematyczną, podziękował wielu osobom.

Ale jedno nazwisko zaskoczyło publiczność.

„Profesorze Haroldzie Whitmanie” – powiedział Marcus. „Za to, że nauczyłeś mnie, że czasami największe równania, które rozwiązujemy, nie są zapisane na tablicy, ale w ludzkich umysłach”.

Whitman, obserwujący wydarzenie z widowni, otarł oczy.

Postanowił wyśmiać pewnego ucznia.

Zamiast tego dostał nauczkę, która miała mu towarzyszyć przez całe życie.