W restauracji moja teściowa roześmiała się głośno i powiedziała wszystkim: „Ona nie umie gotować i nie pasuje do naszej rodziny – jest praktycznie obca”, po czym kazała mi wyjść. Kierownik pospieszył, gdy ją usłyszał, i zapytał: „Chcesz, żebym ich wszystkich wyprosił? Powiedz tylko słowo!”. Wszyscy przy stole zamilkli. Uśmiechnąłem się i powiedziałem: „Właściwie to ja jestem właścicielem tego miejsca. Proszę wyprowadzić tę kobietę”.

Wieść o moim talencie kulinarnym szybko się rozeszła i wkrótce zaczęłam otrzymywać zaproszenia na kursy gotowania. Początkowo niepewna, przypomniałam sobie radość z spontanicznej noworocznej sesji gotowania i postanowiłam skorzystać z okazji. Ludzie szczerze docenili moje umiejętności, a dzięki poczcie pantoflowej moja reputacja jako utalentowanej szefowej kuchni autentycznej kuchni francuskiej gwałtownie wzrosła. Zanim się zorientowałam, byłam prezentowana w mediach i wychwalana jako gospodyni domowa za swoje umiejętności kulinarne. Z całego kraju zaczęły napływać prośby o moje kursy.

Życie, jak się przekonałem, jest cudownie nieprzewidywalne. Ta nieoczekiwana podróż doprowadziła nawet do napisania o mnie artykułu w znanym magazynie kulinarnym. W artykule opowiedziałem o moim kulinarnym dziedzictwie i wpływie mojego ojca na moje umiejętności.

Jeśli chodzi o moją teściową, która kiedyś rozsiewała niepochlebne plotki o moich zdolnościach kulinarnych, po zmianie w rodzinie i opinii publicznej całkowicie przestała komentować kwestie kulinarne. Z czasem stopniowo całkowicie przestała gotować, pozostawiając mnie z pełną odpowiedzialnością za posiłki w naszym domu. Pomimo rosnącej aktywności, teraz żyjemy razem w zgodzie – to znacząca zmiana w porównaniu z naszym wcześniejszym okresem.