Wróciłam do domu i znalazłam wszystkie moje rzeczy zostawione na podwórku. Pojawiła się moja synowa i powiedziała: „Postanowiłyśmy zrobić porządki… Te stare rzeczy zajmowały miejsce!”. Spojrzałam jej prosto w oczy i powiedziałam: „To ja też posprzątam to, co mi już nie służy”.

Prawdziwa miłość nie upokarza.

To podnosi na duchu.

I nigdy nie jest za późno, żeby oczyścić swoje życie ze wszystkiego, co ci nie służy.

Nawet jeśli oznacza to, że przez jakiś czas będziesz sam.

Ponieważ bycie samemu ze swoją godnością jest lepsze niż bycie w towarzystwie upokorzenia.

Uśmiechnąłem się i spojrzałem na gwiazdy.

„Dziękuję, Gracie” – szepnęłam, myśląc o mojej siostrze.

„Dziękuję, że nauczyłeś mnie, że życie jest krótkie i nie powinniśmy go marnować na ludzi, którzy nas nie cenią”.

Wiatr wiał łagodnie, poruszając bugenwillami.

I przysięgam, że wyczułam w tym wietrze odpowiedź mojej siostry.

Proszę bardzo, siostrzyczko.

Teraz na żywo.

Naprawdę na żywo.

I dokładnie to zrobiłem.

Żyłem godnie.

Z pokojem.

Z miłością do siebie.

I ze świadomością, że wygrałem najważniejszą bitwę ze wszystkich – bitwę o moją własną duszę.

Jeśli ta historia poruszyła Twoje serce, to dlatego, że coś w niej znalazło dla Ciebie oddźwięk.

Być może i ciebie odrzucił ktoś, kto powinien cię kochać.

Być może i Ty czułeś się kiedyś, jakbyś komuś przeszkadzał.

Być może i Ciebie poproszono o przyjęcie okruchów.

Powiem ci coś z głębi duszy.

Jesteś tego wart.

Zawsze byłeś tego wart.

I zasługujesz na szacunek.

Nie ma znaczenia ile masz lat.

Nie ma znaczenia, czy jesteś matką, babcią, córką czy siostrą.

Nie ma znaczenia, ile razy ktoś sprawił, że poczułeś się mały.

Masz prawo do swojej godności, swojej przestrzeni, swojego spokoju i swojego szczęścia.

A jeśli ktoś — ktokolwiek — sprawia, że ​​czujesz się gorszy niż jesteś, to najwyższy czas na porządki.

Powiedzieć „dość” znaczy już wystarczy.

Aby ustalić granice.

Żądać szacunku.

Aby się bronić.

Bo życie jest za krótkie, żeby spędzać je na kolanach.

I nigdy nie jest za późno, żeby się podnieść.

Zrobiłem to mając sześćdziesiąt siedem lat.

Ty też możesz.

Jeśli ta historia Cię poruszyła, zostaw komentarz i powiedz mi, skąd oglądasz.

Stany Zjednoczone.

Kolumbia.

Meksyk.

Hiszpania.

Chciałbym wiedzieć, czy te słowa do Ciebie dotarły.

Polub ten link, jeśli uważasz, że godność jest bezcenna.

I zapisz się, aby poznać więcej historii odważnych kobiet, które postanowiły się nie poddać.

Ponieważ każdy z nas ma w sobie wojownika, który czeka na przebudzenie.

Czy zdarzyło Ci się wrócić do domu z oczekiwaniem komfortu, a potem zdać sobie sprawę, że Twoja przestrzeń — i Twoja godność — zostały potraktowane jako opcjonalne, i jaką granicę wtedy wyznaczyłeś?