Wiedziałem, że nie jestem ulubieńcem mojej mamy, ale kiedy wykreśliła mnie z testamentu w Święto Dziękczynienia, ujawniłem dług, który ukryła pod moim nazwiskiem… a prawda, którą później odkryłem, była jeszcze bardziej druzgocąca.

„Zajmę się… tym, co mogę” – mruknęła. „A kiedy nie będę mogła… poproszę. Jak należy”.

To nie było przebaczenie. To nie było zamknięcie. Ale to był początek.

Gdy wyszliśmy z biura, Andrew szedł obok mnie.

„Dziś uratowałeś całą rodzinę” – powiedział cicho.

„Nie” – odpowiedziałem. „Po prostu zapobiegłem dalszemu rozpadaniu się.”

Niebo na zewnątrz było bladoniebieskie — taki kolor pojawia się tylko po burzy.

Po raz pierwszy w życiu poczułam, że jestem kimś więcej niż tylko zapomnianym dzieckiem.

Poczułem się jak ktoś, kto w końcu odmówił wymazania.