Tata włączył telewizor: na ekranie widniało nagranie z monitoringu bankowego – „Ktoś wypłaca moje 200 000 dolarów. Poznajesz siebie?”. Zaniemówiłem, siostra upuściła szklankę, a trzydzieści minut później do naszych drzwi dotarła policja.

Beth miała na sobie drut ukryty w naszyjniku, który wyglądał jak ten, który Marcus podarował jej z okazji trzeciej rocznicy ślubu. Zespół agenta Chena rozstawił się po całym garażu.

Nie powinno mnie tam być, ale nie mogłem się powstrzymać.

Siedziałem w furgonie FBI oddalonym o dwie przecznice i obserwowałem wszystko na monitorach.

Marcus przyjechał piętnaście minut wcześniej, jadąc innym samochodem – wypożyczonym z tablicami rejestracyjnymi z Arizony.

Zmienił też swój wygląd. Blond włosy były teraz ciemne. Ogolona twarz zdobiła teraz bródka.

Ale jego chód był taki sam. Ta pewna siebie pewność siebie, która kiedyś oczarowała moją siostrę.

„Wyglądasz okropnie” – to były jego pierwsze słowa skierowane do Beth.

Nawet mimo słabego nagrania z monitoringu widziałem, jak rozgląda się po garażu, wypatrując zagrożeń.

„Nie spałam, odkąd odszedłeś” – odpowiedziała Beth, a jej głos idealnie balansował między desperacją a wyczerpaniem. „Gdzie byłeś? Opiekowałeś się naszym przyszłym dzieckiem? Gdzie są pieniądze?”

Beth pokazała kluczyki do samochodu.

„Szafka 237, dwa poziomy niżej.”

Ale Mitchell — celowo użyła jego prawdziwego imienia — zauważyła, że ​​się wzdrygnął.

„Wiem o Filadelfii. O Sandrze Morrison.”

Wtedy jego twarz się zmieniła, maska ​​opadła.

„Nic nie wiesz.”

„Wiem wszystko. FBI przyszło do mnie, pokazało mi akta sześciu innych kobiet, ale nic im nie powiedziałam. Chroniłam cię, jak zawsze”.

Podszedł bliżej i przez chwilę myślałem, że zrobi jej krzywdę.

Zespół agenta Chena był spięty, gotowy do działania.

Ale potem Marcus zrobił coś nieoczekiwanego.

On się zaśmiał.

„Naprawdę jesteś żałosna, prawda? Myślisz, że to miłość? To był biznes, Beth. Byłaś celem – łatwym łupem z problemami z ojcem i kompleksem niższości, który mogłem wykorzystać”.

„Wiem” – powiedziała cicho Beth. „Wiem od jakiegoś czasu, ale i tak cię kochałam. Dlatego daję ci szansę na ucieczkę. Weź pieniądze i odejdź. Nie wracaj”.

Wyrwał jej klucz z ręki.

„Wreszcie coś mądrego z twojej strony.”

Odwracając się, by odejść, Beth wypowiedziała hasło, które miało dać sygnał FBI do działania.

„Mam nadzieję, że znajdziesz spokój.”

Aresztowanie było szybkie i zdecydowane. Marcus próbował uciec, ale okazało się, że wszystkie wyjścia są zablokowane.

Uklęknął na środku garażu i w tym momencie cała jego pewność siebie wyparowała.

Wyglądał jak to, kim był w rzeczywistości: drobnym, zdesperowanym oszustem, któremu w końcu skończyły się oszustwa.

Pełny zakres operacji Marcusa rozpadł się w ciągu kolejnych tygodni niczym tani sweter.

Po skonfiskowaniu laptopa i ujawnieniu sieci FBI odkryło ogromną siatkę oszustów działającą na terenie siedmiu stanów.

Ale prawdziwy szok nastąpił, gdy znaleźli jego akta trofeów — szczegółowe zapisy każdego oszustwa, każdej ofiary, każdego skradzionego dolara — niczym seryjny morderca gromadzący pamiątki.

Sprawa Beth miała numer 43.

Agent Chen pozwolił nam przejrzeć fragmenty notatek Marcusa na temat naszej rodziny, chociaż mama nie mogła znieść tego widoku.

Jego pierwsza ocena Beth była kliniczna i okrutna:

Podmiot ma 29 lat, pracuje poniżej kwalifikacji i żyje w cieniu siostry. Rodzice wyraźnie faworyzują starszą córkę. Podatny na manipulację emocjonalną. Szacunkowe koszty wynoszą 150–300 tys. dolarów na podstawie akt spadkowych.

Ale z biegiem tygodni jego notatki ulegały zmianie. Beth stawiała większy opór, niż się spodziewał – zadawała pytania, chciała poznać jego partnerów biznesowych, proponowała alternatywy dla wzięcia rodzinnych pieniędzy.

Musiał zastosować bardziej zaawansowaną taktykę, wprowadzić groźbę wcześniej niż planowano, a nawet zaangażować swój zespół, aby zagrożenie wydawało się realne.

„Walczyłaś z nim mocniej, niż ci się zdawało” – powiedział agent Chen Beth. „Większość ofiar poddawała się w ciągu sześciu tygodni. Ty wytrzymałaś trzy miesiące. Na to musiał zapracować”.

FBI zorganizowało genialną operację. Szafka, o której wspominała Beth, zawierała oznaczone banknoty i urządzenie śledzące.