Tuż przed tym, jak moja córka powiedziała „tak”, wsunęła mi w dłoń karteczkę, którą schowała w bukiecie ślubnym, i wyszeptała: „Tato… proszę, pomóż mi”. Jej narzeczony miesiącami krążył po naszej rodzinnej farmie – wypytując o akt własności, wartość, spadek – a ja zbagatelizowałam to jako ciekawość. Ale ten skrawek papieru sprawił, że zerwałam się na równe nogi na środku kościoła i…

„Może” – powiedziałem, obserwując, jak ostatnie światło chowa się za grzbietem. „A może przyciągnąłbyś więcej Tylerów”.

„Mężczyźni, którzy pojawiali się z uśmiechami i pytaniami, a ty spędzałaś całe życie zastanawiając się, czy ktoś kochał ciebie lub to, co mogłaś odziedziczyć”.

„Zrobiliśmy to tak” – powiedziałem jej – „że musisz być sobą”.

„Musiałeś sam podejmować decyzje, a gdy sprawy szły źle, miałeś siłę, żeby poprosić o pomoc”.

„To jest warte więcej niż jakakolwiek suma pieniędzy”.

Claire oparła się o mnie i przez chwilę wyglądała jak mała dziewczynka, która kiedyś biegała boso po tym polu.

„Kocham cię, tato” – powiedziała.

„Ja też cię kocham, kochanie” – odpowiedziałem.

Słońce schowało się za górami, a niebo nabrało głębszych kolorów, a gdzieś na łące odezwał się ptak, jakby odmierzał czas.

Ogród Lindy rozkwitł dziko i pięknie, dokładnie tak, jak sobie tego życzyła.

Pieniądze nie kupią takich chwil, ale mogą kupić poczucie bezpieczeństwa, które pozwoli cieszyć się nimi bez strachu.

Oto prawdziwa wartość bogactwa — nie to, co pokazuje, lecz to, co chroni.

I będę chronić moją córkę każdym groszem, jaki mam, dopóki żyję.