Dla Whitmana liczby były czyste. Beznamiętne. Logiczne. Wierzył, że matematyka nagradza dyscyplinę, a nie wymówki, a już na pewno nie to, co prywatnie nazywał „obniżonymi oczekiwaniami”.

„To jest wszystko, co mogę zrobić bez narzędzi obliczeniowych” – powiedział uprzejmie Marcus. „Ale rozwiązanie istnieje”.

Cisza.

Whitman wpatrywał się w tablicę.

Równanie… zadziałało.

Nie tylko działało – było piękne .

Whitmanowi zrobiło się sucho w ustach.

W pokoju rozległy się szepty.

Ktoś wyszeptał: „Czy on właśnie…?”

Ktoś inny mruknął: „To szaleństwo”.

Whitman wymusił uśmiech.

„Cóż” – powiedział powoli – „to było… wystarczające”.

Marcus skinął głową i wrócił na swoje miejsce.

Ale ręce Whitmana się trzęsły.

Tej nocy Whitman nie mógł spać.

Odtwarzał tę scenę w kółko. Spokojna pewność siebie. Niekonwencjonalne rozumowanie. Jasność.

Gdzie on się tego nauczył? – zastanawiał się Whitman.

Następnego dnia ciekawość wzięła górę nad dumą.