„Złóż rezygnację albo cię zwolnimy” – grozili po 21 latach. Wybrałem rezygnację i sam ją napisałem – jedno zdanie. Pięć dni później zadzwonił ich prawnik i zapytał: „Co dokładnie miałeś na myśli mówiąc »obowiązuje od momentu pełnego ugody«?”. Dyrektor finansowy zbladł, gdy wyjaśniłem…

„Właściwie, panie Winters” – powiedziałem spokojnie – „mogę i tak zrobiłem”.

„Skonsultowałem się z Elizabeth Hartman z kancelarii Hartman Employment Law. Być może o niej słyszałeś. Prowadziła cztery sprawy przed Sądem Najwyższym Kolorado dotyczące interpretacji umów o pracę i wygrała wszystkie cztery”.

„Dokładnie przeanalizowała moje pismo rezygnacyjne i zapewnia mnie, że jest niepodważalne. Warunkowe rezygnacje są w Kolorado całkowicie legalne i były wielokrotnie potwierdzane w orzecznictwie”.

„Zmusiłeś mnie do wyboru między rezygnacją a zwolnieniem. Wybrałem rezygnację, ale uzależniłem ją od otrzymania tego, co mi się prawnie należy”.

„Przyjąłeś moją rezygnację, nie czytając jej uważnie. To twój błąd, nie mój.”

„Będziemy walczyć w sądzie” – powiedział stanowczo.

„Zdecydowanie powinieneś” – powiedziałem uprzejmie. „Zdecydowanie wnieś sprawę do sądu. Zatrudnij drogich prawników. Wydaj sześciocyfrową kwotę na proces sądowy”.

„Ponieważ posiadam 21 lat dokumentacji potwierdzającej systematyczną dyskryminację ze względu na wiek, konstruktywne zwolnienie i bezprawne wypowiedzenie umowy”.

„Mam e-maile od Camerona Fostera z 8 maja, w których wyraźnie mowa jest o pozbyciu się drogich starszych pracowników w celu poprawy naszej struktury kosztów”.

„Mam nagrania spotkań, uzyskane legalnie na mocy prawa stanu Kolorado wymagającego zgody jednej strony, na których Logan Pierce omawiał możliwość zastąpienia mnie młodym, utalentowanym człowiekiem, który nie będzie kwestionował naszych decyzji”.

„Dostałem SMS-y od Leviego Colemana z 22 czerwca, w których nazywa mnie reliktem, który nie potrafi przystosować się do współczesnych praktyk biznesowych”.

„Wszystkie dopuszczalne. Wszystkie oznaczone znacznikiem czasu. Wszystkie zapisane w wielu bezpiecznych lokalizacjach.”

Zapadła cisza, którą uznał za odgłos prawnika, który zdał sobie sprawę, że jego klient właśnie wręczył pracownikowi zwycięski los na loterii.

„Albo” – kontynuowałem spokojnie – „możesz zapłacić mi kwotę, którą jesteś mi winien na mocy umowy o pracę”.

„Podpiszę stosowne zwolnienie z klauzulą ​​o nieujawnianiu informacji poufnych i wszyscy wrócimy do normalnego życia”.

„Twój wybór, panie Winters.”

„Ale muszę dodać: za każdy dzień zwłoki naliczają mi się odsetki ustawowe. A za każdy dzień, w którym formalnie pracuję, nadal zarabiam swoją dzienną pensję. Licznik tyka.”

Rozłączył się bez pożegnania.

Nalałem sobie kolejną filiżankę kawy i czekałem.

Po trzech godzinach i 42 minutach mój telefon zadzwonił ponownie.

Logan Pierce.

On wcale nie był spokojny.

„Co, do cholery, zrobiłeś?” krzyknął, zanim zdążyłem się przywitać.

„Złożyłem rezygnację, tak jak prosiłeś” – powiedziałem.

„Oszukałeś nas. Celowo napisałeś tę rezygnację…”

„Napisałem prawnie ważny list rezygnacyjny, Logan. Przyjąłeś go bez dokładnego przeczytania.”

„W tym pokoju były cztery osoby, w tym ktoś z działu kadr, i najwyraźniej nikt z was nie zauważył, że złożyłem rezygnację warunkowo”.

„Czemu to moja wina?”

„Zarząd jest wściekły” – warknął. „Cameron odbiera telefony z centrali Dominion. Nasz prezes w Nowym Jorku chce wiedzieć, dlaczego nagle musimy zapłacić 1,6 miliona dolarów zwolnionemu pracownikowi”.

„Nie zostałem zwolniony, Logan” – powiedziałem. „Właśnie o to chodzi. Nadal jestem zatrudniony, bo moja rezygnacja jeszcze nie weszła w życie”.

„Nie zapłacimy ci ani grosza z tej premii ani z opcji na akcje”.

„To nie płać mi” – powiedziałem uprzejmie. „Zapewnij mi pracę”.

„Utrzymaj moje wynagrodzenie w wysokości 14 769,23 dolarów za okres rozliczeniowy. Utrzymaj moje ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 2625 dolarów miesięcznie. Pozwól mi nadal gromadzić składki dopasowujące do planu 401(k).”

„Aha… i muszę odzyskać dostęp do biura, bo technicznie rzecz biorąc, nadal jestem pracownikiem. I do mojego e-maila. I do firmowej karty kredytowej”.

„A tak naprawdę, skoro nadal mam pracę, a moje obowiązki powierzyliście innym osobom, to w zasadzie dostaję pieniądze za nic nierobienie – i jest to dla mnie całkowicie w porządku”.

„Mogę czekać tak długo, jak chcesz.”

Teraz się jąkał, dosłownie nie był w stanie formułować spójnych słów.

„Ty… to jest… pozwiemy cię za…”

„Za co, Logan?” – zapytałem. „Za napisanie listu rezygnacyjnego? Za użycie warunkowego języka w dokumencie prawnym? Za znajomość moich praw wynikających z umowy o pracę?”

„Powodzenia z tym pozwem.”

„Ale skoro rozważasz wszczęcie postępowania sądowego, powinnaś wiedzieć, że już złożyłam skargę do EEOC o dyskryminację ze względu na wiek”.

„Mam dokumentację 23 pracowników powyżej 40. roku życia, którzy zostali zwolnieni i zastąpieni młodszymi pracownikami zarabiającymi znacznie mniej. Mam e-maile i nagrania dowodzące dyskryminacji”.

„To śledztwo potrwa miesiące, a może lata. Im dłużej to będzie ciągnęło, tym więcej dokumentacji zgromadzę i tym większe będą szkody”.

Rozłączył się.

Dwadzieścia osiem minut później moja służbowa poczta została reaktywowana. Ktoś w środku spanikował i przywrócił mi dostęp – prawdopodobnie dlatego, że prawnik powiedział im, że teoretycznie nadal pracuję i grozi im dodatkowa kara za zablokowanie mi dostępu.

Zalogowałem się i znalazłem korespondencję e-mailową między Cameronem, Loganem, Levim, Jonathanem Wintersem i czterema innymi prawnikami korporacyjnymi Dominion.

Temat wiadomości: PILNE: SPRAWA REZYGNACJI VAUGHNA — UJAWNIENIE PRAWNE.

Przekazali moje pismo rezygnacyjne do sześciu różnych kancelarii prawa pracy. Wszystkie sześć potwierdziło: rezygnacja warunkowa, ważna prawnie, wykonalna, niezwykle kosztowna pomyłka.

Odpowiedź jednego prawnika była szczególnie satysfakcjonująca:

Przyjąłeś warunkową rezygnację, nie zdając sobie sprawy, że była warunkowa. Ma rację co do wszystkiego – premii, opcji, odprawy. Odpowiadasz za całą kwotę, chyba że chcesz wnieść sprawę do sądu i ryzykować jeszcze większe odszkodowanie za dyskryminację ze względu na wiek i bezprawne zwolnienie. Zdecydowanie polecam natychmiastowe zawarcie ugody.

Jonathan Winters zadzwonił do mnie ponownie o 18:18

„Pani Vaughn, Dominion chciałby omówić ugodę, która pozwoli szybko i polubownie rozwiązać tę sprawę”.