„Twoja mama to rodzinne rozczarowanie” – powiedział mój brat moim dzieciom przy obiedzie. Moja córka zaczęła płakać. Pocieszyłem ją. W poniedziałek rano zadzwonił jego partner: „Większościowy akcjonariusz chce zwołać nadzwyczajne spotkanie…”. Wtedy właśnie mój brat…

Olivia zawahała się, ale po chwili skinęła głową.

Ryan podszedł powoli i przykucnął, patrząc jej w oczy. „Hej” – powiedział. Olivia nie odpowiedziała. „Powiedziałem ci coś złego” – kontynuował. „To było podłe”. Olivia w końcu przemówiła, cicho, ale wyraźnie: „Nazwałaś moją mamę nieudacznicą”. Ryan wzdrygnął się. „Ja” – powiedział. „I nie jest”.

„Dlaczego to zrobiłeś?” zapytała Olivia.

Ramiona Ryana opadły. „Bo jestem… niepewny siebie” – powiedział, jakby musiał siłą wydusić to słowo przez zęby. Mason wyszeptał głośno: „Co to znaczy niepewny siebie?”. Olivia syknęła: „Nie teraz”. Ryan i tak wyjaśnił Masonowi: „To znaczy, że czuję wewnętrzny strach. I próbowałem to ukryć, będąc głośnym”. Twarz Olivii się skrzywiła. „Moja mama mówi, że głośność to nie siła”. Ryan zamknął oczy. „Twoja mama ma rację”.

„Znowu będziesz niemiły?” – zapytała Olivia.

„Staram się nie być” – powiedział. „Staranie się nie wystarczy, więc pracuję. Prawdziwą pracę”.

Olivia patrzyła na niego sceptycznie. „W firmie?”

Ryan skinął głową. „Okazuje się, że nie wiedziałem tyle, ile myślałem”.

„Moja mama mówiła, że ​​będziesz zmęczona” – powiedziała Olivia.

Ryan wypuścił oddech, który był niemal śmiechem. „Jestem bardzo zmęczony”.

Wstał i spojrzał na mnie. „Nie zostanę. Po prostu… chciałem to powiedzieć”.

„Dziękuję” – powiedziałem, nie za niego, a za moją córkę.

„Nie zasługuję na podziękowania” – mruknął.

„Nie” – zgodziłem się. „Ale zasługujesz na szansę, żeby zrobić coś lepiej, jeśli faktycznie to zrobisz”.

Skinął głową i odszedł z powrotem podjazdem. Mason pomachał i krzyknął na pożegnanie. Ryan uniósł rękę, nie odwracając się.