Zaprosili „klasową przegraną” na zjazd absolwentów po 10 latach, żeby z niej ponarzekać — przyleciała helikopterem…

„Tak, cóż…” Madison się wierciła. „…nie spodziewaliśmy się, hm, tego .”

Zanim Serena zdążyła odpowiedzieć, głos z mikrofonu rozległ się echem po sali:
„Proszę, wszyscy się zbierzcie. Ogłosimy specjalne wyróżnienie dla byłej uczennicy”.

Serena poczuła, że ​​jej oddech zamarł. Nie była przygotowana na to, co nastąpiło później –
ponieważ zaskakujące ogłoszenie o zjeździe dotyczyło jej

Dyrektor, teraz starszy i siwowłosy, uśmiechnął się ciepło do zgromadzonego tłumu.
„Dzisiaj” – powiedział – „doceniamy absolwentkę, która zbudowała niezwykłą firmę, kształtując kulturę wellness w całym kraju. Młodą kobietę, która pokonała trudności dzięki wytrwałości i wdziękowi. Proszę o brawa dla… Sereny Hail”.

Sala wybuchła gromkimi brawami. Tym razem nie były one kpiące – były szczere, zaskoczone, wręcz pełne podziwu. Serena na chwilę zamarła, uwięziona między echami bolesnej przeszłości a rzeczywistością swojej obecnej siły.

Zrobiła krok naprzód, odbierając tabliczkę, którą wręczył jej dyrektor.
„Dziękuję” – powiedziała do mikrofonu. „Nie przyszłam po uznanie. Przyszłam zamknąć pewien rozdział. I może… przypomnieć każdemu, kto czuł się wtedy mały, że życie wciąż może pięknie rozkwitnąć”.

Kiedy Serena się odwróciła, zobaczyła Madison ocierającą oczy. Trish podeszła cicho.
„Sereno” – powiedziała Trish drżącym głosem – „byliśmy okrutni. Nie z powodu tego, kim byłaś, ale z powodu tego, kim byliśmy my . Przepraszam”.