Synowa przycisnęła mnie do ściany w holu sądu. „Ty brudna staruszko” – syknęła. „Przynosisz wstyd”. Mój syn stał tam i nic nie mówił. Myśleli, że jestem bezbronną babcią, którą mogą zapędzić do domu opieki, żeby ukraść mi dom. Nie wiedzieli, że mam klucz do tylnych drzwi. Odeszłam, włożyłam czarną togę i weszłam do sali rozpraw numer 4. Kiedy woźny ogłosił: „Wstawajcie przed sędzią Hayesem”, moja synowa podniosła wzrok i upuściła akta…

Minął rok. Marcus odbudowuje swoje życie. Pracuje teraz w małej klinice pomocy prawnej, zarabiając bardzo mało, ale po raz pierwszy wykonuje pracę, która ma znaczenie. Jest cichy i skromny. W każdą niedzielę przyprowadza do mnie Sophię i Chloe.

Na początku dziewczyny były nieśmiałe; uczono je, że jestem dziwną, smutną staruszką. Ale teraz mnie znają. Znają sędziego Hayesa. Proszą mnie, żebym im opowiadała historie sądowe. Siedzą na podłodze w moim gabinecie, przeglądają moje stare akta, a ja opowiadam im o sprawiedliwości, o uczciwości, o prawdzie.

Nie wróciłem do zawodu sędziego, ale przyjąłem stanowisko mediatora w skomplikowanych sprawach z zakresu prawa rodzinnego. Zasiadam przy stole z rozbitymi rodzinami, z konkurującymi małżonkami i oddalonymi dziećmi, i słucham.

W tym zimnym holu sądu nauczyłem się najtrudniejszej lekcji w życiu. Nauczyłem się, że nie można się kurczyć dla wygody innych. Nie można przyćmiewać własnego światła w nadziei, że inni cię dostrzegą. Godność to nie coś, co ludzie ci dają; to coś, czego nie możesz pozwolić im odebrać.

Moja wartość nigdy nie była definiowana przez aprobatę Isabelli ani uwagę Marcusa. Definiowało ją moje własne życie. To, które zbudowałam, to, które ukrywałam, i to, które w końcu odzyskałam.