Pół roku po pogrzebie mojego męża obserwowałam, jak trzęsą się ręce mojego doradcy finansowego, gdy rozkładał wyciągi bankowe na swoim mahoniowym biurku.

„Sarah” – powiedział napiętym głosem – „twój syn ukradł tobie i Robertowi prawie dwa miliony dolarów w ciągu ostatnich ośmiu lat”.

Wpatrywałam się w te liczby, aż przestały przypominać atrament, a zaczęły przypominać siniaki. John nie tylko nas opróżnił. Liczył na to, że umrę z żalu, żeby mógł dokończyć robotę.

Problem polegał na tym, że byłem bardzo żywy, a nagle poczułem się bardzo, bardzo zły.

Skąd dziś oglądasz? Wpisz swoją lokalizację w komentarzach poniżej i kliknij „Lubię to” i „Subskrybuj”.

Opowiem wam, jak doszedłem do tego punktu.

Siedziałem w biurze Davida Chambersa pewnego szarego październikowego poranka, wpatrując się w dowód na to, że moje jedyne dziecko to po prostu elegancko ubrany złodziej w garniturze za tysiąc dolarów.

Roberta nie było już dokładnie sześć miesięcy i dwanaście dni.

Zawał serca. Szybko i czysto, powiedział lekarz, jakby to miało mnie pocieszyć.

Czterdzieści pięć lat małżeństwa, a on zostawił mnie siedzącą przy kuchennym stole z niedokończoną krzyżówką i filiżanką kawy, która wystygła, podczas gdy czekałam na karetkę.

Udało mi się poradzić ze smutkiem, głównie dlatego, że byłam zajęta: organizacją pogrzebu, postępowaniem spadkowym, roszczeniami ubezpieczeniowymi i niekończącą się papierkową robotą, która po śmierci przypomina sępy.

John był cudowny przez te pierwsze kilka tygodni. Uważny. Pomocny. Zajął się wszystkimi sprawami finansowymi, żebym mogła skupić się na powrocie do zdrowia.

Albo tak mi się wydawało.

„Mamo, pozwól mi zająć się księgowością” – powiedział, stojąc w domowym gabinecie Roberta z tym zatroskanym wyrazem twarzy, który doprowadził do perfekcji jako dziecko, gdy czegoś chciał. „Nie powinnaś teraz zmagać się z całą tą złożonością”.

Byłem wdzięczny.

John sam był doradcą finansowym, najwyraźniej odnoszącym sukcesy. Jeździł BMW, mieszkał w domu w Wetce, który prawdopodobnie kosztował więcej, niż ja wydałem na samochody przez całe życie. Jego żona, Ashley, nosiła markowe ubrania i zabrała bliźniaki do Europy na wiosenną przerwę.

Wydawało się, że wszystko mają już poukładane, więc podpisałem papiery i udzieliłem mu pełnomocnictwa do zarządzania rachunkami inwestycyjnymi, podczas gdy ja przeglądałem dorobek zgromadzony w ciągu czterdziestu pięciu lat życia.

Wydawało się to rozsądne. A nawet odpowiedzialne.

David Chambers był doradcą finansowym Roberta przez dwadzieścia lat – ostrożny, metodyczny mężczyzna, który nosił takie same okulary w drucianej oprawce, jakie preferował Robert, i organizował swoje biurko niczym operację wojskową.

Zadzwonił tego ranka, a jego głos był napięty i pełen czegoś, czego nie potrafiłem zidentyfikować.

„Sarah, musisz natychmiast przyjść. Musimy coś omówić w sprawie twoich kont. Przyjdź sama. Nie wspominaj Johnowi o tym telefonie”.

Podróż do jego biura przebiegała rutynowo: ruch uliczny w Chicago, październikowe liście opadające niczym konfetti, znajoma trasa przez centrum miasta, którą Robert i ja pokonywaliśmy niezliczoną ilość razy w związku z kwartalnymi przeglądami.

Spodziewałem się dyskusji o alokacji aktywów, być może pewnych obaw dotyczących zmienności rynku.

Nie spodziewałam się, że zamieszkam z przestępcą.

„Zaczęło się skromnie” – mówił teraz David, wskazując na wpisy sprzed ośmiu lat. „Pięć tysięcy tu, dziesięć tysięcy tam – transfery, które opisał, wyjaśniając możliwości inwestycyjne lub wydatki awaryjne. Ale spójrz na ten schemat”.

Liczby przesuwały się przed moimi oczami: systematyczne wypłaty, fałszywe podpisy, konta, o których nigdy nie słyszałem.

John był metodyczny, cierpliwy i profesjonalny. Sprzeniewierzył pieniądze własnym rodzicom z wprawą doświadczonego oszusta.

„Najsprytniejsze w tym wszystkim” – kontynuował David, a w jego głosie słychać było mieszankę podziwu i obrzydzenia – „było to, jak to zaplanował. Duże wypłaty zawsze zbiegały się z problemami zdrowotnymi Roberta. Kiedy twój mąż przeszedł tę operację dwa lata temu, John przelał czterysta tysięcy na konto na Kajmanach. Kiedy Robert trafił do szpitala na zapalenie płuc w zeszłe Boże Narodzenie, kolejne dwieście tysięcy zniknęło”.

Poczułem, jak coś zimnego osiada mi w żołądku.

„Miał nadzieję, że Robert umrze pierwszy”.

„Taka jest moja ocena. Gdyby Robert odszedł, a ty pogrążony w żałobie, mógłby wszystko wyrzucić i ubiegać się o zwrot strat inwestycyjnych lub kosztów leczenia. Nigdy byś tego nie kwestionował.”

Ale Robert nie dostosował się do harmonogramu Johna. Wyzdrowiał po każdym problemie zdrowotnym, nabrał sił, dbał o nasze finanse aż do ostatniego zawału serca na kuchennym krześle.

„Ile jeszcze?” zapytałem, zaskoczony tym, jak spokojnie brzmiał mój głos.

Dawid sprawdził inny arkusz kalkulacyjny.

„Z twoich pierwotnych czterech milionów zainwestowanych i oszczędności pozostało około dwóch i trzech milionów. Dom jest twój, wolny od długów, a polisa na życie Roberta na osiemset tysięcy dolarów nie została ruszona, ponieważ Jon nie jest beneficjentem tego rachunku”.

Miałem więc zasoby. Nie takie, jakich się spodziewałem, ale wystarczające, żeby żyć wygodnie, jeśli będę ostrożny.

Co ważniejsze, miałem wybór.

„David” – powiedziałem, zbierając papiery w schludny stosik – „chcę, żebyś zrobił dokładnie to, co ci powiem, i żebyś zrobił to dzisiaj”.

Pochylił się do przodu, uważnie słuchając.

„Po pierwsze, zmień wszystkie hasła do każdego konta. Natychmiast usuń dostęp J. Po drugie, przenieś wszystko na nowe konta w innym banku. Wszystko. Po trzecie, chcę kopie wszystkich tych danych z dziesięciu lat wstecz”.

I po czwarte…

Zatrzymałam się, myśląc o twarzy Johna, gdy mnie przytulił na pogrzebie, o tym, jak zaniepokojony wyglądał, gdy płakałam nad garniturami Roberta.

„Po czwarte, chcę, żebyś umówił się na spotkanie z wydziałem ds. przestępczości białych kołnierzyków FBI. Mój syn zaraz się przekona, że ​​żałoba nie czyni człowieka głupim”.

Jechałem do domu oszołomiony, a koperta Davida z dowodami paliła się na siedzeniu pasażera jak węgiel.

Dom wydawał się inny, gdy wszedłem, jakby ktoś subtelnie przestawił meble. Każde rodzinne zdjęcie na kominku wydawało się teraz kłamstwem. Każde wspomnienie o Johnie jako troskliwym synu wydawało się skażone.

W domu było cicho — zbyt cicho.

Przez sześć miesięcy było to moje schronienie, miejsce, w którym obecność Roberta wciąż unosiła się nad jego fotelem do czytania i krzyżówkami, których nigdy nie skończył.

Teraz czułem się, jakbym był na miejscu zbrodni.

Usiadłem przy kuchennym stole, przy którym od dwudziestu pięciu lat jadaliśmy śniadania z Robertem, i otworzyłem laptopa.

Czas na własną pracę detektywistyczną.

Obecność Johna w mediach społecznościowych była starannie pielęgnowana, podobnie jak wszystko inne, co się z nim wiązało: zdjęcia rodzinnych wakacji, które musiały kosztować trzydzieści tysięcy dolarów, kolekcja biżuterii Ashley, za którą można by sfinansować mały kraj, czesne bliźniaków w prywatnej szkole, wynoszące czterdzieści tysięcy dolarów rocznie każde.

Jak na doradcę finansowego prowadzącego skromną działalność, Jon żył zadziwiająco dobrze.

Zacząłem sporządzać listę.

Dom w Wetce kupiony trzy lata temu za milion dwieście tysięcy. Mercedes Ashley. Łódź, którą trzymali w Belmont Harbor. Członkostwo w klubie golfowym. Ubrania od projektantów. Wakacje w Europie.

Nawet przy hojnym oszacowaniu legalnych dochodów Johna, obliczenia się nie zgadzały.

Zadzwonił mój telefon. Imię Johna na ekranie sprawiło, że ścisnęło mnie w żołądku.

Cześć, mamo. Sprawdzam, jak ci minął dzień.

Jego głos był ciepły i zatroskany – taki sam, jakiego użył, gdy zadzwoniłam do niego płacząc po pogrzebie Roberta.

Przez osiem lat ten człowiek okradał własnego ojca, patrząc mu jednocześnie w oczy podczas niedzielnych obiadów.

„Och, dobrze” – wydusiłam z siebie. „Po prostu załatwiam sprawy. Zwykłe wdowie sprawy”.

„Czy jesz wystarczająco dużo? W zeszłym tygodniu brzmiałeś na zmęczonego.”

Wczoraj rutyna troskliwego syna by mnie zmyliła.

Dziś usłyszałem pod spodem coś jeszcze.

Obliczenie.

Obserwował mnie, upewniając się, że nie zadaję właściwych pytań lub nie rozmawiam z właściwymi osobami.

„Zarządzam. Właściwie, John, myślałem o inwestycjach. Może czas zacząć zwracać większą uwagę na to, co mamy”.

Cisza.

Tylko na chwilę.

Ale załapałem.

„Mamo, nie musisz się tym martwić. Dlatego ja się tym zajmuję. Powinnaś skupić się na dbaniu o siebie”.

„Ale chciałbym zrozumieć. Może moglibyśmy przejrzeć rachunki w przyszłym tygodniu.”

„Oczywiście. Absolutnie. Pozwól mi wszystko zebrać i wkrótce usiądziemy. Może w przyszłym miesiącu, kiedy w pracy zrobi się spokojniej”.

Przyszły miesiąc.

Zawsze w następnym miesiącu.

Ile razy unikał odpowiedzi, obiecując wyjaśnienie sprawy później?

„Właściwie wolałbym to zrobić w tym tygodniu. Dzwoniłem dziś do Davida Chambersa.”

Kolejna pauza – tym razem dłuższa.

„Zadzwoniłeś do Davida. Dlaczego to zrobiłeś, nie mówiąc mi?”

I to właśnie było to. Ten cień w jego głosie, którego nie potrafił ukryć.

Nie ma się czym przejmować.

Panika.

„On jest naszym doradcą od dwudziestu lat, John. Nie potrzebuję twojego pozwolenia, żeby do niego zadzwonić.”

„Oczywiście, że nie. Chodziło mi tylko o to, żebyśmy to wszystko skoordynowali. O czym rozmawialiście?”

Wyobraziłem go sobie w jego biurze, zapewne krążącego tam i z powrotem, próbującego ustalić, ile David mógł mu wyjawić.

Drapieżnik zdał sobie sprawę, że jego ofiara nie jest już bezbronna.

„Och, tylko ogólne pytania o konta Roberta. Nic konkretnego.”

W jego głosie słychać było ulgę.

„Dobrze. Dobrze. Daj znać, jeśli będziesz miał jakieś pytania. David jest świetny, ale czasami ci starsi doradcy potrafią być trochę przytłaczający szczegółami. Wolę, żebyś miał proste rozwiązania.”

Prosty.

Jakbym była starym dzieckiem, które nie potrafi znieść rozmów dorosłych o moich pieniądzach.

Po zakończeniu rozmowy usiadłem w fotelu Roberta i pomyślałem o mężczyźnie, którego wychowałem: o małym chłopcu, który płakał, gdy przypadkowo nadepnął na mrówkę, o nastolatku, który pracował latem, żeby uzbierać pieniądze na studia, o młodym mężczyźnie, który dzwonił co tydzień, gdy miał pierwszą pracę w Kalifornii.

Kiedy się zmienił?

Kiedy spojrzał na swoich starzejących się rodziców i dostrzegł w nich szansę zamiast odpowiedzialności?

Mój telefon zawibrował, gdy dostałam SMS-a od Ashley, mojej synowej.

Sarah, John wspomniał, że dzwoniłaś dziś do Davida. Chciałem się tylko upewnić, że nie martwisz się niepotrzebnie o pieniądze. Jesteśmy tu, aby pomóc Ci we wszystkim, czego potrzebujesz.

Teraz koordynują swoje działania, ustawiając wozy w kręgu.

Zastanawiałem się, ile Ashley wiedziała o źródle ich wygodnego stylu życia.

Czy była współwinna, czy też była kolejną ofiarą oszustwa J?

Odpisałam: Dziękuję, kochanie. Próbuję po prostu zrozumieć sprawy Roberta. Wiesz, jak to jest.

Jej odpowiedź nadeszła natychmiast.

Oczywiście, warto być na bieżąco. Daj nam znać, jeśli możemy coś wyjaśnić.

Pomóżcie mi wyjaśnić, jak okradali mnie przez osiem lat.

Nie sądziłem, że ta rozmowa pójdzie dobrze.

Zadzwonił telefon stacjonarny.

Margaret Walsh — moja sąsiadka i najbliższa przyjaciółka odkąd Robert i ja przeprowadziliśmy się na tę ulicę.

„Sarah, wszystko w porządku? Widziałam, jak wracałaś do domu i byłaś zdenerwowana”.

Margaret miała siedemdziesiąt dwa lata, była bystra jak brzytwa i wychowała czwórkę dzieci, które naprawdę ją kochały. Pochowała też dwóch mężów i przeżyła śmierć syna, który próbował umieścić ją wbrew jej woli w domu opieki.

Jeśli ktokolwiek byłby w stanie zrozumieć, z czym mam do czynienia, to była to Margaret.

„Możesz przyjść? Muszę porozmawiać z kimś, komu ufam.”

„Daj mi pięć minut.”

Kiedy Margaret przyszła z butelką wina i tym swoim zdecydowanym wyrazem twarzy, który przybierała, gdy życie się komplikowało, rozłożyłam zeznania Davida na stole w jadalni i opowiedziałam jej wszystko.

Czytała dokumenty w milczeniu, od czasu do czasu wydając ciche dźwięki wyrażające obrzydzenie lub zdziwienie.

Kiedy skończyła, spojrzała na mnie oczami, które widziały niejedną rodzinną zdradę.

„Ten wyrachowany mały drań” – powiedziała w końcu. „Jak długo będziesz mu pozwalać myśleć, że mu się to udaje?”

Przez następne trzy godziny Margaret i ja rozwijaliśmy to, co ona nazwała Operacją Pełnego Ujawnienia.

Wino pomogło nam w planowaniu, choć podejrzewam, że sprawiło, że nasze fantazje o zemście stały się bardziej rozbudowane, niż było to konieczne.

„Pierwsza zasada sztuki wojennej” – powiedziała Margaret, napełniając nasze kieliszki. „Poznaj słabości swojego wroga. Na czym najbardziej zależy Johnowi?”

Pomyślałam o moim synu, próbując po raz pierwszy od lat zobaczyć go wyraźnie.

„Jego reputacja. Jego wizerunek. Szacunek kolegów i klientów. I Ashley – status społeczny, bycie postrzeganą jako idealna żona i matka, klub wiejski, rady organizacji charytatywnych, odpowiednie szkoły dla dzieci”.

Margaret robiła notatki w notesie niczym generał planujący kampanię.

„Więc gdyby ich styl życia nagle zniknął – gdyby ich przyjaciele dowiedzieli się prawdy o tym, jak finansowali swoje idealne życie – to by ich zniszczyło. Dobrze. A co z dowodami? Musisz mieć wszystko udokumentowane, zanim podejmiesz działania”.

Opowiedziałem jej o moim nadchodzącym spotkaniu z FBI i o przelewach, które już wykonałem, aby zabezpieczyć resztę naszych pieniędzy.

Margaret skinęła głową z aprobatą.

„Mądre. Ale to tylko obrona. A co z atakiem?”

Sporządziliśmy listę.

Pracodawca Jona musiałby wiedzieć o jego przestępczej działalności. Klub golfowy, w którego zarządzie zasiadała Ashley, byłby zainteresowany informacją o tym, że składki członkowskie zostały opłacone z kradzionych pieniędzy. Prywatna szkoła, do której uczęszczały bliźniaczki, chciałaby poznać źródło ich czesnego.

„Chcę zobaczyć jego twarz, kiedy jego świat się zawali” – powiedziałam, zaskakując samą siebie jadem w głosie.

„Och, kochanie” – powiedziała Margaret, klepiąc mnie po dłoni. „Zanim skończymy, będzie żałował, że po prostu poprosił cię o pożyczkę”.

Następnego ranka pojechałem do biura terenowego FBI w centrum miasta.

Agentka specjalna Rebecca Morrison była młodsza, niż się spodziewałem — miała może czterdzieści lat — i miała takie skupienie i intensywność, że pomyślałem, iż sprawia jej przyjemność wsadzanie białych kołnierzyków za kratki.

„Pani Mitchell, dziękuję za zwrócenie na to uwagi. Sprawy nadużyć finansowych wobec osób starszych są dla nas priorytetem, zwłaszcza gdy dotyczą oszustw o ​​tak systematycznym charakterze”.

Przejrzała dokumentację Davida wprawnym okiem osoby, która widziała każdy rodzaj rodzinnego przestępstwa finansowego.

„Dobra wiadomość jest taka, że ​​twój syn był dokładny – wręcz zbyt dokładny. Pozostawił po sobie doskonały ślad: wyciągi bankowe, sfałszowane dokumenty, wzorce zachowań, które jednoznacznie wskazują na zamiar oszustwa”.

„Co będzie dalej?”

„Będziemy musieli formalnie pana przesłuchać, zebrać wszystkie dokumenty finansowe, prawdopodobnie wykonać nakazy przeszukania jego domu i biura. Czy jest pan przygotowany na to, że to się upubliczni? Zarzuty federalne oznaczają uwagę mediów, postępowanie sądowe i wstrząsy w rodzinie”.

Pomyślałam o Robercie, o tym, jak zawsze mawiał, że to, co słuszne, rzadko jest łatwe.

„Agencie Morrison, mój syn ukradł dwa miliony dolarów własnym rodzicom. Robił to systematycznie i cierpliwie. Przez osiem lat fałszował dokumenty i kłamał nam prosto w twarz, planując ukraść wszystko, na co pracowaliśmy. Jeśli to nie jest warte odrobiny uwagi mediów, to co jest warte?”

Uśmiechnęła się. Był to pierwszy raz odkąd przyjechałem, kiedy okazała mi odrobinę ciepła.

Skontaktujemy się z tobą w ciągu tygodnia, aby rozpocząć formalne postępowanie. W międzyczasie nie zmieniaj swojego zachowania wobec Jona. Zachowuj się normalnie. Niech myśli, że nadal panuje nad sytuacją.

Zachowywanie się normalnie okazało się trudniejsze, niż myślałam.

Jon zadzwonił wieczorem, żeby sprawdzić, co u mnie, a ja analizowałem każde słowo i każdą intonację.

Czy zadzwonił, bo zależało mu na moim dobru?

Czy monitorował moje działania?

„Mamo, myślałam o tym, co powiedziałaś o chęci lepszego zrozumienia finansów. Może powinniśmy zacząć od czegoś prostego, na przykład od przeglądu twoich miesięcznych wydatków”.

Miesięczne wydatki.

Nie konta inwestycyjne, które kradł. Nie dokumenty dotyczące długoterminowego planowania.

Tylko pieniądze na zakupy spożywcze i rachunki za media.

„Brzmi idealnie” – powiedziałem, wnosząc entuzjazm do głosu. „Zawsze ciekawił mnie też szerszy obraz – inwestycje, planowanie emerytury, wszystko”.

„No cóż, zacznijmy od małych rzeczy i stopniowo przechodźmy do bardziej skomplikowanych.”

Znów to samo — założenie, że nie potrafię sobie poradzić ze złożonością.

Po czterdziestu pięciu latach małżeństwa z mężczyzną, który rozwinął dobrze prosperującą firmę budowlaną, po wychowaniu syna, prowadzeniu domu i piętnastu latach pracy na pół etatu w bibliotece, John nadal uważał mnie za bezradną.

„Oczywiście. Cokolwiek uważasz za najlepsze.”

„Świetnie. Co powiesz na niedzielny obiad w tym tygodniu? Ashley robi tę pieczeń wołową, którą lubisz.”

Niedzielny obiad — siedzieliśmy przy stole w jadalni, który kupiliśmy za pieniądze skradzione Robertowi i mnie, podczas gdy Ashley serwowała posiłek sfinansowany z naszych skradzionych oszczędności, a ja uśmiechałam się i pytałam o zajęcia szkolne bliźniaków opłacone za nasze skradzione pieniądze.

„Przyniosę deser.”

Po rozłączeniu się zadzwoniłem do Margaret.

„Jak długo myślisz, że uda mi się to robić, nie tracąc przy tym rozumu?”

„Już niedługo, ale nic się nie stało. Kiedy FBI ruszy, sprawa wymknie ci się spod kontroli. Poczekaj jeszcze chwilę”.

Tej nocy nie mogłem spać.

Ciągle myślałam o rodzinnych zdjęciach, o wszystkich razach, kiedy John mnie przytulał i mówił, że mnie kocha, jednocześnie nas okradając, o kartkach z podziękowaniami od Ashley za prezenty urodzinowe, napisanych na papierze kupionym za kradzione pieniądze.

Ale najczęściej myślałam o Robercie – o tym, jak ufał Jonowi we wszystkim, o tym, jak umarł wierząc, że jego syn jest dobrym człowiekiem, który zaopiekuje się matką.

Robert mylił się co do Jona.

Ale miał rację co do mnie.

Byłam silniejsza, niż ktokolwiek mógłby mi uwierzyć: wystarczająco silna, by przetrwać jego śmierć, wystarczająco silna, by odkryć prawdę o naszym synu i zdecydowanie wystarczająco silna, by upewnić się, że Jon zapłacił za każdego dolara, którego ukradł.

Następnego ranka obudziłem się z planem, który ucieszyłby Roberta.

Niedzielna kolacja w domu Johna i Ashley była mistrzowską lekcją sztuki performance.

Siedziałem przy ich wypolerowanym stole w jadalni, zajadając się pieczenią wołową, która kosztowała pewnie tyle, ile kiedyś wydawałem na tygodniowe zakupy spożywcze, i udawałem, że nie kalkuluję cen na wszystkim, co wpadło mi w oko.

Dom był dowodem na to, że ktoś ukradł mu pieniądze: kryształowy żyrandol w holu, prawdopodobnie za piętnaście tysięcy; diamentowe kolczyki Ashley, kolejne dziesięć; wino, które John nalewał z nonszalancką ekstrawagancją — butelkę, którą widziałem w sklepie monopolowym za trzysta.

„Babciu Sarah, zobacz, czego nauczyłam się na zajęciach tanecznych.”

Emma, ​​moja piętnastoletnia wnuczka, wstała, żeby zademonstrować mi skomplikowany układ, który był najwyraźniej efektem drogich prywatnych lekcji.

„To piękne, kochanie.”

Mówiłem poważnie.

Cokolwiek Jon zrobił, bliźniaki były niewinne. Emma i Tyler byli dobrymi dzieciakami, które nie miały pojęcia, że ​​ich fundusze na studia pochodzą z kradzieży.

Ashley promieniała macierzyńską dumą.

Nauczyciel Emmy twierdzi, że ma prawdziwy potencjał. Została zaproszona na przesłuchania do letniego programu intensywnego Chicago Youth Ballet.

„Jak wspaniale. To musi być niezła rywalizacja.”

„O tak, jest to drogie.”

Ashley śmiała się w sposób, w jaki śmieją się bogate kobiety, gdy dyskutują o kosztach, które zrujnowałyby większość rodzin.

„Ale to prawdziwa okazja. Sama opłata za program wynosi osiemnaście tysięcy, plus koszty zakwaterowania i utrzymania w Nowym Jorku”.

Osiemnaście tysięcy.

Wystarczająco dużo, by kupić niezawodny używany samochód, opłacony pieniędzmi skradzionymi z konta emerytalnego Roberta.

„Jestem pewna, że ​​poradzi sobie znakomicie” – powiedziałam, odcinając kolejny kęs pieczeni.