W dniu ślubu mojego syna byłem ostatnią osobą, którą obsłużono – i podano mi talerz zimnych resztek. Zachichotał i powiedział swojej nowej żonie: „Ona jest przyzwyczajona do brania wszystkiego, co życie jej ochłapuje”. Goście śmiali się razem z nim. Nikt nie zauważył, kiedy się wymknąłem. Ale następnego ranka ręce mu się trzęsły, gdy czytał wysłanego przeze mnie maila.

W kolejnych tygodniach sytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Linda zachowywała dystans, odpowiadając krótkimi, uprzejmymi wiadomościami. Święta były krępujące. Emma narzekała, że ​​„napięcie wszystko rujnuje”, podczas gdy Michael coraz bardziej się zamykał w sobie, nie mogąc pozbyć się wspomnienia cichego upokorzenia matki.
W końcu, pewnego zimnego styczniowego poranka, nie mógł już znieść ciszy. Bez ostrzeżenia pojechał do Sacramento i zapukał do drzwi jej mieszkania. Kiedy otworzyła, wyglądała na zaskoczoną – ale nie na złą.

Siedzieli przy jej małym kuchennym stole i rozmawiali godzinami. Bez krzyków, bez teatralnych sztuczek – po prostu szczerość. Michael przepraszał bez przerwy, szczerze. Linda nie wybaczyła mu łatwo; zadała trudne pytania o to, dlaczego czuł się zmuszony ją umniejszać, by zyskać aprobatę. Odpowiadał tak szczerze, jak tylko potrafił, zawstydzony tym, jak małostkowymi motywami się kierował.

W końcu postanowili zacząć odbudowę – powoli. Nie dlatego, że musieli, ale dlatego, że oboje tego chcieli.

Ślub pozostał raną, ale nie decydującą. Z upływem miesięcy Michael stawał się coraz bardziej opiekuńczy wobec matki, coraz bardziej świadomy jej cichych poświęceń. A Linda, po raz pierwszy od dawna, pozwoliła sobie mieć nadzieję, że jej syn zaczyna ją dostrzegać wyraźnie – nie jako symbol trudności, nie jako żart, ale po prostu jako osobę.

Ich związek nigdy nie będzie już taki, jak kiedyś. Ale może nie musiał. Może mógłby się rozwinąć w coś lepszego.