W dniu mojego ślubu moja siostra zrobiła awanturę – rozlała drinka, zrzuciła tort i powiedziała: „Tak to się robi za udawanie, że jest się lepszym!”. Mama ją przytuliła: „Po prostu musi się wygadać”. Nic nie powiedziałem. Tego wieczoru zrobiłem to, czego nikt się nie spodziewał – wstrzymałem opłacanie czesnego, które sam pokrywałem. I usunąłem swoje nazwisko z umowy najmu.

Sieć zniknęła.

Nadzieja, że ​​złapię wszystkich, w końcu się rozwiała.

Jeśli coś spadnie teraz, spadnie tam, gdzie wylądowało.

Prawie każdego wieczoru siedzimy z Danielem na werandzie, popijając tanie wino i wybierając niedopasowane kieliszki i obserwując zmieniające się światło.

Rozmawiamy o tym, czego chcemy, a nie o tym, co jesteśmy winni.

Przyszłość wydaje się niezagospodarowana w najlepszym tego słowa znaczeniu — otwarta, ale nie stwarzająca zagrożenia.

Kiedyś myślałam, że stanięcie w swojej obronie będzie mnie kosztować wszystko.

Okazało się, że dzięki temu odzyskałam życie.

Do ugaszenia niektórych pożarów nie jest potrzebna woda.

Potrzebują dystansu.

Potrzebują czasu, aby wypalić własne paliwo, aż pozostanie tylko popiół i cisza.

Nie wygrałem walcząc.

Wygrałem odchodząc.

Czy zdarzyło ci się kiedyś milczeć w danej chwili, by chronić swój spokój, a potem postawić granicę, która zmieniła wszystko? Gdzie postawić granicę w relacjach z rodziną, gdy szacunek zaczyna zanikać?