W Wigilię moja szwagierka powiedziała mojej córce: „Mikołaj omija biedne dzieci”. Łzy napłynęły jej do oczu. Otuliłem ją kołdrą i wyszedłem na zewnątrz. Kiedy światła reflektorów oświetliły podjazd…

„Anno” – powiedział, a jego głos przepełniał teraz głęboki, ojcowski serdeczność. „Twoja matka zarezerwowała dla ciebie i Lily Apartament Prezydencki w hotelu Four Seasons. Mój personel właśnie pakuje twoje rzeczy. Zabieramy ciebie i twoją córkę do domu na prawdziwe święta”. To nie było zaproszenie. To była akcja ratunkowa.

Gallagherowie zostali w tyle, całkowicie pokonani, stojąc w gruzach swojego małego, marnego królestwa. Ich osądy, ich snobizm, cały ich światopogląd zostały właśnie zawładnięte i podbite przez bogactwo i władzę tak dalece przekraczające ich pojmowanie, że mogli tylko stać i gapić się w niemym, upokorzonym milczeniu.

Następnego ranka Lily obudziła się nie w małym, ciasnym pokoju gościnnym, ale w przestronnym, skąpanym w słońcu apartamencie, większym niż całe piętro w domu jej dziadków. Pokój był wypełniony nie kilkoma prezentami, ale górą najpiękniejszych, najwspanialszych zabawek, jakie kiedykolwiek widziała. Domek dla lalek wielkości jej samej, miniaturowy samochód elektryczny i stos książek sięgający sufitu.

Wyskoczyła z ogromnego, puszystego łóżka i pobiegła do okien sięgających od podłogi do sufitu. Na zewnątrz, nad miastem padał delikatny, magiczny śnieg. Była tam jej matka i dziadkowie, których ledwo pamiętała – wszyscy uśmiechnięci, z twarzami pełnymi miłości, którą dopiero zaczynała rozumieć.

„Mamo” – wyszeptała Lily, przyciskając twarz do chłodnej szyby. „Mikołaj… przyszedł? Nie zapomniał o mnie?”

Anna spojrzała przez pokój na ojca, który spotkał się z jej wzrokiem i puścił do niej jedno, subtelne oko. Fala miłości i wdzięczności tak głęboka, że ​​niemal ugięły się pod nią kolana, zalała ją. Uklękła i mocno przytuliła córkę.

„Tak, kochanie” – powiedziała Anna czystym i silnym głosem, swobodnym po raz pierwszy od lat. „Przyszedł. I nigdy, przenigdy cię nie ominie”.

Rodzina, od której uciekła, by odnaleźć siebie, stała się armią, która ją uratowała. A magia Bożego Narodzenia, tak brutalnie odebrana jej dziecku, została przywrócona nie przez mit w czerwonym kostiumie, ale przez bardzo realną, bardzo silną i niezachwianą miłość ojca, który po prostu czekał, aż córka wezwie go do domu.