Trafiłam do szpitala zaledwie kilka dni przed ślubem mojej bratowej, byłam słaba i uzależniona…

Podeszła do drzwi, po czym zatrzymała się. „Jeśli to cokolwiek znaczy, jesteś silniejszy, niż ci myślałam”.

„Zawsze byłam” – powiedziałam. „Ty po prostu nigdy nie zadałeś sobie trudu, żeby spojrzeć”.

Po jej wyjściu usiadłem przy biurku i pozwoliłem sobie na lekki uśmiech. Nie było to do końca zwycięstwo i z pewnością nie było to szczęśliwe zakończenie, ale zawsze coś.

Marcus i ja zostaliśmy razem. Nasze małżeństwo jest teraz inne – bardziej szczere, z wyraźniejszymi granicami. Nadal od czasu do czasu popada w stare nawyki, ale szybciej się wyłapuje. Rzadziej widujemy jego rodzinę, co okazuje się lepsze dla wszystkich zaangażowanych.

Dwa lata później sprzedałem firmę za kwotę, która sprawiła, że ​​nawet Marcus otworzył szeroko oczy. Przeprowadziliśmy się na drugi koniec kraju, co oddzieliło nas od toksycznej relacji w jego rodzinie. Patricia co roku wysyła kartkę świąteczną, zawsze adresowaną do nas obojga, zawsze podpisaną prostym „Pozdrowienia”. To nie miłość, ale coś w rodzaju szacunku.

A czasami, gdy mam do czynienia z trudnymi klientami lub mierzę się z trudnymi decyzjami biznesowymi, wracam myślami do tej chwili w moim salonie – chwili, gdy przestałem grać na małą skalę. Chwili, gdy przypomniałem sobie, że w takiej sytuacji nigdy nie byłem słabszy. Po prostu potrzebowali, żebym uwierzył, że nim jestem.