W Święto Dziękczynienia mój tata opublikował film, w którym nazwał mnie „pomocnikiem”; rano moja siostra poprosiła mnie o 2000 dolarów z mojego konta — więc otworzyłem laptopa, zebrałem paragony i narysowałem linię

Sprawiedliwość nie trzasnęła drzwiami. Przytrzymała je otwarte i wywiesiła zasady obok ramy.

A pierwszej nocy nowego roku zasnąłem przed północą, bo odpoczynek jest bardziej radykalny niż deklaracje. Rano słońce odnalazło żółty dywan i zrobiło to, co zawsze – przemieniło to, czego dotknie, w dowód. Nalałem sobie wody i wypiłem ją jak lekarstwo, które w końcu nauczyłem się sobie przepisywać. Potem umyłem szklankę, odstawiłem ją do góry dnem do wyschnięcia i napisałem w notesie jedną linijkę, siedem słów lub mniej, tak jak robię, gdy chcę, żeby dzień zapamiętał:

Dziś nie oddałem swojego spokoju.

Następnie odwróciłem stronę i zacząłem pisać następną listę — to, co tworzę — a ołówek wydawał ciche dźwięki, jakie wydają ołówki wykonujące uczciwą pracę.