Tata rozkazał: „Spłacisz długi swojego brata” – powiedziałem: „To niech dom i samochód odejdą ze mną”

Gorączka zagnieździła się głęboko w moich kościach, silny ból, który nie miał nic wspólnego z rześkim zimowym powietrzem na zewnątrz mojego mieszkania w Denver. Byłem w trzecim dniu paskudnej grypy, owinięty w każdy koc, jaki miałem, gdy mój telefon zawibrował na stoliku nocnym. Na ekranie pojawił się napis „Mama”.

Odczekałem, aż zadzwoni dwa razy, zanim się poddałem i odebrałem.

„Hej” – wychrypiałem.

„Elena”. Głos mojej matki był jasny, wręcz radosny, przebijając się przez pulsowanie za moimi oczami. „Brzmisz okropnie. Nadal jesteś chora?”

„Tak. To źle. Po prostu odpoczywam.”