„To jest Lily. Wiem, że będzie idealna dla Liama… po rozwodzie”. W Boże Narodzenie moja teściowa z dumą przedstawiła mojemu mężowi nową kobietę. Uśmiechnęłam się słodko: „A tak przy okazji, dom jest na moje nazwisko, nie na jego”. Pokój zamarł.

Sześć miesięcy po rozwodzie Liam pojawił się w moim nowym biurze w centrum miasta, trzymając w ręku mały bukiet. „Wiem, że nie mam prawa tu być” – powiedział. „Ale musiałem przeprosić”. „Słucham”. „Byłem na terapii” – powiedział. „Jestem tchórzem. Pozwoliłem matce manipulować mną, żeby zniszczyć najlepszą rzecz, jaka mi się kiedykolwiek przytrafiła. Byłem zbyt słaby, żeby się jej przeciwstawić i zbyt samolubny, żeby być z tobą szczerym”. „Dlaczego, Liam? Dlaczego po prostu ze mną nie porozmawiałeś?” „Bo nie byłem z tobą nieszczęśliwy ” – powiedział łamiącym się głosem. „Byłem nieszczęśliwy z sobą. Z moją pracą, z tym, że czułem się, jakbym żył w twoim cieniu. A mama była taka dobra w podsycaniu tych kompleksów”. „Czego chcesz, Liam?” „Wybaczenia” – powiedział ze łzami w oczach. „Zamknięcia. Chcę, żebyś wiedział, że wiem, co straciłem. I chcę, żebyś był szczęśliwy. Naprawdę szczęśliwy”. To była najszczersza rzecz, jaką mi powiedział od lat. „Dziękuję” – powiedziałem w końcu. „Doceniam, że to powiedziałeś”.

Rok później spotykałam się ze wspaniałym mężczyzną o imieniu Daniel – bratem Jasona, mojego prywatnego detektywa. Daniel był chirurgiem dziecięcym, który uważał moją niezależność za atrakcyjną, a nie zagrażającą.

Jedliśmy kolację, kiedy zapytał mnie, czy kiedykolwiek żałowałam tego, jak poradziłam sobie z tą sytuacją. „Masz na myśli” – zapytałam – „czy żałuję, że ujawniłam ich przed całą rodziną, zamiast załatwić to w cztery oczy?”. „Tak”. Zastanowiłam się. „Nie” – powiedziałam w końcu. „Helen postanowiła mnie publicznie upokorzyć. Myślała, że ​​jestem słaba. Myślała, że ​​będę siedzieć i to znosić. Właśnie udowodniłam jej, że się myliła. Udowodniłam, że czyny mają swoje konsekwencje, a niedocenianie kogoś to niebezpieczna gra”.

Daniel uśmiechnął się i uniósł kieliszek wina. „Za niebezpieczne kobiety i mężczyzn, którzy są na tyle inteligentni, by je docenić”.

„Za drugą szansę” – odparłem, stukając kieliszkiem o jego kieliszek. – „I za mądrość, by wiedzieć, kiedy ktoś na nią zasługuje”.