„Wyluzuj! Chcę, żeby główna sypialnia została wyremontowana, jak tylko wprowadzimy się do twojego nowego, luksusowego domu” – oznajmiła podczas niedzielnego brunchu. Mój brat tylko się uśmiechnął. „To sprawiedliwe – będziemy tam mieszkać na stałe”. Wszyscy się śmiali. Dwadzieścia cztery godziny później mama zadzwoniła do mnie w panice: „O mój Boże… co ona czyta do kamery?!”.

Zablokowałem ją.

Ulgę, którą poczułam, było fizyczne, jakby ktoś zdjął mi plecak, który nosiłam przez lata, nie zdając sobie z tego sprawy.

Mama odwiedziła mnie w niedzielę, jak zawsze, gdy ma nadzieję, że rutyna może uleczyć to, czego nie potrafią słowa. Przyjechała z lasagne i torbą różnych rzeczy, które jej zdaniem powinny znaleźć się w każdym domu: apteczką pierwszej pomocy, taśmą klejącą i trzema ściereczkami kuchennymi z cytrynami.

Przechadzała się po pokojach, jakby była w muzeum, gdzie dotyk jest dozwolony.

„To odbija się echem” – powiedziała, klaszcząc raz, jakby chciała sprawdzić szczęście dźwiękiem.

„Zapełni się” – powiedziałem.

W kuchni powiesiła ściereczkę kuchenną na uchwycie piekarnika, a mnie oczy znów zapiekły — nie z powodu ściereczki, ale dlatego, że coś miękkiego mogło powstać w miejscu, za które zapłaciłam, nie będąc niczyim dłużnikiem.

Ustawiliśmy jej kod na klawiaturze. Ćwiczyła dwa razy, uśmiechając się lekko, gdy zapiszczała na zielono.

„Nie powiem Brandonowi” – ​​wyszeptała.

„Nie rób tego” – powiedziałem.

Skinęła głową, jakby składała sobie obietnicę.

Dwa dni później Brandon i tak się pojawił.