„Uciekaj stąd!” – krzyczała – dopóki bezdomna dziewczyna nie zdjęła jej kaptura…

Później, idąc do domu, Evelyn odezwała się cicho: „Tato… Nie chcę tylko wiedzieć, kim naprawdę są ludzie. Chcę im pomóc. Naprawdę”.

Richard spojrzał na nią z mieszaniną miłości i dumy. „Więc tak zrobimy. Razem”.

Znów minęli kawiarnię Roseline. Światła wciąż się paliły, rozmowy wciąż huczały, ale Richardowi i Evelyn ten świat wydawał się teraz płytki w porównaniu z ciepłem, które właśnie dzielili.

Niektórzy ludzie w środku ich rozpoznali i szeptali. Ale nikt się tym nie przejął.

Odgłos ich kroków delikatnie chrzęścił na śniegu.

Evelyn ścisnęła dłoń ojca. „Dziękuję, że nauczyłeś mnie widzieć”.

„Nie” – odpowiedział Richard, uśmiechając się delikatnie. „Dziękuję, że pokazałeś mi to, co powinienem zapamiętać”.

I oto, w ciszy tego zimowego wieczoru, ojciec i córka szli naprzód – nie kierując się bogactwem, lecz człowieczeństwem.

Oceniajmy ludzi nie po tym, co mają, ale po tym, jak traktują tych, którzy mają mniej. Szerzmy dobroć, gdziekolwiek możemy.