„Spędźmy dzień w domu mojej matki. Nie jesteś zaproszony”.

Słowa zawisły w powietrzu między nami, głos mojej synowej był swobodny, a zarazem cięty, jakby po prostu komentowała pogodę, a nie wykluczała mnie z rodzinnych wakacji. Mój syn Warren stał w milczeniu obok niej w moim salonie, wpatrując się w jakiś niewidzialny punkt na dywanie.

„Rozumiem” – powiedziałam. Starałam się mówić spokojnie, choć ręce lekko mi drżały, gdy składałam serwetki, które przygotowywałam na jutrzejszy obiad – serwetki, które teraz miały pozostać w szufladzie. „A czy jest jakiś konkretny powód, dla którego nie jestem mile widziana w tym roku?”

Imagin strzepnęła niewidzialny pyłek ze swojego designerskiego żakietu.

„Tym razem po prostu chcemy czegoś bardziej kameralnego. Tylko dla rodziny.”

Tylko rodzina. Jakbym ja, Margot Sinclair, matka Warrena i babcia pięcioletniej Lily, jakoś nie spełniała kryteriów rodziny.

Jeśli oglądasz, zasubskrybuj i daj mi znać w komentarzach, o której godzinie słuchasz.

strzałka_do_przodu_iosPrzeczytaj więcej
Pauza

00:00
00:24
01:31
Mute

Zasilane przez
GliaStudios
Warren w końcu podniósł wzrok, a na jego twarzy malował się dyskomfort.

„Mamo, po prostu… może tak będzie łatwiej, skoro Viven jest gospodarzem i tak dalej.”

Powoli skinęłam głową i po raz trzeci ostrożnie złożyłam serwetkę, którą trzymałam w rękach.

„A Lily – czy przynajmniej będę mógł ją zobaczyć w weekend?”

Wyobraź sobie, że spojrzała na zegarek.

„Zobaczymy, jak ułoży się harmonogram. Wiesz, jak pracowite potrafią być święta”.

Tak, wiedziałam, co to znaczy być w ciągłym napięciu świątecznym. W swoim życiu zorganizowałam trzydzieści dwa obiady z okazji Święta Dziękczynienia, w tym pięć od śmierci mojego męża Edmunda. Podtrzymywałam nasze tradycje, nawet gdy pękało mi serce, dbając o to, by Warren zawsze miał miejsce, w którym czułabym się jak w domu.

„Oczywiście” – powiedziałem. „Rozumiem”.

Ale kiedy odeszli, pożegnawszy się zdawkowo, ogarnął mnie dziwny spokój. Nie rozumiałem. Nie do końca. I po raz pierwszy od lat nie próbowałem.

Zamiast spędzać wieczór na przygotowaniach do kolacji, która nie miała się odbyć, otworzyłem laptopa i zajrzałem do skrzynki odbiorczej. Tam, wciąż nieprzeczytane, znajdowało się zaproszenie, które otrzymałem w zeszłym tygodniu – na ekskluzywny wernisaż w Galerii Prisma w Nowym Jorku, z udziałem znanego fotografa Dominica Thorne’a, człowieka, którego prace szczegółowo analizowałem na moim skromnym blogu o sztuce i który, ku mojemu zaskoczeniu, zaczął ze mną korespondować, omawiając moje interpretacje jego kompozycji.

„Zapraszamy na specjalny pokaz z okazji Święta Dziękczynienia, po którym odbędzie się kameralna kolacja z artystą” – głosiło zaproszenie.

Automatycznie odrzuciłam zaproszenie, zakładając, że jak zwykle będę gościć rodzinę. Mój kursor najechał na przycisk odpowiedzi. Cichy, nieznany głos w moim wnętrzu wyszeptał: Czemu nie?

Dlaczego nie?

Co trzymało mnie jutro w Chicago? Ciche mieszkanie? Resztki indyka dla jednej osoby? Kolejny wieczór, podczas którego starałam się nie przeszkadzać, nie sprawiać kłopotów, nie być zbyt głośna?

Zanim zdążyłam się zastanowić, wpisałam akceptację i nacisnęłam „Wyślij”. Następnie, z tą samą nieznaną mi stanowczością, otworzyłam stronę internetową z ofertami podróży i zarezerwowałam w ostatniej chwili lot do Nowego Jorku, z wylotem jutro rano. Nie rozmawiałam o swoich planach z Warren ani z Imagigen. Nie dzwoniłam z reklamacją ani błaganiem. Po prostu spakowałam małą walizkę, wybierając ubrania, których nie nosiłam od lat – zbyt odważne, zbyt kolorowe, zbyt ekstrawaganckie, według subtelnej krytyki Imagigen.

Następnego ranka, gdy siadałam w samolocie, ogarnęła mnie dziwna lekkość. Po raz pierwszy od śmierci Edmunda robiłam coś zupełnie nieprzewidywalnego, coś tylko dla siebie. Nowy Jork powitał mnie swoją charakterystyczną energią, pełną hałasu, kolorów i możliwości. Butikowy hotel, w którym zaszalałam, wynajmując pokój, miał widok na Madison Square Park, a jego drzewa zdobiły wczesne świąteczne lampki, które migotały na tle zapadającego zmierzchu.